5

JULIAN'S POV

"Pasensya na po dito sa abnormal kong kapatid, sir. nahulog yata siya ng ipinangak ni nanay"

"Uy grabe ka sa akin same birth tayo pinanganak, kambal tayo"

"Shut up!"

"Stop na ba'ka saan pa umabot yang away ninyo. pwede ko bang malaman yung mga pangalan ninyo" ani ko.

"I'm Alexander Nathaniel Dela Torres, panganay po sa magkakapatid and he is William Alastair my abnormal broth— isa pang sabi mo ng abnormal, aabnuhan kita palayo sige ka!" muli ay natawa ako. "and last our little princess, Sapphire Evangeline"

"Nice to meet you sir" mahinhin na saad ni sapphire.

"You can call me tito J"

"Really?"

"Yup"

"Okay but my brothers and you are same eyes" 

Tama nga naman, ocean eyes.

"Yeah, pero hindi lang ako yung may gantong mata di' ba?"

Habang nag-uusap kaming apat ay biglang may narinig kami.

"NATHAN! LIAM! ANGEL! NA SAAN KAYO!? MGA ANAK!!" 

"Si nanay yun" mabilis na tumalikod ang tatlo at tumakbo palayo sa gawi ko bago lumapiy kay florence.

"Inay!" 

"Diyos ko po, saan ba kayo galing huh?! Pinag-alala ninyo ako akala ko may nangyaring masama sa inyo! huwag nyo na ulit gagawin yun huh?!"

"Opo, sorry nanay. Love you po!"

Wow julian, kung d ka lang t"nga edi sana may sariling pamilya kana ngayon. may mga anak kana nang ganun ka kulit. Pero anong magagawa ko kung hawak ng mga kalaban ang leeg ng mahal ko.

I'm sorry Florence! Patawad . . .

_____

ASHIA'S POV

"Okay ka lang Asha?" tanong ni kuya arnold na kakapasok lamang.

"Ayos lang po medyo sumakit lang yung ulo ko kuya" ani ko.

"Maupo ka muna at kukunin ko ang gamot mo" hindi ko na lamang siya sinagot sapagkat ay nakapikit pa din ako habang hawak ang aking ulo na kumikirot.

Iniilot ko ito nguni't hindi parin nawawala o kumukunti ang pagkirot hanggang sa napaupo na ako sa sahig at mas lalong napahawak sa aking ulo.

"Ahhh!! Kuya!! Tulong!! Ahhhh!!"

"Sh*t! Sh*t! Ashia anong nangyayari?! Naririnig mo ba ako huh!? Ashia! Tay! Si ashia oh—"

hindi ko na narinig pa ang sinabi ni kuya dahil nilamun na ako ng kadiliman.

'fiona griffin, will you marry me' saad ng isang lalaki— pero teka. . . Ito yung lalaki na kasama ng aking mga anak.

'Yes. Oo, magpapakasal ako sayo julian' asik naman ng isang babae habang itoy nakahawak sa kaniyang bibig.

Bakit parang kamukha ko ito? 

Anong nangyayari? Why do I see this? Who are they in my life? 

'wala kang kwentang anak florence! I wish we didn't have you as a child!'

'You are an embarrassment to my family florence griffin! You are ruining my reputation in public and social media!'

'I don't have a sister who is weak, stupid and worthless'

'That's not my sister bro, that's our nanny's daughter'

T-teka. . . Ako' to huh? Bakit nila ako sinasaktan?

Tumakbo ako palabas ng bahay ng makita kong nag prupose si julian sa aking nakakatandang kapatid. at hanggang sa nawalan ako ng preno at nahulog sa bangin, lumulutang ang aking katawan hanggang sa nakita ako nila nanay at tatay antonio. hanggang sa ipinanganak ko ang triplets at lumaki sila.

Kaya pala wala akong maalala dahil ang sarili kong pamilya ang may sala nito kung bakit naghirap ako ng usto!

Sana pala hindi ko na pinilit pa ang aking sarili na maalala ang aking nakaraan.

"Tay gumalaw oh kamay ni ashia!" sa boses pa lamang ay si zuan na ito.

Ginalaw ko ang aking kamay at unti-unting minumulat ang aking mga mata at saka inadjust ko.

________

"Nay! Tay! Gising na oh si ate!!" narinig kong sigaw ni zuan at ang paglapit ng mga yapak sa aking kinaruruonan.

Una kong nasilayan ang mukha ni nanay na nag-alalang nakatingin sa akin.

"Ayos ka lang ba ashia' nak? nakikita mo ba kami?!"

