LOGIN“ทำไมเจ้าหญิงถึงรอแต่เจ้าชาย ทั้งที่อสูรกายก็รักเจ้าหญิงเหมือนกัน” ในสายตาของ ‘เจ้าขวัญ’ พี่ชายข้างบ้านอย่าง ‘แทนไท’ ไม่ต่างอะไรจากอสูรกายร้ายในคราบอันธพาล เขาชอบข่มขู่ แกล้งเธอจนร้องไห้ และคอยรังควานชีวิตเธอสารพัดจนเธอแสนเกลียดชัง ตรงข้ามกับ ‘หมอพิชญ์’ นักศึกษาแพทย์ผู้แสนอบอุ่น เพอร์เฟกต์ราวกับเจ้าชายในฝันที่เธอแอบรัก ทว่า... ภายใต้ช็อปสีแดงเปื้อนฝุ่นและดุดันร้ายกาจ แทนไทกลับซ่อนความจริงที่เจ็บปวดเอาไว้ ทุกรอยแผลที่เขาได้มา ทุกครั้งที่เขาทำตัวเป็นศัตรูขวางทาง แท้จริงแล้วคือการปกป้องเธอจากอันตรายที่เธอไม่เคยมองเห็น ยิ่งเห็นเธอมอบรอยยิ้มหวานและหัวใจให้ชายอื่น อสูรกายที่คลั่งรักจนแทบบ้าก็ยิ่งไร้สติ ในเมื่อเธอเอาแต่มองหาเจ้าชายและย่ำยีความรู้สึกเขา งั้นเขาก็จะยอมเป็นตัวร้าย แล้วกักขังเธอไว้ด้วยความรักดิบๆและเอาแต่ใจ! ให้มันรู้ไปว่า... เกียร์เปื้อนฝุ่นดวงนี้ จะบดขยี้หัวใจเจ้าหญิงให้ยอมจำนนไม่ได้! "ปีศาจอย่างฉันมันก็มีหัวใจเหมือนกันนะเจ้าขวัญ... แล้วทำไมฉันถึงสู้ไอ้เจ้าชายของเธอไม่ได้วะ!"
View Moreบรรยากาศยามเช้า ณ โถงประชุมใหญ่ประจำมหาวิทยาลัย อบอวลไปด้วยสายลมแห่งความสำเร็จและเสียงปรบมือกึกก้องสลับกับเสียงประกาศชื่อนิสิตผู้ได้รับเกียรตินิยมอย่างเป็นทางการ“นางสาวพิมพิมล ศรีแก้ว... คณะบริหารธุรกิจ เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง”สิ้นเสียงประกาศทรงเกียรติผ่านลำโพงก้อง ร่างอรชรของเจ้าขวัญในชุดครุยสากลสีเข้มคาดแถบกำมะหยี่สีส้มสว่างประดับพู่ทอง ยืนก้าวออกมารับใบปริญญาบัตรด้วยท่วงท่าสง่างามและเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจนัยน์ตากลมโตคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันใจ สี่ปีแห่งความทุ่มเทเรียนหนัก การบริหารจัดการระบบการเงินให้อู่ T-Tech และการเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ที่เข้มแข็ง บัดนี้ได้รับการการันตีด้วยความสำเร็จอันงดงามที่สุดในชีวิตบริเวณลานม้าหินอ่อนด้านนอก คุณก้องเกียรติและคุณรดา ยืนปิติดีใจจนน้ำตารื้น คุณรดาถือช่อดอกลิลลี่สีขาวช่อโตไว้อย่างทะนุถนอม ขณะที่คุณก้องเกียรติในชุดสูทสากลภูมิฐานยิ้มกว้างไม่กักเก็บความภาคภูมิใจในตัวลูกสาวคนเดียวเลยแม้แต่น้อย“เจ้าขวัญลูกแม่!” คุณรดาโผเข้ากอดลูกสาวทันทีที่เธอเดินก้าวออกมาจากโถงประชุม “ยินดีด้วยนะลูก! เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง... แม่กับพ่อภูมิใจ
เสียงสัญญาณล็อกอัตโนมัติของประตูคอนโดเช่าดังขึ้นเบาๆ แกร๊ก... ตัดขาดโลกภายนอก ความวุ่นวาย และเสียงเครื่องยนต์ยานพาหนะออกไปโดยสิ้นเชิง เหลือไว้เพียงความเงียบสงบอันอบอุ่นและแสงไฟวอร์มไลท์สีส้มละมุนตาที่สาดส่องผ่านโถงทางเดินทว่ายังไม่ทันที่เท้าคู่เล็กของเจ้าขวัญจะได้ก้าวพ้นพรมเช็ดหน้าหน้าประตูห้องนอนใหญ่ ท่อนแขนแกร่งทรงพลังของแทนไทก็รวบกระชับเอวคอดกิ่วจากด้านหลัง ดึงร่างอรชรเข้าหาแผงอกกว้างอันอุ่นจัดอย่างรวดเร็วและถือสิทธิ์“อื้อ... พี่แทน...”