Chapter Five

Hindi na ako muling nakatulog, kaya hinintay ko na lang na mag-umaga. Nang makita ko ang sikat ng araw sa bintana ng kwarto ko ay bumangon na ako para maligo. Balak ko ring bisitahin si Celestine sa kanyang kwarto.

Dalawang kwarto ang ibinigay sa amin ni Ignacio dahil gusto ni Celestine na matulog sa ibang kwarto dahil ayon sa kanya ay big girl na siya.

Pagkatapos kong maligo ay nag-ayos lang ako sandali bago ako tuluyang tumulak papalabas. Naglalakad ako papunta sa kwarto ng anak ko nang makita ko si Ignacio na karga-karga si Celestine.

Fragments from my dreams visited me as I stared at Ignacio. I looked away guiltily when our eyes locked. Bahagya akong napapikit nang maramdaman ko ang bahagyang panginginig ng mga hita ko.

Tangina naman!

“Is there a problem, Ysabelle?” tanong nito sa akin nang magkaharap kami. Agad akong bumaling dito at nahihiyang nagpaskil ng ngiti.

“Uhh, wala naman. Akin na, ako na ang magbubuhat sa kanya.”

“No need, she’s heavy for you. Let me,” pagmamagandang-loob niya.

Hindi na ako nakipagtalo sa kanya dahil mukha namang walang balak na humiwalay sa kanya si Celestine.

Sumunod na lang ako sa kanila, dumiretso kami sa dining room para mag-breakfast.

“What do you want for breakfast, Celestine?” maamong tanong ni Ignacio sa bata. Pinagmamasdan ko siya kung paano niya alagaan ang anak ko.

May dumaang pait sa lalamunan ko dahil anak naman talaga niya si Celestine, pero wala pa rin akong lakas ng loob na sabihin sa kanya iyon.

“Do you want eggs or pancakes?”

“Pancakes, please, papa,” marahang bulong ni Celestine. Tumango si Ignacio at siya ang nag-asikaso ng pagkain niya.

Napasinghap ako dahil sobrang gaan ng trato niya sa bata. His veins are showing kahit wala naman siyang ginagawa.

I let myself eye his whole body. Nakasuot ito ng white t-shirt kaya bakat na bakat ang mga muscles sa katawan nito.

Agad kong iniwas ang paningin ko nang maramdaman kong titingin siya sa banda ko. Ramdam ko ang pag-iinit ng pisngi ko dahil sa nangyari.

Nakakahiya! Nakakahiya kung makita niya akong walang hiya-hiyang nakatitig sa katawan niya!

“How about you, Ysabelle?” tanong nito sa akin.

“Ako na ang bahala,” nakangiting sagot ko. Nakakahiya naman kung siya pa ang mag-asikaso sa pagkain ko, pero pwede namang... siya na lang ang kainin ko? Damn!

“You don’t want anything specific for breakfast?”

Umiling ako. “This is fine, besides nakikitira lang naman kami.” Kinagat ko ang dulo ng dila ko.

“You’re my soon-to-be wife, erase that word from your mind,” malamig niyang sagot sa akin. Agad akong tumango sa sinabi niya sa akin.

Nakahinga ako nang maluwag nang ituon niya ang paningin niya kay Celestine.

“Anyway, you will live here with me from now on. May mga gamit ba kayong kukunin sa bahay niyo?” tanong ni Ignacio sa akin.

Naputol ang pag-iisip ko dahil sa naging tanong niya sa akin. Wala naman gaanong gamit sa bahay bukod sa mga damit namin.

“Wala naman, mga damit lang namin ang nandoon.”

“It’s just clothes?”

“Hmm, kakalipat lang din naman, mga ilang buwan, kaya hindi pa nakakabili ng mga gamit.”

Tumango siya. “Forget those, we will just shop instead.”

Agad akong naalarma sa sinabi niya.

“Huwag na, Gov! May mga damit naman kami,” nakangiwing sagot ko.

“Drop the 'Gov,' Ysabelle. My name’s Ignacio, just call me that.”

“Okay, uhh, Ignacio,” tumatangong sagot ko sa kanya. Nakita ko ang multo ng ngisi sa labi niya na agad namang nawala.

“My name’s Ysabella, not Ysabelle,” turan ko, dahil napapansin kong Ysabella ang tawag niya sa akin.

“Right. I wanna call you Ysabelle because everyone calls you Ysabella, is that fine?”

Matagal bago ako nakatango. Ayos lang naman siguro? Besides, it’s just a simple letter.

“Oo, ayos lang naman.”

“Thank you.”

“Papa,”

“What is it, baby?” malambing na tanong ni Ignacio sa anak namin.

Napanguso ako dahil nakaramdam ako ng inggit sa tinawag niya sa anak namin. Agad namang nauwi sa ngiwi dahil sa mga naiisip ko.

“Hindi ka na ba aalis?”

“I won’t go anywhere.”

“Talaga? Hindi mo na kami iiwan ni mama?!” masiglang tanong ni Celestine. Itinigil ko ang pagkain ko.

I looked at my happy daughter. I never saw her this happy, ngayon lang. Siguro dahil kapag kaming dalawa lang, ay para sa kanya kailangan niyang maging matatag dahil wala akong masasandalan kundi siya.

“Hindi na, dito na kayo titira ng mommy mo.”

Agad na tumayo si Celestine at niyakap nang mahigpit si Ignacio. Isang tipid na ngiti ang lumapat sa labi ko habang pinagmamasdan ko silang dalawa.

“Thank you, papa! Mahal ka naming dalawa ni mommy!” Bahagya akong napatulala sa narinig kong sinabi ni Celestine.

Bahagya namang natawa si Ignacio at napatingin sa akin. Agad kong iniwas ang paningin ko sa kanilang dalawa at tahimik na lamang na kumain.

“Wala ka bang trabaho?” tanong ko kay Ignacio. “Hmm? Tomorrow.”

“Ang trabaho mo?” kunot-noong tanong ko sa kanya. Umiling siya.

“We will meet my grandparents.”

Gulat akong lumingon sa kanya.

“Seryoso ka ba?”

“Yes, they wanna meet you both as soon as possible.”

Nahigit ko ang hininga ko sa sinabi niya sa akin. Akala ko naman ay hindi niya pa sinasabi sa grandparents niya.

“A-anong oras? Kinakabahan naman ako.”

“Don’t be, they are excited to meet you anyway, tomorrow evening,” sagot nito sa akin. Tumango ako.

“So in the morning you will work?”

“No, we will shop.”

“How about your work? Ikaw ang gobernador ng bayang ito, Ignacio.”

He licked his lips and nodded. “You will be with my work, I don’t wanna leave you here.”

“Huh? Ayos lang naman ako rito,” pagtanggi ko sa kanya. Hindi siya sumagot sa akin kaya napangiwi na lang ako.

Hinayaan ko na lang ang gusto niya.