Kabanata 2

INGRID’S POV

Hinampas niya ako… hinampas niya ako para protektahan ang lalaking ito.

Hawak ko ang pisngi ko, gulat at hindi makakilos. Mainit ang kirot sa balat ko, pero hindi iyon ang totoong sakit. Pakiramdam ko, sasabog ang puso ko sa dibdib.

Tumingin ako pataas at nagtagpo ang aming mga mata. Namutla siya, parang kakakita lang niya sa ginawa niya sa akin.

“Ingrid…” naiyak siyang sinabi. “I—”

Muling lumabo ang paningin ko dahil sa pag-agos ng mga luha. Hindi ko na sinubukang pigilan ito. Hindi ko alam kung umiiyak ako dahil sa sampal o dahil ang lalaking mahal ko higit sa lahat sa mundo ay sinampal ako.

Ang lalaking dati ay nagbubukas ng pinto ng kotse para sa akin. Na nagmamasahe ng likod ko kapag may cramps ako. Na umiiyak pa noong nagsusuka ako dahil sa food poisoning dahil ayaw niyang makita akong nasasaktan.

At si Dennis… sinampal lang ako para protektahan ang minamahal niya.

Dahan-dahan akong umatras, mabilis ang paghinga, pakiramdam ko hindi sapat ang hangin na pumapasok. Nangangatog ang mga kamay ko sa gilid ng katawan ko.

“Ingrid, please,” sabi niya, lumalapit ulit. “Hindi ko sinasadya. Gusto ko lang—”

“Huwag mo akong hawakan, Dennis!” sigaw ko.

Nagitla siya at natigilan, nakataas pa rin ang kamay niya papunta sa akin. Umatras siya ng isang hakbang, puno ng pagsisisi ang mukha niya.

Lumapit si Chad o kung anuman ang pangalan niya sa likod ni Dennis at marahang hinawakan ang likod ni Dennis.

“Okay lang, Dennis. Alam kong hindi mo sinasadya. Masyado kang malambot para sa ganyang bagay.”

Nangangatog ang dibdib ko, parang may humihigpit at sumisikip dito. Tiningnan ko silang dalawa, nakatayo na parang sila ang biktima, na para bang ako ang pumasok at sinira ang kapayapaan nila.

Grabe, ang sakit. Sobrang sakit.

Pumikit ako saglit, sinubukang huminga nang malalim, pilit pinipigilan ang pagbagsak ko sa sahig.

Bumukas ang mga mata ko at nakita kong nakatitig sa akin si Dennis na may awa sa mukha. Nakangisi pa rin si Chad, may halong pagmamayabang. Nilunok ko ang bumarang laway sa lalamunan ko. Mahina lang lumabas ang boses ko.

“Isa lang ang tanong ko sa’yo, Dennis.”

“A-ano iyon?”

“Na-attract ka ba sa babae?” Naputol ang boses ko sa pag-iyak. “Sa akin?”

Binuka ni Dennis ang bibig, pero bago siya makapagsalita, sumabat si Chad at bahagyang tumaas ang kilay. “Mahalaga pa ba ‘yon?”

Hindi ko siya pinansin, nakapako ang tingin ko kay Dennis. Bumaba ang tingin niya at bulong, “Pasensya na.”

Isa lang iyon, at agad kong naintindihan, bakla nga siya. Ang lalaking pakakasalan ko sa loob ng ilang araw… bakla pala.

Nanghina ulit ang mga tuhod ko. “B-Bakit? Bakit mo ginawa ito sa akin? Bakit mo ako pinaasa? Kung bakla ka, bakit nagpanggap kang mahal mo ako?!”

“Pasensya na, Ingrid,” ulit niyang sabi, na para bang maayos nito ang puwang sa dibdib ko. Na para bang maipapaliwanag nito kung bakit ang lalaking pinaka-pinagkatiwalaan ko ang nakasakit sa akin nang husto.

“Hindi,” sabi ko, umiiling, tumigas ang boses ko. “Huwag ka ng humingi ng tawad. Sagutin mo na lang ang tanong.”

