บทที่ 13. เรียกหาเธอ

ความเงียบสงัดของหมู่บ้านจัดสรรยามตีสองถูกทำลายลงด้วยเสียงเครื่องยนต์ที่แล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาท แสงไฟหน้ารถสาดกระทบรั้วอัลลอยด์สีเข้มของบ้านสองหลังที่ตั้งอยู่ติดกัน 

บรรยากาศยามดึกสงัดมีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรและสายลมเย็นเยียบที่พัดผ่านมา ทว่าความสงบนั้นกลับถูกฉีกกระชากด้วยความทุลักทุเลของกลุ่มชายหนุ่มที่เพิ่งก้าวลงจากรถ

“ไอ้แทน! มึงก้าวขาดีๆ ดิวะ ตัวหนักอย่างกับควาย!”

เสียงของเจตสบถขึ้นอย่างเหลืออด ขณะที่เขากับบอลสองเพื่อนสนิทกำลังช่วยกันหิ้วปีกร่างสูงใหญ่ของแทนไท ลงมาจากเบาะหลังรถ กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งฉุนกึกบอกให้รู้ถึงปริมาณน้ำเมาที่เจ้าตัวซัดเข้าไปอย่างไม่ลืมหูลืมตา 

ร่างของแทนไทโงนเงนไร้ทิศทาง ขาทั้งสองข้างพับอ่อนราวกับคนไม่มีกระดูก ศีรษะหนักอึ้งพับตกลงมาซบกับบ่าของบอล

“เออแม่ง... ดื่มเหมือนพรุ่งนี้จะเอาให้ตับพัง มึงเป็นบ้าอะไรของมึงวะเนี่ย เอ้า! ฮึบ! ก้าวเว้ยไอ้แทน บ้านมึงอยู่ตรงหน้านี่แล้ว” 

บอลพยายามออกแรงดันหลังเพื่อนให้เดินตรงไปที่ประตูรั้วบ้านของแทนไท ซึ่งอยู่ทางซ้ายมือ

แต่ในวินาทีที่ปลายเท้าของแทนไทแตะลงบนพื้นซีเมนต์หน้าบ้าน ดวงตาที่แดงก่ำและปรือปรอยจากฤทธิ์เหล้ากลับตวัดไปมองรั้วบ้านอีกหลังที่อยู่ติดกัน... บ้านของเจ้าขวัญ

ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดเข้าสู่หัวใจที่กำลังว้าวุ่น สติสัมปชัญญะที่ขาดผึงไปแล้วถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิด ความสับสน และความปรารถนาลึกๆ ที่เขาพยายามกดทับมันไว้ด้วยความปากดีมาตลอด 

แทนไทไม่รู้ว่าตัวเองเอาเรี่ยวแรงมหาศาลมาจากไหน ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะออกแรงสะบัดแขนทั้งสองข้างอย่างแรงจนหลุดจากการเกาะกุมของเพื่อนสนิททั้งสองคน

“เฮ้ย! ไอ้แทน! มึงจะไปไหน!” 

เจตร้องลั่น รีบถลาเข้าไปคว้าแขนเพื่อน แต่กลับถูกคนเมาผลักอกจนเซถอยหลังไปหลายก้าว ร่างสูงที่เคยอ่อนปวกเปียกเมื่อครู่ บัดนี้กลับเดินโซเซแต่ดุดันตรงดิ่งไปยังหน้าประตูรั้วบ้านของเจ้าขวัญ 

สองมือแกร่งคว้าลูกกรงเหล็กดัดเอาไว้แน่น ใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้แดงเถือกและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความหงุดหงิด ซบลงกับซี่กรงเหล็กเย็นเยียบ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะอ้าออกและตะโกนลั่นซอยอย่างคนเสียสติ

“ขวัญ! เจ้าขวัญ! ออกมาเดี๋ยวนี้!”

เสียงแหบพร่าตะดังกึกก้องแผดทะลุความเงียบของยามราตรี มันไม่ใช่แค่การเรียกหา แต่เป็นเสียงคำรามของคนที่กำลังพ่ายแพ้ต่อความรู้สึกตัวเอง เป็นเสียงของผู้ชายปากแข็งที่ทำตัวใจร้ายใส่เธอมาตลอด แต่พอถูกพ่แม่ของเธอกีดกันเข้าจริงๆ เขากลับทนไม่ได้จนแทบจะบ้าตาย

บอลและเจตเบิกตาตากว้างด้วยความช็อก ก่อนจะรีบพุ่งพรวดเข้าไปตะครุบตัวเพื่อนตัวดี ดึงแขนดึงไหล่พยายามกระชากให้แทนไทออกห่างจากรั้วบ้านของหญิงสาว

“ไอ้เหี้ยแทน! มึงบ้าไปแล้วเหรอวะ! ดึกป่านนี้แล้วมึงมาแหกปากทำเหี้ยอะไร!” บอลกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามล็อคคอเพื่อนจากด้านหลัง 

“มึงอยากให้พ่อแม่น้องขวัญเอาลูกซองออกมายิงกบาลมึงหรือไง! กลับบ้าน!”

“ปล่อยกู!! กูไม่กลับ! กูจะคุยกับขวัญ!” 