เจ้าขวัญอุทานเสียงหวานพราวระยับ ใบหน้าหวานหมุนกลับมามองอสูรกายหนุ่มในความสลัว ทว่ายังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยประโยคใดต่อ เรียวปากกระจับสีกุหลาบก็ถูกครอบครองด้วยริมฝีปากหยักลึกของชายหนุ่มทันทีสัมผัสจูบแรกตรงบานประตูห้องนอนเต็มไปด้วยความโหยหา อัดอั้น และไฟเสน่หาที่ถูกกักเก็บมาเนิ่นนาน แทนไทบดเบียดองศาจูบอย่างลึกซึ้งหนักแน่น ร่างสูงใหญ่ 189 เซนติเมตรดันร่างบางเข้าชิดบานประตูไม้แท้หนักแน่น ฝ่ามือหนาข้างซ้ายประคองสอดประสานเรือนผมนุ่มสลวยไว้แน่น ขณะที่ฝ่ามือขวาที่หายดีแล้วรวบกุมสะโพกงอนงาม ยกร่างบางขึ้นอุ้มลอยจนปลายเท้าของเธอพ้นจากพื้นเจ้าขวัญยกสองมือเล็กข
วันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างมั่นคง สายลมแห่งอนาคตที่แสนอบอุ่นพัดพาเอาความทรงจำอันขมขื่นในอดีตให้เลือนหาย เหลือไว้เพียงความรักอันบริสุทธิ์ที่เติบโตและหยั่งรากลึกลงในหัวใจของคนทั้งสองในทุกๆ เย็นหลังเลิกเรียน ภาพที่ชินตาภายในห้องทำงานกระจกของอู่ T-Tech คือการที่แทนไทและเจ้าขวัญนั่งเคียงข้างกันบนโซฟาตัวยาว โดยมีพิมพ์เขียวแบบบ้านเดี่ยวสองชั้นสไตล์โมเดิร์นลักชัวรีแผ่กว้างอยู่บนโต๊ะสองสามีภรรยาในอนาคตช่วยกันละเลียดออกแบบเรือนหอผืนใหญ่ 2 ไร่ด้วยความใส่ใจ ทุกตารางนิ้วถูกรังสรรค์ด้วยความรักและไลฟ์สไตล์ของกันและกัน มีทั้งห้องทำงานการเงินกระจกใสของเจ้าขวัญ สวนหินกว้างสำหรับวิ่งเล่น และโรงจอดรถสปอร์ตขนาดใหญ่ของแทนไท และเพื่อให้รากฐานแห่งอนาคตมั่นคงดั่งปราการเหล็กแทนไทจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่เด็ดเดี่ยว... ชายหนุ่มจัดการประกาศขายทั้งเพนท์เฮาส์หรูคอนโดใจกลางเมืองที่เคยเป็นป้อมปราการและรังรักลับๆ ของพวกเขา รวมถึงบ้านหลังเก่าที่พ่อแม่ของเขาเคยซื้อไว้ข้างคฤหาสน์ของครอบครัวเธอ เพื่อนำเงินทุกบาททุกสตางค์มารวมกับเงินเก็บจากหยาดเหงื่อแรงงาน นำไปทุ่มเทสร้างเรือนหอหลังใหญ่ให้สมบูรณ์แบบที่สุดโดยไม่พึ่งพ
ลานปูนกว้างหน้าอู่ T-Tech Performance & Engineering ยามค่ำคืน คึกคักไปด้วยแสงไฟปิงปองวอร์มไลท์สีส้มละมุนตาที่ถูกแขวนโยงระหว่างเสาเหล็กโครงสร้างเสียงเนื้อหมูหมักซอสฉ่ำๆ บนเตาปิ้งย่างส่งเสียง ซ่า... พร้อมกลิ่นหอมกรุ่นคละคลุ้งไปกับไอความเย็นของเครื่องดื่มแช่เย็นจัด เสียงเพลงสกาและร็อกไทยยุค 90s ดังก้องจากลำโพงบลูทูธตัวใหญ่ สร้างบรรยากาศปลดปล่อยความเครียดหลังจากที่พวกเขาทุ่มเทหยาดเหงื่อและอดนอนฟันฝ่า Senior Project มาตลอดหลายเดือน“เห้ยไอ้เจต! มึงย่างหมูหรือมึงเผาถ่านวะ?!” บอลตะโกนลั่นพลางใช้ที่หนีบเหล็กเคาะขอบเตาปิ้งย่างอย่างขำขัน “เกรียมขนาดนี้ถ้าไอ้แทนมันมาเห็น มันจับมึงกรอกน้ำจิ้มแจ่วแน่!”“แดกๆ ไปเหอะ! บ่นชิบหาย!” เจตสวนกลับพลางยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ “กวดข้อสอบวิศวกรรมโครงสร้างยากๆ มาได้ตั้งสี่ปี กระเพาะพวกเรามันทนทานยิ่งกว่าเหล็กเว้ย! แค่หมูไหม้ขอบนิดหน่อยทำเป็นอนามัยไปได้!”พายในชุดเสื้อยืดสีเทาเก๋กางเกงยีนส์ลุยๆ นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้พลาสติกข้างๆ เจ้าขวัญ หญิงสาวจิบเครื่องดื่มเย็นๆ พลางมองภาพสองหนุ่มเพื่อนสนิทปัญญาอ่อนเคี้ยวหมูกระทะอย่างเอาเป็นเอาตาย แล้วสั่นหน้ายิ้มๆ“ดูพวกมันส
reviews