He Never Finishes His Sentences, I Finish Him

“ทำไมปะป๊าถึงอนุญาตให้เธอมาป่วน ภารกิจระดับเอสเชียวนะ เด็กน้อยที่วันๆ หมกอยู่แต่กับคอมพิวเตอร์จะไปมีประโยชน์อะไร อยากแฮ็กข้อมูลไม่มาถึงที่นี่ก็ทำได้อยู่แล้วมั้ง จำเป็นต้องเกาะแข้งเกาะขาด้วย?”

ชายหนุ่มตัวใหญ่ ส่วนสูงประมาณ 178 เซนติเมตรกล่าวค่อนขอด เมื่อมองไปยังเด็กสาวตาโตบ้องแบ้วก็อดบุ้ยปากใส่สักทีไม่ได้

ตั้งแต่มาถึงประเทศไทย คนนั้นเอาแต่ตระเวนหาของกิน หิวโหยประหนึ่งอดอยากมาแรมปี

สัปดาห์ก่อนฟาดชานมสีชมพูไปสิบกว่าแก้ว เขมือบไม่ยับยั้ง อ้วนเป็นหมูจะสมน้ำหน้าเอา

“พูดให้มันน้อยๆ หน่อยได้ไหมพี่อังเดร ถ้าอาริไม่มา พี่จะเอาเงินที่ไหนซื้ออาหารกิน”

“ได้ เธอชนะ”

อังเดรเถียงไม่สู้เด็กน้อย หากไม่มีธนาคารเคลื่อนที่ เขาคงไร้อาหารดีๆ ทานจนกว่าจะจบภารกิจจริงๆ

เดือนที่แล้วทำงานล้มเหลว ความเสียหายประเมินไม่ได้ นอกจากจะโดนองค์กรลงโทษ พอถูกส่งมาแก้ตัวภารกิจใหม่ พี่ชายคนโตก็ไม่ให้ทุนสำรองเสียนี่ ใจร้ายชะมัด

“เดี๋ยวออกไปข้างนอกก่อนนะ” อาริเดินไปหยิบเสื้อยีนส์มาสวม ขณะกำลังมัดรวบเส้นผม อังเดรก็ได้ถามขึ้น

“จะไปไหน ระวังตัวหน่อย พวกนั้นอาจจับตาดูเราอยู่”

ยังไงเธอก็เป็นน้องสาวของเขา ไม่ช่วยเรื่องภารกิจก็ช่างเถอะ แต่ควรรู้จักดูแลตัวเองบ้าง ปล่อยออกไปเพ่นพ่านดึกๆ ดื่นๆ พี่ใหญ่รู้เข้าได้ฆ่าเขาตาย

“หนูออกไปซื้อขนม จะเอาอะไรก็ส่งข้อความมาแล้วกัน”

“กินแต่ขนมหวาน ฟันจะผุ”

“หนูซื้อมาแล้วพี่ไม่กินด้วยหรือไง บ่นจัง อีกอย่างได้ข่าวว่าคนๆ นั้นจะไปดื่มคืนนี้ เดี๋ยวหนูไปช่วยสอดส่องให้เอง”

“หยุดเลย อย่าเล่นไปทั่ว มันอันตราย เธอคงไม่อยากให้พี่รายงานอเล็กซ์หรอกใช่ไหม”

เด็กสาวม่านตาหดเมื่อได้ยินชื่อพี่ชายคนโต เขาลือนามเรื่องความโหด ไม่ค่อยพูดมากมาย แต่อ้าปากตำหนิทีก็ทำเอาหงอไปหลายวัน

เธอเป็นน้องจ๋าน้อยน่ารักมาตลอด หากว่าอังเดรจอมขี้ฟ้องทำสำเร็จต้องแย่แน่

“ถ้าพี่ใหญ่ถาม หนูก็จะบอกว่าพี่สี่ชอบบ่นกรอกหูไงคะ หาว่าหนูไม่มีประโยชน์ก็เลยต้องทำอะไรสักหน่อย”

อังเดรได้ฟังการตอบกลับ ใบหน้าเขียวคล้ำแทบจะในทันที

เขาตบขาตัวเองฉาดหนึ่ง สะเทือนใจอย่างมากกับข้ออ้างที่เด็กสาวใช้ข่มขู่

พี่น้องห้าคน ตนนั้นใจดีกับเธอที่สุด คนอื่นเล่นด้วยไม่ได้ก็มาขี่คอเขา ยังกล้าซัดทอดความผิดอีก

