LOGINMy wife, Serena Larson, always sent my parents their monthly allowance. It was $200 a month. When we got married, she told me, “Your parents aren’t asking for much. It’s the thought that counts. We still have a mortgage to pay, so we need to watch our spending.” When my parents found out, they even sent back the money I had been secretly giving them. “You two have it hard enough as it is. $200 is more than enough.” I only learned the truth the day I accompanied Serena to the bank to replace one of her cards. As the teller reviewed her transaction history, she casually asked, “Ma’am, would you like to continue your recurring monthly transfer of $2,000?” A flicker of alarm crossed Serena’s face. I glanced down at the screen. I did not recognise the two recipients' names. The transfer note read: [Mom and Dad’s living expenses.] I asked, “Whose parents are those?” She was silent for a moment before answering, “Zachary’s.” Zachary Bailey was her ex-husband. The number calling for the next customer rang out again and again across the bank lobby. Suddenly, I remembered how my father had fallen last month. He had refused to go to the hospital for an X-ray because he did not want to ‘waste any money’. My mother even laughed over the phone and said, “It's nothing. A couple of muscle relaxant patches will do the trick. “Don’t tell Serena. We don’t want to burden her.” Meanwhile, Serena had been sending her ex-husband’s parents $2,000 every month for four whole years. I looked up at her. “My parents get $200 a month.” Serena frowned. “That’s different.” “Zachary’s parents aren’t in good health, and they don’t have pensions. Your parents live in their hometown. There’s barely anything there to spend money on.” At that moment, something inside me shifted. For the first time, I felt that Serena was no longer someone worthy of my love.
View MoreAng Pagbabalik ng Berdugo
Malamig ang buhos ng ulan sa hatinggabi, pero mas malamig ang dugo na dumadaloy sa mga ugat ko habang nakatayo ako sa gilid ng abandonadong gusali. Sa ibaba, sa madilim na eskinita malapit sa pier, nakahandusay ang tatlong lalaking naka-itim na amerikana. Hindi na sila humihinga.
Pinunasan ko ang talim ng hawak kong punyal gamit ang isang puting panyo—isang mamahaling panyo na may burdang inisyal sa gilid. V.V. Valeria Valderama. Ang sarili kong tiyahin.
"Tapos na ang trabaho, Viper," rinig kong bulong mula sa maliit na earpiece sa kaliwang tainga ko. Boses iyon ni Kael, ang kaisa-isang taong pinagkakatiwalaan ko sa bagong mundo ko. "Malinis ang pagkakagawa. Walang CCTV na nakahagip sa'yo, at burado na lahat ng digital trace sa paligid. Walang makakapagsabing buhay ka pa."
Inalis ko ang itim na maskara na nakatakip sa kalahati ng mukha ko. Humampas ang malamig na hangin sa pisngi ko, pero hindi na ako tinatablan ng lamig. Pinatay na ng impyerno ang kahit anong pakiramdam sa balat ko limang taon na ang nakalilipas.
Napatingin ako sa repleksyon ko sa basang salamin ng gusali sa tabi ko. Hindi na ito ang mukha ni Selene Valderama. Binago na ito ng siyensya, ng milyun-milyong pera, at ng matinding sakit. Mas matalim na ang panga ko ngayon, mas matangos ang ilong, at wala na ang maamong ngiti na madaling mauto ng kahit sino.
Pero ang mga mata ko? Pareho pa rin. Puno pa rin ng galit na hindi kayang hugasan ng kahit ilang bagyo.
Naalala ko pa ang gabing sinira nila ang buhay ko. Labinsiyam na taong gulang lang ako noon. Kakamatay pa lang nina Mama at Papa sa isang "aksidente" na alam kong hindi totoo. Wala akong ibang malapitan kundi si Tiya Valeria at ang pinsan kong si Bianca. Akala ko tutulungan nila ako. Akala ko pamilya ko sila.
