Chapter Six

Kinakabahan akong lumingon kay Ignacio. He looked chill and not nervous at all, well it’s his grandfather that we will meet, kaya bakit naman siya ka-kabahan hindi ba?

“Don’t be nervous,” he whispered. I felt his right hand snaked on my waist and rested there. 

I kept on inhaling sharp breaths to contain my nervousness. We are currently at the garden, naka set up na ang mga tables and chairs for this dinner, his lolo must be so excited for this huh?

Na higit ko ang hininga ko nang makita ko ang matandang lalaki na pa lapit sa’min ngayon. 

“Hello! Welcome, welcome!” masiglang sambit nito sa’min. 

“Bless to you lolo, Celestine,” narinig kong bulong ni Ignacio sa anak namin. Masigla itong lumapit sa matanda at nagmano ito. 

Malugod itong hinarap ng ng matanda at pinag mano si Celestine. 

“Hi, lolo!” masiglang bati ni Celestine. 

The old man smirked. “Hello apo, finally nagkita na rin tayo,” 

I smiled at the old man. Humakbang ako palapit sa kanya para mag mano rin. 

“Good evening po, lolo” walang hiya hiya na bati ko. Ayokong mahalata niya na naiilang ako sa kanya, kahit iyon naman ang totoo. Mamamatay muna siguro ako bago ako aminin ‘yon sa harapan niya. 

“Ysabella is it?” I nodded. “Napaka bagal ba nitong apo ko para tumagal na walong taon ang paghahanap niya sayo?” dagdag pa niya. 

“Hindi naman po lo, sadyang magaling lang po akong mag tago,” naka ngising sagot ko. Humakhak ito kaya lumapad ang ngisi ko, naramdaman ko rin ang pag halik ni Ignacio sa gilid ng noo ko. 

Nanigas ang katawan ko dahil sa ginawa niya pero mas pinili kong ngumiti sa kanyang lolo na masayang pinapanood kami. 

“What are you doing?” mariing tanong ko sa kanya. 

He looked at me. Smirking. “What? Can’t I kiss my fiance?” 

“What fiance? Wala ngang singsing na binigay sa akin,” 

“You want a ring then?” He asked, smirking. 

My cheeks heated. Agad akong umiling, baka akalain pa niya ay nag dedemand ako. 

“No, nag tatakha lang ako, baka sinabi mo sa lolo mo na I am your fiance, eh wala ngang engagement ring sa daliri ko,” 

“Don’t worry about the engagement ring, Ysabelle. I have. I will put it in your finger later,” 

Fuck. 

Hindi na ako sumagot at umupo nalang dahil pinapa upo na kami ni don Albert. 

“Anong plano mo ngayon Ignacio? Ngayong nakita mo na ang mag ina mo?” 

“I am gonna take care of them lolo,” 

“Ofcourse apo! You will, may tiwala ako sa’yo” tuma tangong sagot ng Don sa kanyang apo. 

“What do you want, baby?” 

“Anything mama,” nakangiting sagot ni Celestine sa akin. Ngumiti ako pabalik sa kanya at nag sandok na ako ng pagkain niya habang abala sa pag uusap ang mag lolo. 

“I will enroll our daughter to a private school lolo, while my fiance will be with me through my work,” 

I looked at Ignacio, he looks passionate as he hangs his plans for us. I didn’t know that he have this kind of plan, lalo na noong nakaraan lang kami nag kitang dalawa. 

“That’s good, looks like you really have a good plan for your family hijo,” 

“This my family we are talking about lolo, I cannot make a mistake when it comes to them,” seryosong sagot ni Ignacio. Bahagyang kumunot ang noo ko sa sinabi niya pero hindi na ako nag tanong at nagsimula nalang akong kumain. 

“That’s good Ignacio, the province is not just your responsibility from now on, you have your family now, so you need to make sure they are being taken care too,” 

I smiled when I felt Ignacio’s hand enveloping my right hand. Mahigpit niya iyong hinawakan kaya napa tingin ako sa kanya pero naka tingin lang ito sa kanyang lolo. 

Para akong tumatakbo sa marathon dahil sa bilis ng tibok ng puso ko dahil sa ginagawa sa akin ni Ignacio. Damnit, this is pure torture. 

Binalak kong kalasin ito pero hindi niya ako hinayaang gawin iyon kaya hinayaan ko nalang siya tutal ay tapos na rin naman ako sa pagkain. 

“How it feels hija? Raising your child alone for eight years,” bilaang baling sa akin ng Don. Naramdaman ko rin ang bahagyang pag baling sa akin ni Ignacio. 

Akala ko ay mahihirapan akong sagutin iyon, pero natural lang na lumabas ang sagot sa labi ko, siguro dala na rin na hindi naman ako nagsisinungaling sa mga karanasan ko. 

“It’s hard lolo, no one prepared me for the cruelty of motherhood, I thought of surrendering a lot of times, but when I look at my daughter, iniisip ko nalang na hindi naman niya hiniling na mabuhay sa mundong ito, kaya responsibilidad ko na bigyan ko siya nang magandang buhay,” 

Ramdam ko ang pag higpit ng hawak ni Ignacio sa akin kaya naka ngiti ko siyang binalingan. 

“It must be hard hija” 

“It is po,” 

“You don’t have to worry now, Ysabelle. I am here now,” Ignacio’s voice comforted my cold heart. So warm, so assuring. Sana hindi na mag bago.