Kabanata 3

INGRID’S POV

Tinitigan ko ang baso ng whiskey sa kamay ko, pinapanood ang amber na likido na sumasalamin sa ilaw ng bar.

“Eh, ganun,” bulong ko, medyo nalalasing ang pananalita. “Iyan ang kwento ng buhay ko.”

Napangiti ako ng mapait at iniangat ang baso papalapit sa labi ko, ramdam ang init sa bawat lagok.

“Nalaman ko na bakla ang fiancé ko, ilang araw bago ang kasal. At hindi lang bakla,” humagulgol ako, iniling ang ulo. “Pati pangit na ‘yon, sinampal pa ako. Kaya mo bang paniwalaan ‘yon?”

Tumingin ako sa bartender, na naghahalo ng inumin sa baso pero natigilan din sa paggalaw, pansin kong nanlaki ang kanyang mga mata.

“Ako pa sana ang dapat nanampal! Paano ko hinayaang maabot ako ng bastos na ‘yon? Dapat ako ang humampas sa mukha nila nang todo, hindi lang nakatayo dito at umiiyak na parang tanga.”

Ibinaba ng bartender ang baso at umiling, halatang gulat na gulat. “Grabe. Nang sinabi kong gusto kong marinig ang kwento mo, hindi ko inakala na ganito kasama. Diyos ko.” Mabilis pero mahina niyang sambit. “Hindi ko maimagine kung gaano kasakit ang nararamdaman mo ngayon.”

Ibinagsak ko ang baso sa bar counter, pinilit na imulat ang mga mata habang umiikot ang ulo ko. Nag-aapoy sa lalamunan ko ang alak, at parang sobra na ang lahat.

Hindi ko nga maalala kung paano ako napunta rito. Isang segundo, sumugod ako palabas ng bahay na iyon, at sa susunod, nakaparada na ako sa labas ng isang random na hotel. Sa halip na magpa-book ng kwarto, diretso ako sa bar at umorder ng pinakamalaking bote ng whiskey na meron sila.

Ngayon, halos ubos na iyon. Napangisi ako at pilit na tinatanggal ang nakadikit na label ng bote na para bang personal akong ininsulto nito.

‘Diyos ko, ang cliché nito,’ iniisip ko nang miserable. Pinagtaksilan ako, umiinom ng sobrang dami, at ibinubulgar ang malungkot kong kwento sa isang estranghero.

Dati, napapailing ang mata ko kapag nakikita ko ang mga babae na ganito sa libro at pelikula. Iniisip ko noon, ‘Wow, ang unoriginal. Dapat may mas maayos na paraan para maka-coping mechanism ang may-akda.’ Pero ngayon, naiintindihan ko na kung ano ang nararamdaman nila.

Kapag sobrang sama ng pakiramdam mo, parang wala kang silbi, parang hindi ka mahalaga, minsan tanging alak lang ang nakakapawi ng sakit, kahit pansamantala lang.

Itinutulak ko ang baso papunta sa bartender.

“Imagine this,” sabi ko, galit ang boses. “Nalaman mo na niloloko ka ng fiancé mo? Okay, masama na ‘yon. Pero malaman mo na hindi siya interesado sa babae sa simula pa lang? Na mahal niya ang iba at ginagamit ka lang para maitago na bakla siya? At hindi lang iyon, may lakas pa siya na saktan ka habang pinoprotektahan ang minamahal niya.”

Napalunok ng laway ang bartender, ibinaba ang hawak na tuwalya. Namutla ang mukha niya.

“Yeah… kung ako ‘yon, baka patayin ko na lang ang sarili ko.” Mabilis niyang itinaas ang mga kamay. “P-pero huwag mong gagawin ‘yon! Seryoso, huwag.”

Kinuha niya ang bote ng whiskey at ibinuhos muli sa isang buong baso para sa akin, inilagay sa harap ko na parang nag-aalok ng truce. “Bahala ang isa na ito. Huwag kang mag-alala, hon. Makakahanap ka ng mas mabuti. Mas mabuti kaysa sa basura na iyon.”

Mas mabuti? Tinitigan ko ang gintong likido sa baso. Sino ang mas mabuti kaysa kay Dennis? Dalawampu’t tatlo pa lang ako. Karamihan sa mga lalaki sa edad ko, ganun din, nakakainis, isip-bata, at hindi kayang ibigay ang gusto ko. Siguro mas mabuti na siguro pumunta sa mas matandang lalaki sa buhay ko. At least alam nila paano bigyan ng kasiyahan ang babae at tratuhin nang tama.

