Short
Giving Thanks to Her Ex’s Parents

Giving Thanks to Her Ex’s Parents

By:  That’s AllCompleted
Language: English
goodnovel4goodnovel
11Chapters
3views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

My wife, Serena Larson, always sent my parents their monthly allowance. It was $200 a month. When we got married, she told me, “Your parents aren’t asking for much. It’s the thought that counts. We still have a mortgage to pay, so we need to watch our spending.” When my parents found out, they even sent back the money I had been secretly giving them. “You two have it hard enough as it is. $200 is more than enough.” I only learned the truth the day I accompanied Serena to the bank to replace one of her cards. As the teller reviewed her transaction history, she casually asked, “Ma’am, would you like to continue your recurring monthly transfer of $2,000?” A flicker of alarm crossed Serena’s face. I glanced down at the screen. I did not recognise the two recipients' names. The transfer note read: [Mom and Dad’s living expenses.] I asked, “Whose parents are those?” She was silent for a moment before answering, “Zachary’s.” Zachary Bailey was her ex-husband. The number calling for the next customer rang out again and again across the bank lobby. Suddenly, I remembered how my father had fallen last month. He had refused to go to the hospital for an X-ray because he did not want to ‘waste any money’. My mother even laughed over the phone and said, “It's nothing. A couple of muscle relaxant patches will do the trick. “Don’t tell Serena. We don’t want to burden her.” Meanwhile, Serena had been sending her ex-husband’s parents $2,000 every month for four whole years. I looked up at her. “My parents get $200 a month.” Serena frowned. “That’s different.” “Zachary’s parents aren’t in good health, and they don’t have pensions. Your parents live in their hometown. There’s barely anything there to spend money on.” At that moment, something inside me shifted. For the first time, I felt that Serena was no longer someone worthy of my love.

View More

Chapter 1

Chapter 1

Ang Pagbabalik ng Berdugo

Malamig ang buhos ng ulan sa hatinggabi, pero mas malamig ang dugo na dumadaloy sa mga ugat ko habang nakatayo ako sa gilid ng abandonadong gusali. Sa ibaba, sa madilim na eskinita malapit sa pier, nakahandusay ang tatlong lalaking naka-itim na amerikana. Hindi na sila humihinga.

Pinunasan ko ang talim ng hawak kong punyal gamit ang isang puting panyo—isang mamahaling panyo na may burdang inisyal sa gilid. V.V. Valeria Valderama. Ang sarili kong tiyahin.

"Tapos na ang trabaho, Viper," rinig kong bulong mula sa maliit na earpiece sa kaliwang tainga ko. Boses iyon ni Kael, ang kaisa-isang taong pinagkakatiwalaan ko sa bagong mundo ko. "Malinis ang pagkakagawa. Walang CCTV na nakahagip sa'yo, at burado na lahat ng digital trace sa paligid. Walang makakapagsabing buhay ka pa."

Inalis ko ang itim na maskara na nakatakip sa kalahati ng mukha ko. Humampas ang malamig na hangin sa pisngi ko, pero hindi na ako tinatablan ng lamig. Pinatay na ng impyerno ang kahit anong pakiramdam sa balat ko limang taon na ang nakalilipas.

Napatingin ako sa repleksyon ko sa basang salamin ng gusali sa tabi ko. Hindi na ito ang mukha ni Selene Valderama. Binago na ito ng siyensya, ng milyun-milyong pera, at ng matinding sakit. Mas matalim na ang panga ko ngayon, mas matangos ang ilong, at wala na ang maamong ngiti na madaling mauto ng kahit sino.

Pero ang mga mata ko? Pareho pa rin. Puno pa rin ng galit na hindi kayang hugasan ng kahit ilang bagyo.

Naalala ko pa ang gabing sinira nila ang buhay ko. Labinsiyam na taong gulang lang ako noon. Kakamatay pa lang nina Mama at Papa sa isang "aksidente" na alam kong hindi totoo. Wala akong ibang malapitan kundi si Tiya Valeria at ang pinsan kong si Bianca. Akala ko tutulungan nila ako. Akala ko pamilya ko sila.