“ห้ามคือห้าม ทำงานของเธอพอ เข้าใกล้ศัตรูไม่ได้เด็ดขาด”

“เข้าใจแล้วค่ะ อย่าทำหน้าบึ้งบ่อยเดี๋ยวแก่เร็ว พี่ก็ระวังตัวด้วยนะ อย่าซ่าให้มันมาก”

อาริรับปากแกมยอกย้อนเอาคืน พอออกมาข้างนอกก็ไม่ใช่จะไปซื้อขนมหรือจับตาดูเป้าหมาย แต่เปลี่ยนเส้นทางขับมอเตอร์ไซต์คันงามตรงไปยังโรงพยาบาลแห่งหนึ่งแทน

มาถึงประเทศไทยเกือบครบสัปดาห์แล้ว ได้เวลาเผชิญหน้าสิ่งที่รอคอยสักที

ที่อาคารผู้ป่วยภายใน

“ขอโทษที่มาช้านะคะ ฉันยินดีรับผิดชอบทุกอย่าง ขาดเหลืออะไรก็บอกมาได้เลยค่ะ เรื่องค่ารักษาไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะดูแลเอง”

ผู้หญิงวัยกลางคนยืนตัวเกร็งอยู่ปลายเตียงผู้ป่วย ถ้อยคำที่เอ่ยออกมาเปี่ยมไมตรีหมายประนีประนอม

กิริยามารยาทของหล่อนบ่งบอกว่าเป็นผู้ดี ทำให้คนที่ได้ฟังเริ่มใจเย็น

ห้องรักษาพยาบาลแห่งนี้เป็นแบบเตียงรวมไม่ใช่ส่วนตัว ทุกสายตาที่จับจ้องมาจึงราวกับคณะลูกขุนในศาลตัดสินโทษ ไม่ระวังคำพูดเพียงเล็กน้อย อาจเป็นชนวนสู่หายนะได้

“ถ้าไม่กลัวโดนประจานจะมาไหมคะคุณนาย ว่างๆ ก็หาเวลาอบรมสั่งสอนลูกตัวเองด้วย ไม่ใช่เห็นชีวิตคนเป็นผักปลา ถ้าเกิดอนาคตข้างหน้าคู่กรณีไม่ยอมง่ายๆ คุณจะลำบากเอา”

“ขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะ”

กล่าวจบก็ควักเช็คเงินทำขวัญออกมาจำนวนหนึ่ง มากพอสมควร ทำให้สองสามีภรรยาตาลุกวาว

ลูกสาวของพวกเขาประสบอุบัติเหตุแขนหักขาหักครั้งเดียวได้มาเกือบหนึ่งล้าน ตัดค่ารักษาพยาบาลออกไปยังมีไว้ทำทุนเหลือเฟือ ไม่เรียกคุ้มจะเรียกอะไร

พึ่งจะได้คลายสีหน้าตึงเครียด ทันใดนั้นตำรวจสองนายก็เดินเข้ามา

“สวัสดีครับ ก่อนจะมีการชดเชยหรืออะไร ทางเราได้รับหลักฐานจากกล้องวงจรปิด แสดงให้เห็นว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่อุบัติเหตุ”

“ไม่ใช่เหรอ อย่ามาข่มเหงประชาชนหน่อยเลยคุณตำรวจ เด็กคนนั้นเมาชัดๆ ยังขับรถชนลูกสาวฉัน จะให้เป็นอะไรอีก แบบนี้มันรังแกกัน เจ้าข้าเอ๊ย! มาดูเอาเถอะว่าความยุติธรรมมีจริงหรือเปล่า”

ผู้เป็นมารดาเหยื่อเริ่มร้องตะโกน คนที่อยู่ด้านในไม่รอช้า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเก็บหลักฐานไว้ทันที

“เราสืบย้อนหลังพบว่าสามปีนี้ เด็กหญิงชลดาอายุเจ็ดปีถูกรถชนไปทั้งหมดยี่สิบครั้ง แต่ละครั้งเกิดขึ้นตอนกลางคืน แม้ว่าคู่กรณีจะเมาจริง แต่คุณก็ต้องถูกดำเนินคดีด้วย โทษฐานหลอกลวง ใช้เด็กมาเป็นเหยื่อความรุนแรงเพื่อเรียกสินไหมชดเชย” ไม่เพียงบอกข้อกล่าวหา วิดีโอหลักฐานก็ถูกเปิดให้ดู