Ibinuhos ko ito sa isang lagok. Inilagay ko ang walang laman na baso nang mas matindi kaysa sa inaasahan at ibinaba ang ulo sa mga kamay, pinipisil ang mga mata ko. Kinamumuhian ko ito. Sobrang kinamumuhian ko ang pakiramdam na ito.

Tumunog ang cellphone ko, nanginginig sa bar counter. Pinilit kong tignan ito habang umiikot pa ang paningin ko dahil sa whiskey.

Tinitigan ko ang caller ID nang matagal, tiningnan ko ang pangalan nasa ibabaw ng screen. Mommy ko iyon. Ayokong sagutin. Diyos ko, ayoko. Kasi alam ko na kung anong mangyayari. Pwede kong ipaliwanag lahat, sumigaw, umiyak, humingi ng tulong, pero wala itong silbi. Ganito na lagi sa pamilya ko. Pero may maliit at pathetic na bahagi sa akin na umaasa pa rin. Gusto kong maniwala na siguro, sa pagkakataong ito, iba na. Na baka makikinig siya. Siguro ipagtatanggol niya ako, o kahit man lang maawa, di ba?

Sinagot ko ang tawag. “Mom…”

Hindi ko pa nga natapos ang salita ko, sumabog na sa speaker ang boses niya.

“Tanga ka talaga, Ingrid!” sigaw niya. “Anong kalokohan ‘to na naririnig ko sa pamilya ni Dennis?! Sinira mo ang engagement? Nasisiraan ka na ba ng bait?! Alam mo ba na ilang araw na lang ay kasal na kayo?!”

Kinagat ko ang labi ko, isang lumang nakagawian na nakakatakot na akala ko ay nakalimutan ko na pero hindi pa pala.

“Mom, s-si Dennis, isa—”

“Tumahimik ka kung hindi mo kayang magsalita ng maayos!” sigaw niya. Napahinto ako, hinahawakan ang cellphone nang bahagya sa tabi ng tainga ko.

“Gusto kong bumalik ka sa bahay na iyon kaagad,” utos niya. “Lumuhod ka kung kailangan mo. Humingi ka sa kanya ng tawad para tanggapin ka uli!”

Sandali akong natigilan. Tinitigan ang mesa, ang walang lamang baso ko.

“Mom…” bulong ko, nanginginig ang boses. “Paano ko siya babalikan? Niloko ako ni Dennis. Nahuli ko siya… kasama ang iba sa kama namin.”

Nagkaroon ng katahimikan sa kabilang linya at akala ko sasaktan niya ako. Baka sa wakas ay ipagtatanggol niya ako, pero tumawa siya na parang nangungutya.

“At ano naman kung ganoon?” sambit niya. “Siya lang ba ang lalaking nagloloko? Kahit sino pwede magsinungaling. Lalaki siya. Normal lang sa lalaki ang mangloko.”

Pinisil ko ang mga mata ko, ramdam ko muling umiikot ang mundo sa paligid ko. “Mom—”

“Ang Daddy mo lagi ring nangloloko sa akin,” sabi niya, parang simpleng kwento lang ng panahon. “Hindi mo ba naririnig na hindi ako nagrereklamo? Binibigyan niya ako ng lahat ng gusto ko. ‘Yan ang mahalaga. Gamitin mo ang utak mo, Ingrid.”

“Adopted daughter ka lang namin. Hindi namin kayang alagaan ka habambuhay. Pero si Dennis, kaya niya, siya ang nagmamalasakit sa’yo. Bibigyan ka niya ng buhay na hindi namin binigay sayo. Huwag kang maging tanga, ayusin mo ito bago bukas. Kung malalaman ng tatay mo, alam mo kung ano ang kaya niyang gawin sa’yo.”

Bago siya nagputol ng linya, narinig ko siyang may binubulong sa ilalim ng hininga niya, “Ang inutil talaga ng babaeng ‘to. Walang utang na loob sa lahat ng bagay. Dapat masaya siya na may lalaking tulad ni Dennis na gusto siyang pakasalan imbes na magreklamo.”

Natapos ang tawag. Nanatili akong nakaupo, hawak ang cellphone sa kamay ko, pakiramdam ko ay parang tinusok ng kutsilyo ang loob ko.

Lumapit ang bartender sa kabilang panig ng counter, tinitigan ako ng may awa. “Okay ka lang ba, miss?”

Okay ba ako? Okay ba? Bakit wala namang nagmamahal sa akin? Bakit lagi akong nasasaktan?