Pero sila pala ang nagtanim ng droga at pekeng ebidensya sa kwarto ko para ipakulong ako at makuha ang Valderama Shipping Lines. Hinding-hindi ko makakalimutan ang ngisi ni Bianca habang kinakaladkad ako ng mga pulis palabas ng sarili naming mansyon.

"Mabulok ka sa kulungan, Selene," bulong niya noon sa tainga ko. "Wala nang maniniwala sa'yo."

Sa loob ng seldang iyon, namatay ang mahinhin na si Selene. Para mabuhay, ibinenta ko ang kaluluwa ko sa dilim. Nakilala ko roon ang isang matandang bilanggong dating lider ng isang internasyonal na sindikato. Nakita niya ang galit sa mga mata ko at tinuruan niya akong lumaban, humawak ng patalim, at pumatay nang walang kurap.

Nang makalabas ako, hindi na ako ang biktimang niloko nila. Ako na si Viper—ang kinatatakutang Reyna ng mga Assassins.

"Paumpisa pa lang 'to, Kael," malamig kong sagot habang ibinabalik ang punyal sa lalagyan nito sa hita ko. "Tatlo pa lang sa mga tauhan niya ang nababawas. Gusto kong maramdaman ni Tiya Valeria ang unti-unting pagkaubos ng lakas niya bago ako lumapit sa leeg niya."

Dumukot ako sa bulsa ng itim kong leather jacket at inilabas ang maliit kong tablet. Sa isang pindot, lumabas sa screen ang larawan ng pangalawa at pinakamalaki kong target.

Damien Montemayor.

Tatlumpung taong gulang. Bilyonaryo. CEO ng Montemayor Empire. Sa harap ng kamera at sa mundo ng negosyo, isa siyang henyo na tinitingala ng lahat.

Pero sa akin, isa siyang mamamatay-tao.

Biglang sumikip ang dibdib ko habang nakatitig sa matalim niyang panga at madilim na mga mata sa screen. Bumalik sa pandinig ko ang dalawang sunod-sunod na putok ng baril mula labinlimang taon na ang nakalilipas.

Sampung taon pa lang ako noon. Nagtatago ako sa loob ng malaking aparador sa opisina ni Papa. Mula sa maliit na siwang, nakita ko ang pagbagsak nina Mama at Papa sa sahig, naliligo sa sarili nilang dugo. At sa ibabaw nila, nakatayo si Damien Montemayor—binatilyo pa lang siya noon, pero kasing-lamig na ng bato ang mukha habang hawak ang umuusok na baril.

"Maghintay ka lang, Damien," bulong ko sa hangin, nanginginig ang daliri ko sa pagkakahawak sa tablet. "Masyadong madali kung papatayin kita agad. Sisirain ko muna ang lahat ng pinaghirapan mo. Pababagsakin ko ang imperyo mo mula sa loob... at kapag wala nang natira sa'yo, ako mismo ang magtatarak ng kutsilyo sa dibdib mo."

Kinaumagahan, ibinaon ko sa dilim si Viper.

Nakatayo ako ngayon sa harap ng nagtataasang salaming gusali ng Montemayor Tower sa Makati. Suot ko ang isang simpleng puting blusa na hanggang leeg ang butones, mahabang itim na palda na lampas tuhod, at makapal na salamin sa mata. Nakatali nang maluwag ang mahaba kong buhok, at wala ni isang patak ng kolorete sa mukha ko.

Ako ngayon si Celeste Cruz. Isang mahinhin, takot, at probinsyanang empleyado na galing sa agency.

Pagpasok ko sa lobby, sinalubong agad ako ng isang babae mula sa reception at sinamahan sa pribadong elevator paakyat sa 50th floor.

"Isang paalala lang, Miss Cruz," sabi ng babae habang nakatingin sa akin nang may halong awa. "Huwag kang titingin nang diretso sa mata ni Mr. Montemayor. Pang-anim ka na sa mga personal assistant na ipinadala ngayong buwan. Lahat ng nauna sa'yo, hindi tumagal nang tatlong araw."

"N-Naiintindihan ko po," mahina kong sagot, bahagyang nakayuko para magmukhang mahiyain. Pero sa isip ko, napangisi ako. Hindi ako aalis dito hangga't hindi ko nakukuha ang ulo niya.

Pagbukas ng elevator sa pinakamataas na palapag, bumungad sa akin ang tahimik at malamig na pasilyo. Huminto ako sa harap ng dalawang malalaking pintong gawa sa matigas na kahoy. Kinapa ko ang manipis na alambreng nakatago sa ilalim ng manggas ng blusa ko—isang garrote wire na kayang pumutol ng leeg sa loob ng tatlong segundo.

Huminga ako nang malalim at mahinang kumatok nang tatlong beses.

"Pasok."

Isang salita lang iyon. Malalim, malamig, at parang may awtoridad na kayang magpayuko sa kahit sino. Pero para sa akin, parang kutsilyong humiwa sa tainga ko ang boses na 'yon. Siya nga. Iyan ang boses na narinig ko noong gabing namatay sina Mama at Papa.

Pinihit ko ang doorknob at pumasok. Kasing-lawak ng isang buong bahay ang opisina niya. Nakatayo si Damien sa harap ng salaming dingding, nakatalikod at hawak ang isang baso ng whiskey kahit umaga pa lang. Nakasuot siya ng itim na polo na nakatupi hanggang siko, kitang-kita ang matitipuno at maugat niyang mga braso.

"M-Magandang umaga po, Mr. Montemayor. Ako po si Celeste Cruz, ang bago ninyong assistant," pakilala ko habang nakayuko at magkadaop ang mga kamay sa harap.

Hindi siya agad kumibo. Nanatili lang siyang nakatingin sa labas ng bintana, parang hangin lang ako sa loob ng kwarto. Lumipas ang dalawang minuto bago siya dahan-dahang lumingon.

Naramdaman ko agad ang bigat ng presensya niya. Naglakad siya palapit sa akin, bawat hakbang ng mamahaling sapatos niya ay umaalingawngaw sa tahimik na opisina. Huminto siya sa harap ko at dahan-dahang umikot sa paligid ko, sinusuri ako mula ulo hanggang paa na parang isang bagay na binili niya at tinitingnan kung may depekto.

"Alam mo ba ang unang patakaran sa opisinang 'to, Miss Cruz?" malamig niyang tanong.

"H-Hindi po, Sir."

Huminto siya sa likuran ko. Sobrang lapit. Ramdam ko ang init na nagmumula sa malaking katawan niya at ang nakakalasing niyang pabango—amoy mamahaling tabako at cedarwood.

"Sa sandaling tumapak ka sa loob ng silid na 'to, wala ka nang sariling desisyon," bulong niya malapit sa tainga ko, ang mainit niyang hininga ay dumampi sa balat ng leeg ko. Biglang nagtayuan ang mga balahibo ko. "Ang oras mo, ang paghinga mo, at ang buhay mo... ay akin."

Biglang kumilos ang kamay niya. Hinawakan niya ang baba ko at marahang iniharap ang mukha ko sa kanya. Sa reflex ko bilang assassin, muntik nang bumunot ang kamay ko para baliin ang pulso niya, pero pinigilan ko ang sarili ko sa huling segundo.

Nagtama ang mga mata namin. Isang kakaibang kuryente ang biglang gumapang mula sa batok ko pababa sa dibdib ko, nagpapabilis sa tibok ng puso ko. Bakit ganito?

Naningkit ang madilim niyang mga mata habang marahang hinahaplos ng hinlalaki niya ang ibabang labi ko—isang kilos na nagpatigil sa paghinga ko.

"Lahat ng babaeng pumasok dito ay nanginginig sa takot kapag hinahawakan ko," paos niyang bulong, nakatitig nang malalim sa mga mata ko. "Pero ikaw... bumibilis ang tibok ng puso mo, pero hindi ka natatakot. Sabihin mo sa akin, Celeste... sino ka ba talaga?"

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

To Readers

Welcome to GoodNovel world of fiction. If you like this novel, or you are an idealist hoping to explore a perfect world, and also want to become an original novel author online to increase income, you can join our family to read or create various types of books, such as romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel and so on. If you are a reader, high quality novels can be selected here. If you are an author, you can obtain more inspiration from others to create more brilliant works, what's more, your works on our platform will catch more attention and win more admiration from readers.

No Comments
11 Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status