로그인Anna McCallaway agreed to marry Dylan Danforth to save her father’s company from bankruptcy. For three years, Anna was the only one who loved their marriage. Meanwhile, Dylan constantly pressured her to divorce him so he could marry Lea Green—Anna’s own stepsister. After years of trying to hold on to a cold and loveless marriage, Anna finally gave up. But before signing the divorce papers, she made one condition. 100 days. 100 wishes. Dylan had to remain her husband and fulfill every single one of them. Assuming it was nothing more than Anna’s final attempt to hold on to him, Dylan agreed. But as the days passed, Dylan began to realize that Anna was hiding something from him. And when the truth finally came to light, it might already be too late for him to save their marriage. Or worse... It might be too late to hold on to the woman he had never truly cared about.
더 보기CHAPTER 1
MAXENE GONZALES “Sa wakas ay natapos din ang meeting na iyon,” naiusal ni Maxene nang tuluyan ng matapos ang meeting nila kasama ang kanilang mga investors. Halos tumagal kasi ng tatlong oras ang naturang meeting dahil nagkaroon ng problema sa kanilang kumpanya kaya naman inip na inip na talaga si Maxene kanina pa. Si Maxene kasi ay bunsong anak ng mag asawang Maximo at Andrea Gonzales at dahil may edad na ang kanyang mga magulang ay siya na lamang ang pinagkakatiwalaan ng kanyang ama pagdating sa kanilang kumpanya dahil may sarili na ring pamilya at kumpanya ang nag iisa niyang kapatid na si Andrei. Nang biglang maalala ni Maxene ang kanyang matalik na kaibigan na si Bea ay agad na niyang kinuha ang kanyang cellphone at agad na niya itong tinawagan dahil may ipinakisuyo siya rito kanina. “Hello Bea. Nabili mo ba yung pinapasuyo ko sa’yo?” agad na tanong ni Maxene ng sagutin ni Bea ang kanyang tawag. “Oo naman. Nakabili na ako ng cake para sa pinakamamahal mong nobyo. Pero hindi na kita nahintay pa dahil may kailangan pa akong gawin kaya iniwanan ko na lamang ito sa iyong opisina. Pakisabi na lamang kay Joseph na Happy birthday,” agad din naman na sagot ni Bea kay Maxene. “Sige. Makakarating. Maraming salamat ulit ha. Kahit kailan talaga ay maaasahan kita,” sagot ni Maxene at saka niya kusa ng pinutol ang kanilang tawag. Pagkatapos ng tawag na iyon ay nagmamadali naman ng bumalik sa kanyang opisina si Maxene at ng makita niya ang nakapatong na cake sa kanyang table ay lalo namang lumawak ang ngiti sa kanyang labi dahil maisasagawa na niya ang kanyang plano na surpresahin ang kanyang nobyo. Kaarawan kasi ngayon ng long time boyfriend ni Maxene na si Joseph Aragon at dahil parehas silang abala sa kani kanilang mga trabaho ay hindi na sila nakapagplano pa ngayon para makapagcelebrate sila ng kanyang nobyo. Kaya naman naisipan ni Maxene na surpresahin na lamang ito sa condo nito ngayon dahil alam naman niya na naroon ito ngayon at nagpapahinga. At dahil plano na nga ito ni Maxene ay talagang nagbaon na rin siya ng damit na pamalit para hindi na siya uuwi pa sa kanila at didiretso na talaga siya sa unit ng kanyang nobyo. Matapos na makapag ayos ay saglit pa na sinulyapan ni Maxene ang kanyang sarili sa harap ng salamin at napangiti na lamang talaga siya habang nakatitig siya sa kanyang repleksyon doon. Naisip kasi niya na pagbigyan na ang kanyang nobyo sa matagal na nitong hinihiling sa kanya. Sa loob kasi ng pitong taon na relasyon nila Maxene at Joseph ay wala pa rin talagang nangyayari sa kanila dalawa dahil gusto sana ni Maxene ay kapag naikasal na sila ay saka niya ibibigay ng buong buo ang kanyang sarili. Pero nitong mga nakalipas na buwan ay napag isip isip ng dalaga na bakit hindi na lamang niya pagbigyan ang kanyang nobyo tutal naman ay sigurado na rin siya rito