Mag-log inXANTHIE'S POV
At hindi nga ako nagkamali.Nandito na naman si Tynan sa farm.Halos kakatapos ko lang sa mga gawain ko nang mapansin ko ang pamilyar na sasakyan niya na papunta sa bahay. Napahinto ako sandali at sinundan ko iyon ng tingin habang unti-unti itong lumalayo sa main entrance.Seriously? Again?Kasalukuyan akong nakasakay sa kabayo at papunta sana sa taniman ng palay para tingnan ang mga pananim. Ilang araw na rin kasi mula nang huli kong“Malakas na ang tama mo sa babaeng 'yon,” naiiling na sabi ni Ceazar.Hindi na ako sumagot. Dahil totoo naman.“Wait.” Bahagya siyang yumuko sa direksiyon ko, tila may biglang naalala. “You're talking about Xanthie, right? The woman you met in Japan?”Tumango ako habang iniikot ang laman ng baso ko.“Damn, Tynan. Hindi ko akalaing aabot ka sa ganito.”“Neither did I.”“Does she know about your feelings?”“Of course not.”“Then what's stopping you from telling her?”Napatingin ako sa kanya bago muling sumandal sa sofa.“She's my business partner, Ceazar. We're still working on the agreement between our companies. I don't want her to think na ginagamit ko ang partnership namin para mapalapit sa kanya.”Nawala ang ngisi sa mukha niya. Sa pagkakataong iyon, mukhang seryoso na rin siyang nakikinig.“Fair enough. But you can't keep pretending na wala kang nararamdaman.”“I know.”“Then give her time. Get to know her outside work. Hindi naman kailangang lahat ng bagay ay minamadali.”Napangi
Tynan's POV Hindi ko alam kung bakit bigla akong nawalan ng gana nang banggitin ni Xanthie na posibleng magkaroon siya ng date. Numero lang naman iyon. Isang simpleng papel na iniabot sa kanya ng babaeng mukhang nagandahan sa kanya. Wala naman akong karapatang mag-react. “Are you coming, Mr. Zobel?” Napatingin ako sa kanya. Nasa loob na siya ng elevator at isang kamay ang nakahawak sa p***o habang hinihintay akong pumasok. “I'm coming.” Pumasok ako at pinindot ang button para sa floor ng opisina ko. Nakatayo siya sa tabi ko habang abala sa pag-check ng cellphone niya. Maya-maya, inilagay niya iyon sa bulsa ng blazer niya. Napansin ko rin ang bahagyang paghawak niya sa bulsa kung saan nakatago ang papel na ibinigay sa kanya kanina. “Are you planning to call her?” tanong ko. Lumingon siya sa akin. “Who?” “The woman who gave you her number.” Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya. “Oh. Bakit? Interested ka ba?” “I'm just asking.” “That's not an answer, Mr. Zobel.” Napatin
Xanthie's POV Ngayon ay nasa loob ako ng opisina ni Tynan. Hindi ko alam kung ilang beses ko nang inayos ang pagkakaupo ko habang hinihintay ko siyang matapos sa ginagawa niya. Nasa harap niya ang ilang dokumento, at kanina pa siya abala sa pagbabasa ng mga iyon. Samantalang ako, tahimik na nakaupo sa kabilang panig ng kaniyang malaking mesa, hawak ang folder na pinaghirapan kong buuin nitong mga nakaraang araw. I came here for business: Kaya sana, business lang talaga. “I'm sorry to keep you waiting, Ms. Azcona.” Napatingin ako sa kaniya nang ibinaba niya ang hawak na papel. Inayos niya ang cuff ng kaniyang long sleeves bago tuluyang ibinalik ang atensiyon sa akin. “It's fine. Hindi naman ako nagmamadali,” sagot ko habang inilapag ang folder sa mesa. “I brought the updated production estimates you requested.” Kinuha niya iyon at binuksan. “You finished it earlier than expected.” “May mga tao akong maaasahan sa farm. Hindi ko naman kailangang gawin lahat mag-isa.” T
Tynan's POVNapangiti ako habang sinusundan si Xanthie sa loob ng tubuhan.Kanina pa siya nagpapaliwanag tungkol sa kanilang sugarcane plantation. Mula sa paraan ng pag-aalaga nila sa mga pananim hanggang sa tamang panahon ng pag-aani at proseso ng paggawa ng pressed sugarcane juice, halos lahat ay alam niya.Hindi rin siya nahihirapang sagutin ang mga tanong ko. Paminsan-minsan, kusa pa siyang nagdadagdag ng impormasyon kahit hindi ko hinihingi. Halatang kabisado niya ang bawat sulok ng kanilang operasyon.“Do you handle all of this yourself?” tanong ko habang sinusundan ng tingin ang mga trabahanteng nag-aasikaso sa mga pananim.“Hindi naman lahat. May team ako, pero ako pa rin ang nag-aasikaso at nagbabantay sa mga importanteng bagay.” Bahagya siyang lumingon sa akin bago itinuro ang kabilang bahagi ng taniman.“That's a lot of responsibility.”“Family business namin ito. Dito na ako lumaki. Hindi ko rin maisip ang sarili kong gumawa ng ibang bagay.”May bahagyang ngiti sa labi niy
Xanthie's POV “Is she leaving?”Napalingon ako sa kaniya.“Who?”“Your visitor.”Agad kong naintindihan kung sino ang tinutukoy niya. Napatingin ako sa direksiyon ng main house bago muling ibinalik ang tingin sa kaniya.“She's already gone.”“I see.”That's it?I waited for him to say something more, but he looked back at the sugarcane field. Parang wala lang sa kaniya ang tanong niya.“Is there something you want to ask, Mr. Zobel?” tanong ko.He glanced at me. “Would you answer if I did?”“Depends on the question.”A faint smile appeared on his lips.“Fair enough.”Napailing ako at bahagyang napangiti. Hindi ko alam kung bakit parang ang hirap makipag-usap sa lalaking ito. Minsan, napakadiretso niya. Sa ibang pagkakataon naman, kailangan ko pang hulaan kung ano ang nasa isip niya.“Anyway,” sabi niya habang itinataas ang hawak na paper ba
Xanthie's POV Isang panibagong araw at panibagong tambak ng paperwork ang naghihintay sa akin. Maaga akong gumising para kolektahin ang mga gatas na inipon ng mga trabahante namin mula sa mga alagang baka. Kailangan ko itong i-deliver sa isang panaderya na gumagamit ng sariwang gatas bilang sangkap sa kanilang mga produkto. Kasabay na rin ang pinigang katas ng tubo na ginagamit nila bilang natural na pamalit sa asukal. Matapos kong maihatid ang mga produkto kay Mang Emanuel, agad akong bumalik sa farm para mag-ikot at suriin kung may problema ba sa mga pananim at iba pang produkto namin. Hindi naman puwedeng puro utos at papel ang aasikasuhin ko. Kailangan ko ring siguraduhin na maayos ang lahat, lalo na't umaasa sa farm ang kabuhayan ng maraming tao. Alas-onse na nang matapos ako sa pag-iikot, at mukhang hindi yata napadpad ang CEO ko. Este, ang CEO ng Zobel Terra Corporation, dito sa farm. Napatingin ako sa entrance, half-expecting na may pamilyar na itim na sasakyan na namang