“Alam mo na gusto ng mga magulang natin na magpakasal tayo,” biglang sabi ni Dennis, mababa ang boses. “Nang malaman ng mga magulang ko na… gusto ko ng lalaki, galit na galit sila. Ayaw nila ng baklang anak. Gusto nila ng normal. Pinilit nila ako sa ganito, Ingrid. Akala nila maaayos ako ng kasal. Akala nila maaayos mo ako. Hindi ko sinasadya—”

“Putang ina ka talaga, Dennis!” sigaw ko.

Nagulat siya at namutla. Siguro, ni minsan hindi niya nakita ang ganitong side ko. Lagi akong ang cute at inosenteng tipo ng babae kapag kasama siya.

“Akala mo ba iiyak ako para sa’yo ngayon? Pagkatapos ng lahat ng ‘to?”

Binuka niya ang bibig, pero hindi ko siya hinayaang magsalita.

“Ginamit mo ako. Isa lang akong gamit, isang dahilan para sa mga magulang mo. Ang perfect na babaeng maipapakita sa kanila na straight ka. At mahal kita. My gosh, minahal kita kahit na ganito ang lahat. Kahit na minsan malamig ka. Kahit na parang malayo ka sa kama. Akala ko stress lang, o trabaho, o kung ano pa man, pero hindi ito. Pero nilaro mo ako… nilaro mo ako mula pa sa simula.”

Ipinikit ko ang mga bagong luha, galit na galit pa rin sa paglabas nito. “Kung sinabi mo lang ang totoo no’ng una tayong nagkakilala… maiintindihan ko. Tutulungan pa kita. Pero sa halip, nagsinungaling ka. Pinayagan mo akong umibig sa’yo. Pinayagan mo akong maniwala na may totoong nangyayari sa atin.”

“Huwag mong gawing kontrabida ang mga magulang mo,” sabi ko. “Ikaw ang nagkamali. Huwag mong i-justify ang pangloloko mo sa pamamagitan ng pagiging bakla mo!”

“Talagang humihingi ako ng tawad,” sabi niya, nakatingin sa sahig.

Pinunasan ko ang luha ko ng marahas gamit ang likod ng kamay. “Huwag na, itago mo na lang ‘yan. Hindi ko naman din kailangan.”

Nanginginig ang mga daliri ko habang hinahawakan ang singsing sa kamay ko. Ang singsing namin sa engagement. Naalala ko ang gabi nung ibinigay niya ito sa akin. Ang paraan ng pag-iyak ko, ang paulit-ulit na halik sa kanya, pinapangako na hindi ko na ito aalisin. At ngayon, gagawin ko ang bagay na hindi ko akalain.

Dahan-dahan ko itong inalis, parang sinusunog ang balat ko sa metal, at itinapon ko ito sa harap niya.

“Tapos na tayo, Dennis,” sabi ko, paos ang boses. “Ayoko na ng kahit anong ugnayan sa’yo o sa pamilya mong basura.”

Umiling si Dennis, hindi makapaniwala. “Hindi mo pwedeng gawin ‘yan, Ingrid. Alam kong galit ka, pero ito… ito ay business deal. Alam mo ‘yun. Ang mga pamilya natin—”

Napabuntong-hininga ako at natawa ng sarkasito. “Ah, business deal.”

So ganun lang pala sa kanya. Isa lang akong business deal.

“Sige, kung ganun, aalis na ako sa precious business deal mo. Hanap ka na lang ng iba na willing ibenta ang sarili para sa kasinungalingan mo. Tapos na ako sa role na ‘to.”

Tinitigan ko siya sa mata, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa mga ito.

“Alam mo, Dennis? Nakakasuklam ng makita ang pagmumukha mo,” pabulong kong sabi. “Pinagsisisihan ko na umibig ako sa’yo.”

“Ingrid—” Magsasalita pa sana siya, pero hindi ko na hinintay ang susunod na kasinungalingan. Humarap ako at lumakad palayo, iniwan ang singsing, ang kasal, ang buhay na akala ko binubuo namin, at ang lalaking hinding-hindi ako minahal.