lalo na at mahal na mahal nga niya ito at isa pa ay napag uusapan na rin naman nila ang pagpapakasal. Makalipas ang ilang minuto na pagtitig ni Maxene sa kanyang sarili sa harap ng salamin ay isang malalim na buntong hininga ang kanyang pinakawalan at saka siya nagpasya na umalis na. Saglit lamang naman ang naging byahe ni Maxene dahil hindi rin naman kalayuan ang condo unit ni Joseph sa kanilang kumpanya. Bago bumaba ng kanyang kotse ay tila ba may kakaibang kaba na nararamdaman si Maxene kaya naman makailang ulit pa siyang napabuga ng hangin sa kanyang bibig. “Maxene, kumalma ka. Kaya mo yan. Nagmamahalan kayo ni Joseph kaya tama lang ang gagawin mo na iyan,” kausap ni Maxene sa kanyang sarili at saka siya muling bumuga ng hangin sa kanyang bibig. Hindi naman nagtagal ay bumaba na rin si Maxene sa kanyang sasakyan habang bitbit niya ang cake na pinabili niya kay Bea. May ngiti naman sa labi habang naglalakad si Maxene pero sa kaloob looban niya ay sobra na talaga siyang kinakabahan sa hindi niya malaman na dahilan. Nang mapatapat na siya sa pinto ng unit ng kanyang nobyo ay saglit pa na tumigil doon si Maxene at saka siya bumuntong hininga. At dahil may susi siya ng unit ng kanyang nobyo ay hindi na siya kumatok pa at dahan dahan na lamang niya iyong binuksan. May ngiti pa sa labi ng pumasok si Maxene sa unit ni Joseph pero agad ding nawala ang ngiti na iyon ng pagpasok niya ay tila ba may kakaiba roon dahil dati naman ay naaabutan niya si Joseph na nakaupo lamang sa sala ng ganong mga oras pero ngayon ay wala roon ang binata. Akmang isasara na sana ni Maxene ang pintuan ng naturang unit ng bigla siyang makarinig ng kaluskos mula sa silid ni Joseph kaya naman agad siyang napatingin doon at napansin niya na bahagya pang nakaawang ang pinto ng naturang silid. Dahan dahan pa na humakbang si Maxene patungo sa silid ng kanyang nobyo at habang papalapit siya roon ay nakakarinig na siya ng halinghing na nagmumula sa loob kaya naman lalo siyang nakaramdam ng matinding kaba kaya naman makailang ulit pa na napalunok ng sarili niyang laway si Maxene. Nang tuluyan ng mapatapat ang dalaga sa pinto ng silid ni Joseph ay hindi na naiwasan pa ni Maxene na mangilid ang kanyang luha at bahagya pa nga na nanginginig ang kanyang mga kamay at ramdam na rin niya ang panlalamig noon dahil sa matinding kaba pero umaasa pa rin siya na mali ang kanyang naiisip ng nga oras na iyon. “Ughhhh.. F*ck Veronica… Binabaliw mo ako… ughhhh.” “Sige pa Joseph.. Ughhh.. ang sarap nyan… ughhh.. ughhh. Hindi ba at hindi ito kayang gawin ng iyong nobya? Pwes ako ay kayang kaya kitang paligayahin. Ughhhh. Sige pa.” “Just shut up, Veronica. Ughhhh.” Hindi naman maiwasan ni Maxene na mapatakip ng kanyang bibig dahil mas malinaw na niyang naririnig ang pag ungol ng mga nasa loob ng silid ng kanyang nobyo na tila ba sarap na sarap sa kanilang ginagawa."Vallen, just pretend you never saw any of this," I said calmly."Damn it, Anna, what do you mean? How am I supposed to stay quiet after seeing something this unfair? You're fighting a disease while Dylan...""Vallen, this is my marriage."The firmness in my voice silenced him on the other end of the line. I could hear him exhale through the phone. I opened my mouth and continued. "You have no right to interfere.""Oh..." His voice turned mocking. He laughed. "Fine. Forget it," he said, giving up.Just before I ended the call, Vallen spoke again. "Then die in peace," he said sharply.My hand clenched into a fist, crushing the fabric of my clothes.Die? How could I die in peace while Dylan was happily living his life with Lea?My arm fell limply to my side. My grip on the phone loosened, nearly slipping from my hand. I stared at my shoes through blurred vision.How was I supposed to leave this world peacefully?After wiping the tears from the corners of my eyes, I asked the driver to t