Hindi ako nakapag salita dahil hanggang ngayon ay inaalala ko parin ang ala-alang na sana hindi ko na lamang naalala pa na sana hindi ko na lang hiniling pa.

"Tumawag ka ng doktor, arnold!"

"Sige oh tay!"

"Uy ashia naririnig mo ba kami huh? Ilan' to?" sabay pakita sa akin ang kaniyang dalawang daliri habang ang tatlo ay nakatiklop.

Pero nagpapasalamat ako dahil sa kanila ako napunta. malaki ang pagpapasalamat ko sa kanila.

Humihingal na pumasok si kuya habang kasunod nito ang doctor.

Kinuwa nito ang parang maliit na flashlight at tinutok sa aking mga mata pagkatapos ay lumayo din at tinignan ako ng maayos.

Inalalayan ako ni tatay na maupo.

"Maayos naman ang kaniyang lagay, ilan ito Ms. Dela torres?"

"Four."

"Ito?"

"Two"

"Good mukang normal lamang na nakikita mo kami pero— may naalala ka' ba hija?" sa kaniyang pagkabanggit sa salitang 'ala-ala' ay tumiklop ako.

"Ms. Dela Torres" pagtawag muli nito sa akin.

Binaba ko ang aking tingin sa aking mga kamay na nakapatong sa paa kong nakatabung ng kumot na puti. dahan dahan naman akong tumango hudyat na ikinasinghap ng lahat maliban sa doctor.

"Maaari ba naming malaman ang tunay mong pangalan?" 

Nag dadalawang isip ako kung sasabihin ko ba o hindi.

"Ashia anak" tawag pasin ni nanay.

Kita ko ang saya at lungkot sa kaniyang mga mata.

"F-florence Griffin. . . Yun ang tunay kong pangalan" ani ko.

Ilang sigundo pa na tumahimik ang paligid bago binasag ng doctor.

"Mukang okay kana nga, maaari kanang lumabas ngayon hija" sabay alis.

"Griffin?" mahinang usal ni ate kikay nguni't hindi ko narinig.

"Naalala muna anak kung sino ka talaga?" Tatay.

"Opo"

"Kung gayo'y iiwan muna ba kami at babalik kana sa iyong tunay na pami—"

_____

"Kung gayo'y iiwan muna ba kami at babalik kana sa iyong tunay na pami—" hindi ko pinatapos sa sasabihin si tatay dahil niyakap ko ito ng mabilis at doon humagulgol.

"A-ayaw ko pong bumalik sa kanila tatay, sa inyo na lang oh ako please. ayaw ko pong bumalik sa amin, ayaw ko na po silang makita" mabilis namang dumamay ang aking pamilya.

"Bakit anak anong nangyari?" tanong ni nanay habang hinahagod ang aking likod.

Hindi ako nagsalita kapag nagsalita ako ay baka humagulgol lamang ako. narinig ko ang pagbuntong hininga ni kuya.

"Ayos lang sa amin kung hindi mo masabi sa amin angd dahilan ngayon basta ashia nandito lang kami para sayo"

Pagkatapos nun ay nakalabas na din kami ng hospital. buti na lamang ay kaunti ang nabayaran namin.

"Nay ayos lang ba kayo?" bungad sa akin ni nathan nang makapasok ako.

Napangiti na lamang ako.

Kahit hindi maganda ang buhay ko noon ay thankful parin ako na dumating ang tatlong hangel sa buhay ko.

Sa likod ni nathan ay naroon si liam habang hawak kamay nito ang kaniyang kapatid na umiiyak na lumapit sa akin.

Mabilis ko naman itong binuhat kahit mabigat.

"Nanay huwag mo iwan angel"

"Pasensya na kayo kung nag-alala kayo" pagpapatahan ko.

"Umupo na muna kayo nay kukuwa lang ako ng tubig" sambit ng aking panganay.

Dinaluhan ako ni liam na umupo sa sofa habang nasa kandungan ko si angel na hindi mawalay-walay sa akin.

Nasa tabi ko narin si liam at nakatingin sa akin. Kinuwa ko naman ang kaniyang kamay at hinila siya sa aking tabi bago hinalikan sa nuo at niyakap.

Bigla ko narinig ang hikbi ng aking gitna hudyat na umiiyak.

"Bakit umiiyak si liam pogi ko huh?"

"A-akala ko po may nangyari sa inyong masama, natakot po kami nanay. takot na takot po kami na ba' ka mawala ka samin" pagsumbong niya.

Nakakagahan pala sa pakiramdam kapag may mga taong pinaparamdam sayo ang pagmamahal at pagalala lalo na at sa mga anak mo pa galing ang mga salitang yun. ang swerte ko talaga na dumating sila sa buhay ko.