Her Chosen mate

Dahil hindi nila ako makontak at napepressure sa lola ko, ang pamilya ko ay nakatayo ngayon sa harap ng lumang apartment sa lungsod.

Pinisil ni Flynn Patterson ang ilong niya. “Paano nagagawa ng walang kuwentang iyon na tumira dito? Ama, Ina, hindi ko gustong pumasok!”

“Sige na, sige na. Puwede na kayong dalawa umuwi. Kami na ang Ama ninyo ang bahala dito,” sagot ng nanay ko.

Kumapit si Scarlett Patterson sa braso ng nanay ko, kita ang pag-aalala sa mukha niya. “Seryoso, bakit hindi kaya umayos ni Whitney kahit minsan? Hindi niya sinasagot ang mga tawag natin o kaya text, at ngayon kinailangan pa ninyong dalawa na pumunta dito.”

“Pagbabayaran niya ito!” kita ang galit sa mga mata ng nanay ko habang hinahatak niya ang aking ama papasok.

Umakyat sila sa apat na palapag ng hagdan, hinihingal na sila ng makarating sa apartment 401.

Noong kumatok ang ama ko, isang malaking lalake ang sumagot sa pinto ng walang suot na pang itaas. “Sinong hinahanap ninyo?”

Nagsimula magalit ang ama ko ng makita siya. “Anong relasyon mo sa anak ko, at bakit ka dito nakatira?”

Nilampasan siya ng nanay ko, galit na galit habang sumisigaw, “Whitney! Lumabas ka dito! Ang lakas ng loob mo na tumira dito ng may kasama ng hindi sinasabi sa amin?”

Sa oras na iyon, isang babae na buntis ang nagpakita.

“Maling bahay ba ang pinuntahan ninyo? Dalawang buwan na kaming nakatira dito,” sambit niya.

Malinaw na ubos na ang pasensiya ng nanay ko. “Ito ang address na ibinigay ng anak namin na si Whitney. Paano kami magkakamali?”

Ang middle-aged na lalake, na naiinis na dahil ayaw makinig ng nanay ko, ay itinulak siya palayo. “Lumayas kayo! Hindi ninyo alam kung saan nakatira ang anak ninyo, at ang lakas ng loob ninyo na tawagin ang mga sarili ninyo na mga magulang!”

Bigla, nagsalita ang buntis na babae, “Si Whitney ba ang dating umuupa dito? Sinabi ng landlord na may isang buwan siyang utang at hindi makontak, kaya kami na ang tumira dito.”

Matapos ito marinig ng nanay ko, tumaas ang kilay niya sa galit. “Umalis siya ng hindi nagsasabi? Walang kuwenta pala ang pagpunta natin dito. Inggratang anak!”

Noong paalis na sila, nakabalik na ang landlord.

Nalaman niya na sila ang mga magulang ko at agad na hiningi ang bayad sa upa. “Kailangan ninyo bayaran ang upa niya ngayon din. At alisin na ang mga gamit niya para hindi na kainin ang espasyo ko!”

Ang mga magulang ko, na nagdududa, ay sinundan ang landlord patungo sa storage kung saan nakatago ang mga gamit ko.

Napalilubutan ng alikabok ang lahat, dahil dalawang buwan ng hindi nagagalaw.

Nakilala ng ama ko ang ilan sa mga paborito kong mga damit. “Siguradong kanya iyon.”

Sumimangot ang nanay ko, malamig na sinabi, “Sinasadya ba ito ni Whitney? Iniwan ang lahat ng mga kalat niya para linisin natin?”

Hindi na ito matiis ang landlord at nagsalita siya, “Hindi ito kalat; mga gamit niya ito! Ito ang mga albums at importanteng dokumento. Mabait siyang babae; kaya itinago ko ito para sa kanya.”

Sumenyas lang ang nanay ko sa kanya.

Amoy kulob ang storage.

Habang hawak ang ilong, umatras siya at tinawagan ang phone ko.

Matapos ang ilang mga hindi nagsagot na tawag, nag-iwan siya ng message.

“Whitney, tapos ka na ba sa mga kalakohang ito? Nandito kami ng ama mo sa apartment ngayon. Bilisan mo na at bumalik ka na!”

Bakas sa karaniwan niyang tono ang panglalait, at walang filter ang pandidiri niya.

Hindi siya nagulat na hindi ako sumagot sa mga message ni Flynn.

Naging kaaway ko nga naman ang nakababata kong kapatid dahil sa pinag-away kami ng nakatatandan kong kapatid, na si Scarlett.

Pero ang hindi bigyan ng pansin ang mga message ng sarili niyang nanay? Hindi ito inaasahan.

Dahil sa inis, humarap siya sa ama ko at sinabi, “Kalimutan na lang natin siya at umuwi na. Hindi ko na kayang tiisin pa ang manatili dito!”

Ang lanlord, na narinig ang sinabi ng nanay ko, ay tinitigan siya ng masama. “Hoy, ang bastos ninyo. Anyway, kukunin ba ninyo ang gamit niya o hindi? Kung hindi, itatapon ko na ang mga ito,” sambit niya, malinaw na ubos na ang pasensiya.

Dahil napagtanto niyang hindi siya makakakuha ng bayad sa upa mula sa mga magulang ko, napagdesisyunan ng landlord na hayaan na lang ito.

Habang hindi tumitingin pabalik, umalis na ang nanay ko.

Dahil sa galit, nagsalita ang landlord, “Wala ba kayong malasakit? Dalawang buwan na kayong hindi kinokontak ng anak ninyo. Hindi ba kayo nag-aalala na baka may masamang nangyari sa kanya?”

Ngumisi ang nanay ko. “Malakas ang babaeng iyon. Kung may mangyayari, magugulat ako!”

Noong nakauwi sila, tinawagan ng nanay ko ang lola ko.

“Ma, ano ba ang espesyal sa inggratang iyon? Puwede mo naman iwan ang lahat kay Scarlett at Flynn; bakit ka ba nag-aabala pa kay Whitney?”

Ang espirito ko ay lumutang sa malapit, hindi na mapigilan ang tumawa ng mapait.

Ako lang ang tunay niyang anak. Bakit ba niya ako kinamumuhian ng husto?