Pero sila pala ang nagtanim ng droga at pekeng ebidensya sa kwarto ko para ipakulong ako at makuha ang Valderama Shipping Lines. Hinding-hindi ko makakalimutan ang ngisi ni Bianca habang kinakaladkad ako ng mga pulis palabas ng sarili naming mansyon.
"Mabulok ka sa kulungan, Selene," bulong niya noon sa tainga ko. "Wala nang maniniwala sa'yo."
Sa loob ng seldang iyon, namatay ang mahinhin na si Selene. Para mabuhay, ibinenta ko ang kaluluwa ko sa dilim. Nakilala ko roon ang isang matandang bilanggong dating lider ng isang internasyonal na sindikato. Nakita niya ang galit sa mga mata ko at tinuruan niya akong lumaban, humawak ng patalim, at pumatay nang walang kurap.
Nang makalabas ako, hindi na ako ang biktimang niloko nila. Ako na si Viper—ang kinatatakutang Reyna ng mga Assassins.
"Paumpisa pa lang 'to, Kael," malamig kong sagot habang ibinabalik ang punyal sa lalagyan nito sa hita ko. "Tatlo pa lang sa mga tauhan niya ang nababawas. Gusto kong maramdaman ni Tiya Valeria ang unti-unting pagkaubos ng lakas niya bago ako lumapit sa leeg niya."
Dumukot ako sa bulsa ng itim kong leather jacket at inilabas ang maliit kong tablet. Sa isang pindot, lumabas sa screen ang larawan ng pangalawa at pinakamalaki kong target.
Damien Montemayor.
Tatlumpung taong gulang. Bilyonaryo. CEO ng Montemayor Empire. Sa harap ng kamera at sa mundo ng negosyo, isa siyang henyo na tinitingala ng lahat.
Pero sa akin, isa siyang mamamatay-tao.
Biglang sumikip ang dibdib ko habang nakatitig sa matalim niyang panga at madilim na mga mata sa screen. Bumalik sa pandinig ko ang dalawang sunod-sunod na putok ng baril mula labinlimang taon na ang nakalilipas.
Sampung taon pa lang ako noon. Nagtatago ako sa loob ng malaking aparador sa opisina ni Papa. Mula sa maliit na siwang, nakita ko ang pagbagsak nina Mama at Papa sa sahig, naliligo sa sarili nilang dugo. At sa ibabaw nila, nakatayo si Damien Montemayor—binatilyo pa lang siya noon, pero kasing-lamig na ng bato ang mukha habang hawak ang umuusok na baril.
"Maghintay ka lang, Damien," bulong ko sa hangin, nanginginig ang daliri ko sa pagkakahawak sa tablet. "Masyadong madali kung papatayin kita agad. Sisirain ko muna ang lahat ng pinaghirapan mo. Pababagsakin ko ang imperyo mo mula sa loob... at kapag wala nang natira sa'yo, ako mismo ang magtatarak ng kutsilyo sa dibdib mo."
Kinaumagahan, ibinaon ko sa dilim si Viper.
Nakatayo ako ngayon sa harap ng nagtataasang salaming gusali ng Montemayor Tower sa Makati. Suot ko ang isang simpleng puting blusa na hanggang leeg ang butones, mahabang itim na palda na lampas tuhod, at makapal na salamin sa mata. Nakatali nang maluwag ang mahaba kong buhok, at wala ni isang patak ng kolorete sa mukha ko.
Ako ngayon si Celeste Cruz. Isang mahinhin, takot, at probinsyanang empleyado na galing sa agency.
Pagpasok ko sa lobby, sinalubong agad ako ng isang babae mula sa reception at sinamahan sa pribadong elevator paakyat sa 50th floor.
"Isang paalala lang, Miss Cruz," sabi ng babae habang nakatingin sa akin nang may halong awa. "Huwag kang titingin nang diretso sa mata ni Mr. Montemayor. Pang-anim ka na sa mga personal assistant na ipinadala ngayong buwan. Lahat ng nauna sa'yo, hindi tumagal nang tatlong araw."
