บทที่ 12. ระบาย

เสียงเบสหนักหน่วงจากลำโพงในร้านเหล้าหลังมหาวิทยาลัยดังกระหึ่มจนพื้นสะเทือน แสงไฟนีออนหลากสีสาดส่องตัดกับความมืดมิดและควันบุหรี่ที่ลอยคลุ้ง ทว่าบรรยากาศคึกคักรอบกายไม่อาจกลบความเยียบเย็นที่แผ่กระจายออกมาจากโต๊ะวีไอพีมุมสุดของร้านได้เลย

แก้วทรงเตี้ยที่เท่าไหร่ก็ไม่อาจนับได้ถูกกระแทกลงบนโต๊ะกระจกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ในเสื้อยืดสีดำสนิทนั่งพิงพนักโซฟา นัยน์ตาคมกริบแดงก่ำทอดมองแก้วเหล้าเพียวๆ ในมือด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะยกมันขึ้นสาดของเหลวสีอำพันรสบาดคอลงคอไปรวดเดียวราวกับมันเป็นแค่น้ำเปล่า

“เฮ้ยๆ ไอ้แทน! พอมึง พอ! แดกเพรียวแบบนี้มึงกะจะเอาให้ตายคาร้านเลยหรือไงวะ!”

บอลรีบพุ่งเข้าไปแย่งขวดเหล้าแบล็คเลเบิ้ลออกจากมือเพื่อน ก่อนที่มันจะรินใส่แก้วช็อตอีกรอบ แทนไทตวัดสายตาขวางใส่ แต่ก็ไม่ได้ออกแรงแย่งคืน ชายหนุ่มทิ้งศีรษะพิงพนักโซฟาอย่างหมดอาลัยตายอยาก ยกท่อนแขนแกร่งขึ้นก่ายหน้าผากเพื่อหลบเลี่ยงแสงไฟวิบวับที่สาดส่องเข้าตา

“ปล่อยกูแดกเถอะไอ้บอล... วันนี้กูอยากเมา” 

น้ำเสียงทุ้มห้าวที่เคยดุดัน บัดนี้แหบพร่าและเต็มไปด้วยความปวดร้าวอย่างปิดไม่มิด เจตที่นั่งสังเกตการณ์อยู่ฝั่งตรงข้ามขมวดคิ้วแน่น เขาดันแก้วน้ำเปล่าไปตรงหน้าเพื่อน 

“มึงเป็นบ้าอะไรของมึงอีกเนี่ย ขับรถออกไปส่งน้องเขาหน้าตายังระรื่นอยู่เลย กลับมาอีกทีแม่งหมาหงอยแดกเหล้าเป็นน้ำ... ทะเลาะกับน้องเขาอีกแล้วหรือไง?”

คำถามของเจตเหมือนเข็มที่ทิ่มลงบนแผลสด แทนไทแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูขมขื่นและสมเพชตัวเองที่สุดในชีวิต

“เปล่า... กูไม่ได้ทะเลาะกับเจ้าขวัญ” อสูรกายหนุ่มพรูลมหายใจที่มีแต่กลิ่นแอลกอฮอล์ออกมา “แต่กูโดนพ่อเขาสั่งห้าม... ห้ามกูยุ่งกับลูกสาวเขาอีก”

เพื่อนสนิททั้งสองคนชะงักกึก บอลวางขวดเหล้าลงบนโต๊ะเสียงดังตึง 

“เฮ้ย ได้ไงวะ! พ่อเขาก็เห็นมึงมาตั้งแต่เด็กๆ ป่าววะ มึงก็ไม่ได้ไปทำเหี้ยอะไรลูกสาวเขาสักหน่อย ออกจะคอยเป็นหมาบ้ากันท่าพวกหน้าม่อให้ด้วยซ้ำ!”

“กูมันก็แค่... วิศวกรเปื้อนฝุ่น… เด็กมีปัญหาไม่มีพ่อแม่สั่งสอน ในสายตาพ่อเขาว่ะ” แทนไทหลับตาลงแน่น กรามแกร่งบดเข้าหากันจนปวดร้าว 

“เขาบอกว่าลูกสาวเขามีอนาคตที่ดี มีสังคมที่ดีรออยู่... เขาไม่อยากให้ลูกเขาต้องมาเสียคนเพราะเด็กช่างเปื้อนฝุ่นอย่างกู”

คำว่าวิศวกรเปื้อนฝุ่นทำเอาเจตกับบอลถึงกับอึ้งพูดไม่ออก พวกเขาเป็นเด็กวิศวะ ย่อมรู้ดีว่าสังคมบางกลุ่มยังคงมีอคติและมองพวกเขาก้ำกึ่งกับพวกอันธพาล แต่การถูกพ่อของผู้หญิงที่แอบรักมาทั้งชีวิตตราหน้าด้วยคำนี้ มันคือการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีลูกผู้ชายจนแหลกละเอียด

“แล้วไงวะ!” บอลตบโต๊ะดังปังด้วยความเดือดดาลแทนเพื่อน 

“วิศวะเปื้อนฝุ่นแล้วมันทำไม พวกกูก็หาเงินเลี้ยงเมียได้ไม่แพ้พวกใส่สูทผูกไทป่าววะ! แล้วพ่อเขาอยากได้ลูกเขยแบบไหนล่ะ เทพบุตรจุติลงมาเลยหรือไง!”