Hindi naman ako komplikadong tao. Hindi ko kailangan ng mamahaling bagay o grand gestures para maramdaman na espesyal ako. Gusto ko lang ng isang tao, isang tao lang na magmamalasakit sa akin. Pumili sa akin, at mahalin ako ng totoo. Bakit ganun kahirap? Bakit parang hinihingi ko ang mundo?

Pinisil ko ang baso bago pinilit pakawalan. Pinilit kong tumayo sa nanginginig na mga paa, ramdam ang bahagyang pag-ikot ng paligid.

Inabot ako ng bartender na parang gustong suportahan ako, pero umiling ako.

Hinukay ko ang bag ko, kinuha ang malaking bill at ibinaba sa counter. “Keep the change,” bulong ko.

Hindi na ako naghintay sa sagot niya, lumiko ako at naglakad patungo sa lobby. Masakit sa mata ang maliwanag na ilaw. Tumunog ang takong ko sa marble floor habang papalapit sa front desk.

“Hi, may available na kwarto ba? ‘Yung hindi masyadong mahal, please.”

Ngumiti ang receptionist ng maliwanag, mabilis ang galaw ng mga daliri sa keyboard. “Good evening, miss. Sandali lang, hahanap ako ng available na kwarto para sa’yo.”

Habang naghihintay ako, may humakbang sa tabi ko.

“Excuse me,” sabi ng lalaki sa receptionist, inaayos ang cuffs ng suit niya. “Kailangan ko ng spare key para kay Mr. Villanova. Ako ang secretary niya.”

Halos hindi ko siya tiningnan nang tumunog ang cellphone niya, at agad niyang sinagot.

“Oh, yeah,” sabi niya sa cellphone, “nasa reception ako ngayon. Kinuha ko na ang spare key para kay Mr. Villanova. Kailangan siguraduhin na handa ang gamit niya bukas ng umaga.”

Hindi ko na siya pinakinggan. Inilagay ng receptionist ang dalawang room key sa counter. Isa ay may number six, ang isa naman ay nine.

Kinuha ng lalaki ang may number nine nang hindi tiningnan, patuloy pa rin siyang nakikipag-usap sa cellphone habang naglakad palayo.

Kinuha ko ang key na may number six, pabulong akong nagpasalamat sa receptionist, at naglakad papunta sa elevator.

Sumandal ako sa elevator. Kailangan kong mag-focus para hindi ako matumba nang harapan sa sahig. Nang makarating ako sa first floor, natagilid ako papunta sa tamang pinto.

Room 6.

Medyo nahirapan pa akong gamitin ang susi, pero tuluyan ko nang binuksan ang pinto. Malaki ang kwarto, mas marangya at sobrang ganda kaysa sa binayaran ko.

Napangisi ako. Hindi naman ako nag-book ng premium room. Baka nagkamali ang receptionist? Ewan ko ba. Problema na nila ‘yon, hindi ko na iniintindi. Sobrang pagod na ako para ayusin ‘to ngayong gabi. Pwede naman siguro nilang ayusin bukas.

Pumasok ako sa loob, isinarado ang pinto, at agad narinig ang tunog ng umaagos na tubig.

‘Shower ba ‘yon? Baka may nakalimutan na patayin ‘yon.’

Tulad ng sabi ko, sobrang lasing ko para mangialam. Tinanggal ko ang sapatos ko, hinubad ang suot na dress, at itinapon sa kahi saang sulok ng kwarto.

Tumayo ako saglit, suot ang lacy black lingerie na bibilhin ko para sana akitin si Dennis ngayong gabi. Tinaboy ko ang lungkot. Sige lang. Kailangan ko lang matulog.

Naglakad ako patungo sa malaking kama at bumagsak dito. Ang lambot ng sheets. Bigla akong pumikit at nakatulog, pero maya-maya may tumama sa mukha ko na basa.

Nagitla ako. “Ano ba ‘to… Umuulan ba sa loob?”

Pinilit kong buksan ang mabibigat na talukap ng mata ko at harap-harapan kong nakita ang pinakamagandang kayumangging mga mata na nakita ko sa buong buhay ko.

May lalaking nakatayo sa ibabaw ko, ramdam kong may tumutulong tubig sa kama. Basa ang buhok niyang itim. Nakataas ang kilay niya sa gulat at inis. Ang dibdib niya, malapad at matigas, kumikislap sa malamlam na ilaw. Nakasabit ang tuwalya sa balakang niya, halos mahulog na.

Napakurap ako sa aking nakita, isang hot na estranghero ang nasa hotel room ko.

“Am I… having a wet dream?”