"N-Naiintindihan ko po," mahina kong sagot, bahagyang nakayuko para magmukhang mahiyain. Pero sa isip ko, napangisi ako. Hindi ako aalis dito hangga't hindi ko nakukuha ang ulo niya.
Pagbukas ng elevator sa pinakamataas na palapag, bumungad sa akin ang tahimik at malamig na pasilyo. Huminto ako sa harap ng dalawang malalaking pintong gawa sa matigas na kahoy. Kinapa ko ang manipis na alambreng nakatago sa ilalim ng manggas ng blusa ko—isang garrote wire na kayang pumutol ng leeg sa loob ng tatlong segundo.
Huminga ako nang malalim at mahinang kumatok nang tatlong beses.
"Pasok."
Isang salita lang iyon. Malalim, malamig, at parang may awtoridad na kayang magpayuko sa kahit sino. Pero para sa akin, parang kutsilyong humiwa sa tainga ko ang boses na 'yon. Siya nga. Iyan ang boses na narinig ko noong gabing namatay sina Mama at Papa.
Pinihit ko ang doorknob at pumasok. Kasing-lawak ng isang buong bahay ang opisina niya. Nakatayo si Damien sa harap ng salaming dingding, nakatalikod at hawak ang isang baso ng whiskey kahit umaga pa lang. Nakasuot siya ng itim na polo na nakatupi hanggang siko, kitang-kita ang matitipuno at maugat niyang mga braso.
"M-Magandang umaga po, Mr. Montemayor. Ako po si Celeste Cruz, ang bago ninyong assistant," pakilala ko habang nakayuko at magkadaop ang mga kamay sa harap.
Hindi siya agad kumibo. Nanatili lang siyang nakatingin sa labas ng bintana, parang hangin lang ako sa loob ng kwarto. Lumipas ang dalawang minuto bago siya dahan-dahang lumingon.
Naramdaman ko agad ang bigat ng presensya niya. Naglakad siya palapit sa akin, bawat hakbang ng mamahaling sapatos niya ay umaalingawngaw sa tahimik na opisina. Huminto siya sa harap ko at dahan-dahang umikot sa paligid ko, sinusuri ako mula ulo hanggang paa na parang isang bagay na binili niya at tinitingnan kung may depekto.
"Alam mo ba ang unang patakaran sa opisinang 'to, Miss Cruz?" malamig niyang tanong.
"H-Hindi po, Sir."
Huminto siya sa likuran ko. Sobrang lapit. Ramdam ko ang init na nagmumula sa malaking katawan niya at ang nakakalasing niyang pabango—amoy mamahaling tabako at cedarwood.
"Sa sandaling tumapak ka sa loob ng silid na 'to, wala ka nang sariling desisyon," bulong niya malapit sa tainga ko, ang mainit niyang hininga ay dumampi sa balat ng leeg ko. Biglang nagtayuan ang mga balahibo ko. "Ang oras mo, ang paghinga mo, at ang buhay mo... ay akin."
Biglang kumilos ang kamay niya. Hinawakan niya ang baba ko at marahang iniharap ang mukha ko sa kanya. Sa reflex ko bilang assassin, muntik nang bumunot ang kamay ko para baliin ang pulso niya, pero pinigilan ko ang sarili ko sa huling segundo.
Nagtama ang mga mata namin. Isang kakaibang kuryente ang biglang gumapang mula sa batok ko pababa sa dibdib ko, nagpapabilis sa tibok ng puso ko. Bakit ganito?
Naningkit ang madilim niyang mga mata habang marahang hinahaplos ng hinlalaki niya ang ibabang labi ko—isang kilos na nagpatigil sa paghinga ko.
"Lahat ng babaeng pumasok dito ay nanginginig sa takot kapag hinahawakan ko," paos niyang bulong, nakatitig nang malalim sa mga mata ko. "Pero ikaw... bumibilis ang tibok ng puso mo, pero hindi ka natatakot. Sabihin mo sa akin, Celeste... sino ka ba talaga?"
I looked at Serena. “Whatever happened between you two has nothing to do with me.”“I know.” Serena gave a bitter smile. “I just realized I’ve been trying to use our marriage to fill the hole left by my last one.”She lowered her head, her voice barely above a whisper. “But that hole was never going to be filled.”I remained silent.She looked up at me. “Justin, I’m sorry.”Those words had come far too late. It was so late that I no longer needed to hear them.I said, “I accept your apology.”A glimmer of hope flickered in her eyes.“But I don’t forgive you.”The light in her eyes faded. I turned to leave, but she hurried after me. “What are you going to do now?”“Focus on work, live my life, and spend more time with my parents.”“Will you ever get married again?”I looked at her.“That’s up to me.”She seemed rooted to the spot. Back then, she had always assumed my life was naturally intertwined with hers.My time, my salary, my feelings, my parents, and even the pain I
She fell completely silent.Mr. Smith slid the revised settlement proposal across the table.“Ms. Larson, if you agree, we can withdraw some of the disputed claims and get the paperwork finalized as soon as possible. Otherwise, we’ll leave it to the court to decide.”Serena picked up the pen but hesitated for a long time, unable to bring herself to sign. At last, she said, “I need some more time to think.”Mr. Smith collected the papers without so much as a change in expression. “Then I’ll see you in court.”Serena had almost reached the door when she suddenly turned around. “Justin, if I hadn’t given them so much money back then, would we still have ended up like this?”I looked at her. Even now, she still did not understand.“Yes.”She froze for a moment.I continued, “The money only made me see you for who you really were. It wasn’t the only reason.”Her face slowly drained of color.…On the day of the hearing, Zachary did not show up. However, his parents did.Mrs. Ba
That evening, Dad sat in the living room and lit a cigarette.“Justin, if you’re going to get divorced, then get divorced,” he said. “If you can get the money back, get it. If you can’t, don’t worry about it. Your mom and I are here for you.”At that moment, the last trace of hesitation in my heart finally disappeared.After I returned to North City, Serena messaged me.Serena: [I went to your hometown.]My heart sank. I immediately called Mom. She picked up almost at once. “She just left.”“What did she say?”“She brought a lot of things and said she didn’t know any better before. She wanted to apologize to us.”My grip tightened around the phone. “Did you accept them?”“No.” Mom’s voice was calm. “Your dad closed the door on her.”From somewhere nearby, Dad raised his voice. “Tell her not to come back! We don’t need any of her stuff!”I could not help laughing.As soon as I hung up, Serena called, and I answered. Her voice was quiet. “Your parents wouldn’t even see me.”
“What’s ugly is the truth, not my words.”Zachary was silent for a few seconds. When he spoke again, his tone had gone cold. “If you sue her, you’re going to put Serena in a really difficult position.”“Then let her deal with it.” I hung up and blocked his number.Half an hour later, the receptionist called my extension and told me someone was downstairs asking for me.When I went down to the lobby, I saw Zachary standing there. He was wearing a cream-colored overcoat. His face was deathly pale.“Mr. Xander, my parents really can’t take any more stress.”Quite a few people in the lobby turned to look. That was when I finally understood. He did not come here to talk things out. He had come to put on a show for everyone else.I walked up to him, but before I could say a word, he suddenly raised his voice.“Please, stop putting Serena through this. My parents are sick. They haven’t done anything wrong.”Whispers rippled through the lobby.I took out my phone and opened the voi












Welcome to GoodNovel world of fiction. If you like this novel, or you are an idealist hoping to explore a perfect world, and also want to become an original novel author online to increase income, you can join our family to read or create various types of books, such as romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel and so on. If you are a reader, high quality novels can be selected here. If you are an author, you can obtain more inspiration from others to create more brilliant works, what's more, your works on our platform will catch more attention and win more admiration from readers.