I didn't know how long I had been lying on the floor.When I woke up, my head was throbbing and my entire body ached. Slowly, I pushed myself upright and rubbed my face. When I looked down, I found several dried drops of blood on the floor.Not wanting to dwell on it, I got up and walked into the bathroom.I stared at my reflection. I looked disheveled and exhausted. The dried traces of my nosebleed still stained my upper lip. Dark circles had formed beneath my eyes, and my face looked thinner than ever.It seemed I'd lost weight because of this illness, too. I ran a hand over my shrinking waist and studied my reflection once more. Compared to Lea, I looked downright pitiful.It's okay, Anna. You only need to hold on for a hundred days.I tried to reassure myself. But deep down, I was scared.Looking at my condition now, it wasn't impossible that I had less than a hundred days left to live.If that happened, would I still be able to accomplish my goal?I quickly splashed cold water on
For nearly half the day, I lay in bed, curled up as I stared blankly through the open window. My body felt hot, and I was utterly exhausted even though I hadn't done anything physically demanding.Fortunately, Jessy wasn't home. She was probably working at her boutique. If she saw me lazing around like this, I was sure she'd pound on my bedroom door and order me to do whatever work could be done. She truly couldn't stand seeing me relax, not even for a minute.The servants didn't bother me either, mainly because I'd locked my bedroom door from the inside. All I wanted was to rest and calm myself down.My gaze drifted to the lunchbox lying in the middle of the room. The pain in my chest surged back immediately.Dylan had truly poured salt into an open wound.Slowly, I pushed myself upright. I pressed a hand against my forehead.Hot."Hah... I think I have a fever," I muttered.Using the little strength I had left, I got out of bed and carried the lunch container downstairs. I planned t
I stared at the food I'd prepared with a satisfied smile.The servants who hadn't bothered helping me all morning simply watched with amused expressions. Some of them had even started placing bets on what would happen to the dishes spread across the table.There were only two possibilities. They would either be eaten or ignored, just like always.The moment I heard footsteps coming down the stairs, I quickly removed my apron. I hurried toward Dylan, who was preparing to leave for work, and grabbed his arm."Dylan, today is my first request," I said excitedly.Dylan glanced at my hand before brushing it away. He even wiped his arm with a handkerchief, as though disgusted by my touch.For a moment, I stared at my fingers.Maybe they were dirty.No.I'd washed my hands thoroughly earlier.I watched Dylan look me over before letting out an irritated sigh."Tell me what you want."I pointed toward the dining table covered with food."Have breakfast with me. I made a lot of dishes."Dylan w






Welcome to GoodNovel world of fiction. If you like this novel, or you are an idealist hoping to explore a perfect world, and also want to become an original novel author online to increase income, you can join our family to read or create various types of books, such as romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel and so on. If you are a reader, high quality novels can be selected here. If you are an author, you can obtain more inspiration from others to create more brilliant works, what's more, your works on our platform will catch more attention and win more admiration from readers.