แทนไทสะบัดตัวอย่างบ้าคลั่ง ฤทธิ์เหล้าทำให้เขาไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวดใดๆ แม้ว่าท่อนแขนจะขูดกับซี่กรงเหล็กจนเป็นรอยแดง เขาก็ยังยึดรั้วไว้แน่นไม่ยอมปล่อย 

“เจ้าขวัญ! ออกมาคุยกับพี่เดี๋ยวนี้! ทำไมต้องไม่รับสายวะ! ลงมาเดี๋ยวนี้นะ!”

“ไอ้แทน! มึงหยุดสิวะ! ขืนมึงแหกปากอีกคำเดียวพ่อแม่น้องเขาตื่นแน่!” 

เจตพยายามงัดมือของแทนไทออกจากรั้ว แต่คนเมากลับยึดมันไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก

“กูไม่แคร์! พ่อแม่เขาจะตื่นก็ตื่นไปดิวะ! กูจะคุยกับยัยเด็กดื้อนั่น! ขวัญ! ขวัญ!!” 

แทนไทยังคงตะโกนเรียกชื่อเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความอึดอัดที่แน่นอยู่ในอกมันทรมาน เขาเกลียดที่ตัวเองที่เป็นเพียงวิศวะเปื้อนฝุ่นไม่เป็นที่ยอมรับของพ่อแม่เธอ ในร้านเหล้าเขาพยายามโทรหาเธออย่างบ้าคลั่งแต่เธอกลับไม่รับสาย 

แทนไทคิดว่าเธอฟังคำพ่อแม่เหมือนเคยคือการเลิกยุ่งกับเขา นั่นทำให้เขาเจียนตาย เขาแค่อยากเห็นหน้าเธอ แค่ต้องการคำอธิบาย แค่อยากถามว่าทำไมไม่รับสาย อยากดึงเธอมาถามว่ารังเกียจเขาเหมือนที่พ่อแม่เธอรังเกียจหรือไง!

.

ขณะเดียวกัน ภายในห้องนอนชั้นสองของบ้านที่ปิดไฟมืดสนิท ร่างบางที่กำลังหลับสนิทอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาต้องสะดุ้งสุดตัว

เจ้าขวัญลืมตาโพลงท่ามกลางความมืด เสียงตะโกนที่ดังแว่วเข้ามาทะลุกระจกหน้าต่างทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม 

เสียงนั้น... เสียงที่เธอคุ้นเคยดีกว่าใคร เสียงของพี่ชายข้างบ้านจอมบงการ เอาแต่ใจ และชอบพูดจาร้ายกาจใส่เธอ

“พี่แทน…”

หญิงสาวครางชื่อเขาเบาๆ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความรำคาญระคนตกใจ เธอรีบเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟหัวเตียง แสงสีส้มสว่างวาบขึ้นในห้อง เผยให้เห็นใบหน้าหวานที่ซีดเผือดงัวเงีย

เจ้าขวัญตวัดผ้าห่มออกจากตัว รีบก้าวเท้าเปลือยเปล่าวิ่งไปที่หน้าต่างห้องนอน มือเรียวแหวกผ้าม่านออกเล็กน้อยเพื่อชะโงกมองลงไปเบื้องล่าง

ภาพที่เห็นทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด…

ใต้แสงไฟถนนสีเหลืองนวล ร่างสูงของแทนไทกำลังเกาะรั้วบ้านของเธอแน่นราวกับคนเสียสติ เขากำลังดิ้นรนขัดขืนการจับกุมของเจตและบอล ปากก็พร่ำตะโกนเรียกชื่อเธอสลับกับเสียงโวยวาย สภาพของเขาดูไม่ได้เลย เสื้อช็อปหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิง และท่าทางที่ทรงตัวแทบไม่อยู่บอกให้รู้ว่าเขาเมาหนักแค่ไหน

“ทำบ้าอะไรของเขาเนี่ย…” 

เจ้าขวัญพึมพำกับตัวเอง มือที่จับผ้าม่านสั่นระริก ความรู้สึกมากมายตีรวนขึ้นมาในอก ทั้งโกรธที่เขามาอาละวาดกลางดึก ทั้งสับสนกับท่าทางราวกับคนขาดสติของเขา...  ลึกๆ ในใจที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดกลับอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวั่นไหวเมื่อเห็นเขาสภาพเหมือนหมาบ้าที่กำลังเรียกร้องหาเจ้าของ

แต่อารมณ์ที่พุ่งสูงที่สุดในตอนนี้คือ ‘ความกลัว’

ถ้าพ่อกับแม่ตื่นขึ้นมาได้ยินเสียงนี้ล่ะ?

ความคิดนั้นทำให้เจ้าขวัญขนลุกซู่ พ่อของเธอหวงเธอยิ่งกว่าจงอางหวงไข่ และไม่เคยชอบหน้าแทนไทเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งมาเห็นสภาพคนเมามายืนแหกปากโวยวายหน้าบ้านยามวิกาลแบบนี้ มีหวังเป็นเรื่องใหญ่โตจนอาจจะมองหน้ากันไม่ติดไปตลอดชีวิตแน่ๆ

“ขวัญ! ถ้าไม่ลงมา พี่จะปีนเข้าไปหาเดี๋ยวนี้แหละ!”