“ก็คงอยากได้ลูกเขยแบบ... ไอ้หมอหน้าจืดชุดกาวน์นั่นไง”

แทนไทลืมตาขึ้น นัยน์ตาวาวโรจน์ไปด้วยแรงอารมณ์ผสมกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เริ่มสูบฉีดพลุ่งพล่าน 

“เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดสะอ้าน อนาคตไกล หน้าตาซื่อๆ พูดจาคะขา... หึ… แม่งเอ๊ย! กูแทบอยากจะพังหน้ากากคนดีของมันให้แหลกคามือ! ไอ้หมอนั่นมันไม่ได้ดีอย่างที่ทุกคนคิดหรอก กูมองตากูรู้ว่ามันจ้องจะแดกยัยเด็กโง่นั่นแล้วทิ้ง!”

“พี่แทนคะ…”

จังหวะที่อารมณ์กำลังเดือดพล่าน หญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดรัดรูปคนหนึ่งที่แอบมองแทนไทมาตั้งแต่หัวค่ำ ก็ถือวิสาสะเดินนวยนาดเข้ามาที่โต๊ะ เธอส่งยิ้มหวานหยดย้อยพลางเบียดตัวนั่งลงข้างๆ ร่างสูง โน้มตัวเข้าหาเผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่ม 

“ดื่มคนเดียวเหงาแย่เลย ให้พริมมี่ช่วยชงเหล้าให้นะคะ…”

มือเรียวที่ประดับด้วยเล็บเจลสีสวยเอื้อมไปแตะที่ต้นแขนแกร่ง ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้ลูบไล้…

“อย่ามาโดนตัวกู!”

เสียงคำรามกร้าวระดับสิบดังลั่นจนโต๊ะข้างๆ หันมามอง แทนไทตวัดแขนออกอย่างแรงจนมือของหญิงสาวสะบัดหลุด นัยน์ตาคมดุจ้องเขม็งราวกับมัจจุราช 

“ไสหัวไป! กูไม่มีอารมณ์! แล้วอย่าเสือกมาเรียกชื่อกู!”

“กะ... ก็พริมมี่แค่เห็นพี่แทนเศร้าๆ…” หญิงสาวหน้าเสีย เสียงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว

“กูบอกให้ไปไงวะ!!”

ตวาดลั่นอีกครั้งจนหญิงสาวคนนั้นหน้าซีดเผือด รีบผุดลุกขึ้นวิ่งหนีกลับไปที่โต๊ะตัวเองแทบไม่ทัน เจตกับบอลส่ายหน้าอย่างระอา พวกเขารู้ดีว่าเวลาที่ไอ้แทนไทมันฝังใจกับใครแล้ว ต่อให้เอาดาราหรือนางแบบมาแก้ผ้าตรงหน้า มันก็ไม่ชายตามอง นอกจากมันจะเป็นฝ่ายเรียกหาเอง

“มึงใจเย็นไอ้แทน... อาละวาดใส่ผู้หญิงเดี๋ยวการ์ดร้านก็เดินมาหรอก” เจตปราม ก่อนจะถอนหายใจยาว 

“แล้วมึงจะเอายังไงต่อ ถอยไหมวะ? พ่อเขาเล่นออกโรงขวางซะขนาดนี้ ถ้ายิ่งดื้อดึงระวังจะยิ่งเจ็บตัวทั้งมึงทั้งน้องเขานะเว้ย”

“กูไม่ถอย”

คำตอบนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักแทบจะทันที ไม่มีแม้แต่ความลังเล แทนไทคว้าแก้วเหล้าของบอลมาสาดลงคออีกอึกใหญ่ แววตาของเขาไม่ได้สับสนหรือยอมแพ้ แต่มันลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม

“ในเมื่อเป็นคนดีคอยแอบดูแลแล้วมันไม่มีใครเห็นหัว... กูก็จะใช้ความเป็นเหี้ยของกูนี่แหละ กูจะขวางไอ้หมอนั่นทุกทาง กูจะไม่ยอมให้มันได้แตะต้องยัยเด็กบื้อนั่นเด็ดขาด…” 

เสียงทุ้มแหบพร่าพึมพำกับตัวเอง สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน แต่ความรู้สึกเดียวที่ยังคงแจ่มชัดคือใบหน้าหวานๆ ที่มีคราบน้ำตาของเจ้าขวัญ

“ใครจะมองกูเลว กูก็ไม่สน... แต่ยัยนั่น... ต้องเป็นของกูคนเดียว”

ร่างสูงใหญ่เอนหลังพิงโซฟาจนหัวฟาดพนักพิงเบาๆ ลมหายใจร้อนระอุสูดเข้าออกลึกยาว ฤทธิ์เหล้าที่กรอกเข้าไปอย่างหนักเริ่มทำงานจนดวงตาคมกริบปรือลง บอลกับเจตมองหน้ากันพลางส่ายหัวอย่างหมดปัญญาจะห้าม

“สภาพนี้คงแดกต่อไม่ไหวแล้วล่ะมั้ง” บอลดึงแก้วออกจากมือเพื่อนที่สลบไสลพับไปแล้ว 

“มึงช่วยกูหิ้วปีกมันเลยไอ้เจต ตัวอย่างกับควาย หนักชิบหาย... เดี๋ยวพามันกลับไปทิ้งไว้บ้าน ก่อนที่มันจะอาละวาดพังร้านเขา”

สองเพื่อนซี้พยุงร่างอสูรกายที่หมดฤทธิ์เดินโซเซออกจากร้านเหล้า ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนนี้ แทนไทอาจจะพ่ายแพ้ให้กับสถานะทางสังคมและคำดูถูก แต่ในวันพรุ่งนี้... การประกาศสงครามแย่งชิงหัวใจเจ้าหญิงจากเจ้าชายจอมปลอม กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง