ANMELDENAt Stanton University, power is currency and morality is optional. Juhoon Choi aka Trunks sits at the top of the Diamond Board — heir to an empire, untouchable, and emotionally unreadable. Park Suhee stands beside him as his lifelong protector, confidante, and silent lover, hiding years of devotion behind loyalty and restraint. Then Angelique Rochefort transfers in. Elegant. Calculated. Dangerous. She arrives with one purpose: to kill Trunks. She seduces her way into his life, manipulating his trust, isolating him from Suhee, and turning Stanton’s elite against each other. What begins as a carefully executed revenge scheme soon spirals into something far more dangerous when real emotions surface — love, jealousy, and obsession. As scandals erupt, alliances fracture, and lies are weaponized, Suhee becomes collateral damage in a war she never chose. Betrayal cuts deep, intimacy becomes a weapon, and the line between victim and villain blurs beyond recognition. But vengeance has a price and when the truth finally emerges, redemption may come only through sacrifice. In a world ruled by power, love is the most dangerous gamble of all. Because in a world ruled by power, love is the most dangerous weakness of all, and at Stanton University, every heart hides a motive—and every kiss can kill.
Mehr anzeigenAng Pagbabalik ng Berdugo
Malamig ang buhos ng ulan sa hatinggabi, pero mas malamig ang dugo na dumadaloy sa mga ugat ko habang nakatayo ako sa gilid ng abandonadong gusali. Sa ibaba, sa madilim na eskinita malapit sa pier, nakahandusay ang tatlong lalaking naka-itim na amerikana. Hindi na sila humihinga.
Pinunasan ko ang talim ng hawak kong punyal gamit ang isang puting panyo—isang mamahaling panyo na may burdang inisyal sa gilid. V.V. Valeria Valderama. Ang sarili kong tiyahin.
"Tapos na ang trabaho, Viper," rinig kong bulong mula sa maliit na earpiece sa kaliwang tainga ko. Boses iyon ni Kael, ang kaisa-isang taong pinagkakatiwalaan ko sa bagong mundo ko. "Malinis ang pagkakagawa. Walang CCTV na nakahagip sa'yo, at burado na lahat ng digital trace sa paligid. Walang makakapagsabing buhay ka pa."
Inalis ko ang itim na maskara na nakatakip sa kalahati ng mukha ko. Humampas ang malamig na hangin sa pisngi ko, pero hindi na ako tinatablan ng lamig. Pinatay na ng impyerno ang kahit anong pakiramdam sa balat ko limang taon na ang nakalilipas.
Napatingin ako sa repleksyon ko sa basang salamin ng gusali sa tabi ko. Hindi na ito ang mukha ni Selene Valderama. Binago na ito ng siyensya, ng milyun-milyong pera, at ng matinding sakit. Mas matalim na ang panga ko ngayon, mas matangos ang ilong, at wala na ang maamong ngiti na madaling mauto ng kahit sino.
Pero ang mga mata ko? Pareho pa rin. Puno pa rin ng galit na hindi kayang hugasan ng kahit ilang bagyo.
Naalala ko pa ang gabing sinira nila ang buhay ko. Labinsiyam na taong gulang lang ako noon. Kakamatay pa lang nina Mama at Papa sa isang "aksidente" na alam kong hindi totoo. Wala akong ibang malapitan kundi si Tiya Valeria at ang pinsan kong si Bianca. Akala ko tutulungan nila ako. Akala ko pamilya ko sila.
Pero sila pala ang nagtanim ng droga at pekeng ebidensya sa kwarto ko para ipakulong ako at makuha ang Valderama Shipping Lines. Hinding-hindi ko makakalimutan ang ngisi ni Bianca habang kinakaladkad ako ng mga pulis palabas ng sarili naming mansyon.
"Mabulok ka sa kulungan, Selene," bulong niya noon sa tainga ko. "Wala nang maniniwala sa'yo."
Sa loob ng seldang iyon, namatay ang mahinhin na si Selene. Para mabuhay, ibinenta ko ang kaluluwa ko sa dilim. Nakilala ko roon ang isang matandang bilanggong dating lider ng isang internasyonal na sindikato. Nakita niya ang galit sa mga mata ko at tinuruan niya akong lumaban, humawak ng patalim, at pumatay nang walang kurap.
Nang makalabas ako, hindi na ako ang biktimang niloko nila. Ako na si Viper—ang kinatatakutang Reyna ng mga Assassins.
"Paumpisa pa lang 'to, Kael," malamig kong sagot habang ibinabalik ang punyal sa lalagyan nito sa hita ko. "Tatlo pa lang sa mga tauhan niya ang nababawas. Gusto kong maramdaman ni Tiya Valeria ang unti-unting pagkaubos ng lakas niya bago ako lumapit sa leeg niya."
Dumukot ako sa bulsa ng itim kong leather jacket at inilabas ang maliit kong tablet. Sa isang pindot, lumabas sa screen ang larawan ng pangalawa at pinakamalaki kong target.
Damien Montemayor.
Tatlumpung taong gulang. Bilyonaryo. CEO ng Montemayor Empire. Sa harap ng kamera at sa mundo ng negosyo, isa siyang henyo na tinitingala ng lahat.
Pero sa akin, isa siyang mamamatay-tao.
Biglang sumikip ang dibdib ko habang nakatitig sa matalim niyang panga at madilim na mga mata sa screen. Bumalik sa pandinig ko ang dalawang sunod-sunod na putok ng baril mula labinlimang taon na ang nakalilipas.
Sampung taon pa lang ako noon. Nagtatago ako sa loob ng malaking aparador sa opisina ni Papa. Mula sa maliit na siwang, nakita ko ang pagbagsak nina Mama at Papa sa sahig, naliligo sa sarili nilang dugo. At sa ibabaw nila, nakatayo si Damien Montemayor—binatilyo pa lang siya noon, pero kasing-lamig na ng bato ang mukha habang hawak ang umuusok na baril.
"Maghintay ka lang, Damien," bulong ko sa hangin, nanginginig ang daliri ko sa pagkakahawak sa tablet. "Masyadong madali kung papatayin kita agad. Sisirain ko muna ang lahat ng pinaghirapan mo. Pababagsakin ko ang imperyo mo mula sa loob... at kapag wala nang natira sa'yo, ako mismo ang magtatarak ng kutsilyo sa dibdib mo."
Kinaumagahan, ibinaon ko sa dilim si Viper.
Nakatayo ako ngayon sa harap ng nagtataasang salaming gusali ng Montemayor Tower sa Makati. Suot ko ang isang simpleng puting blusa na hanggang leeg ang butones, mahabang itim na palda na lampas tuhod, at makapal na salamin sa mata. Nakatali nang maluwag ang mahaba kong buhok, at wala ni isang patak ng kolorete sa mukha ko.
Ako ngayon si Celeste Cruz. Isang mahinhin, takot, at probinsyanang empleyado na galing sa agency.
Pagpasok ko sa lobby, sinalubong agad ako ng isang babae mula sa reception at sinamahan sa pribadong elevator paakyat sa 50th floor.
"Isang paalala lang, Miss Cruz," sabi ng babae habang nakatingin sa akin nang may halong awa. "Huwag kang titingin nang diretso sa mata ni Mr. Montemayor. Pang-anim ka na sa mga personal assistant na ipinadala ngayong buwan. Lahat ng nauna sa'yo, hindi tumagal nang tatlong araw."
"N-Naiintindihan ko po," mahina kong sagot, bahagyang nakayuko para magmukhang mahiyain. Pero sa isip ko, napangisi ako. Hindi ako aalis dito hangga't hindi ko nakukuha ang ulo niya.
Pagbukas ng elevator sa pinakamataas na palapag, bumungad sa akin ang tahimik at malamig na pasilyo. Huminto ako sa harap ng dalawang malalaking pintong gawa sa matigas na kahoy. Kinapa ko ang manipis na alambreng nakatago sa ilalim ng manggas ng blusa ko—isang garrote wire na kayang pumutol ng leeg sa loob ng tatlong segundo.
Huminga ako nang malalim at mahinang kumatok nang tatlong beses.
"Pasok."
Isang salita lang iyon. Malalim, malamig, at parang may awtoridad na kayang magpayuko sa kahit sino. Pero para sa akin, parang kutsilyong humiwa sa tainga ko ang boses na 'yon. Siya nga. Iyan ang boses na narinig ko noong gabing namatay sina Mama at Papa.
Pinihit ko ang doorknob at pumasok. Kasing-lawak ng isang buong bahay ang opisina niya. Nakatayo si Damien sa harap ng salaming dingding, nakatalikod at hawak ang isang baso ng whiskey kahit umaga pa lang. Nakasuot siya ng itim na polo na nakatupi hanggang siko, kitang-kita ang matitipuno at maugat niyang mga braso.
"M-Magandang umaga po, Mr. Montemayor. Ako po si Celeste Cruz, ang bago ninyong assistant," pakilala ko habang nakayuko at magkadaop ang mga kamay sa harap.
Hindi siya agad kumibo. Nanatili lang siyang nakatingin sa labas ng bintana, parang hangin lang ako sa loob ng kwarto. Lumipas ang dalawang minuto bago siya dahan-dahang lumingon.
Naramdaman ko agad ang bigat ng presensya niya. Naglakad siya palapit sa akin, bawat hakbang ng mamahaling sapatos niya ay umaalingawngaw sa tahimik na opisina. Huminto siya sa harap ko at dahan-dahang umikot sa paligid ko, sinusuri ako mula ulo hanggang paa na parang isang bagay na binili niya at tinitingnan kung may depekto.
"Alam mo ba ang unang patakaran sa opisinang 'to, Miss Cruz?" malamig niyang tanong.
"H-Hindi po, Sir."
Huminto siya sa likuran ko. Sobrang lapit. Ramdam ko ang init na nagmumula sa malaking katawan niya at ang nakakalasing niyang pabango—amoy mamahaling tabako at cedarwood.
"Sa sandaling tumapak ka sa loob ng silid na 'to, wala ka nang sariling desisyon," bulong niya malapit sa tainga ko, ang mainit niyang hininga ay dumampi sa balat ng leeg ko. Biglang nagtayuan ang mga balahibo ko. "Ang oras mo, ang paghinga mo, at ang buhay mo... ay akin."
Biglang kumilos ang kamay niya. Hinawakan niya ang baba ko at marahang iniharap ang mukha ko sa kanya. Sa reflex ko bilang assassin, muntik nang bumunot ang kamay ko para baliin ang pulso niya, pero pinigilan ko ang sarili ko sa huling segundo.
Nagtama ang mga mata namin. Isang kakaibang kuryente ang biglang gumapang mula sa batok ko pababa sa dibdib ko, nagpapabilis sa tibok ng puso ko. Bakit ganito?
Naningkit ang madilim niyang mga mata habang marahang hinahaplos ng hinlalaki niya ang ibabang labi ko—isang kilos na nagpatigil sa paghinga ko.
"Lahat ng babaeng pumasok dito ay nanginginig sa takot kapag hinahawakan ko," paos niyang bulong, nakatitig nang malalim sa mga mata ko. "Pero ikaw... bumibilis ang tibok ng puso mo, pero hindi ka natatakot. Sabihin mo sa akin, Celeste... sino ka ba talaga?"
Trunks woke up with a splitting headache, his temples throbbing as the pale London light filtered through the curtains. “Hey… how are you feeling?” Angelique asked softly from the edge of the bed. “Bad,” he groaned, pressing his hand to his forehead. “My head hurts so much.” “I’m sorry, babe. You fell asleep so fast last night—we didn’t even get to enjoy our evening together.” He squinted at the clock. “What time is it?” “Almost midday,” she replied. “Ugh… I don’t think we’re going anywhere today. I feel terrible.” “Then rest,” Angelique said gently. “I’ll make you some tea.” A few minutes later, she returned with a steaming cup. “Here,” she murmured, handing it to him. As he took a careful sip, Angelique hesitated for a moment. Then, with the calm tone of someone trying to sound casual, she said, “Babe… I know you’re not feeling well, but there’s something I need to ask you.” “Yeah?” Trunks mumbled. “I’m listening.” “Promise you won’t get m
When Trunks was completely asleep, Angelique quietly slipped out of their suite and made her way down the hall to Ryan’s room. “It was about time,” Ryan said from the couch, a lazy smirk on his face. “I was getting impatient.” “You don’t make things easy for me, I’ll have you know,” she muttered, sitting across from him. He handed her a glass of whiskey and a cigarette. “So… what’s up?” he asked, leaning forward. “I had to give him a sleeping substance so he wouldn’t wake up too soon,” she said, handing him a USB stick. “I got this from his computer. It’s about H Holdings and Sash Conglomerate.” Ryan smiled, swirling his drink. “I knew your goal wasn’t just the head of Stanton.” “I want to transfer all his shares to my name,” she said coldly. “And you think it’ll be that easy?” Ryan raised a brow. “Trunks has a powerful and strategic ally behind him.” “Not that strategic,” she retorted. “He shares all the updates with Trunks, and Trunks doesn’t even know how to hide th
The next morning they went out for breakfast. Angelique seemed particularly bright — a soft, secret smile she couldn’t quite hide. Flashes of the previous night returned to her in small, heated images: the way he’d touched her, the way he’d moved, the faint, intimate sounds she had never expected from him. For someone who claimed to be inexperienced, he had been unexpectedly confident. The memory left her flushed and quietly curious about how far things might go. “What are you thinking about?” Trunks asked. She took a sip of hot chocolate to hide the rose in her cheeks. “Nothing,” she said, and he laughed. “What’s so funny?” she asked. He reached out and wiped a smudge of foam from her lip with his finger, smiling. “So… how’s your dad?” he asked suddenly. Angelique blinked. “Huh?” “You said you called him yesterday.” He watched her carefully. “Oh—he’s fine,” she answered, casual on the surface. Inside, she let the ease of the lie settle. “We’re not very close. He’s alway
Two days had passed since the concert. Trunks hadn’t left his room—or eaten. He refused calls and wouldn’t see anyone except Angelique or Grandma Yuna. Depressed and withdrawn, he’d shut out the world, and Angelique took advantage of the moment. She planned their Christmas break herself, determined to make Trunks forget his pain and see her as his refuge. But deep down, she had another plan: to learn more about H Holdings, Sash Conglomerate, and the mysterious person behind Trunks’ fortune. And slowly, she was succeeding. Trunks, too broken to notice, gave her access to his accounts. She discreetly transferred funds into an offshore account shared with her secret accomplice. Meanwhile, she arranged an extravagant trip to London—five-star hotel, skating at Somerset House, Christmas shopping on Oxford Street, a West End show, Winter Wonderland at Hyde Park, and dinner in a gingerbread house. Grandma Yuna wasn’t pleased. She wanted Trunks to stay home for the holidays, to heal quietly
Trunks stumbled into his penthouse, completely shattered. The moment the door shut behind him, he collapsed to the floor, his body trembling as sobs tore through his chest. All the pain he had ever buried—every wound, every shadow—rushed out of him at once. His cries echoed through the vast apartme
The Velvet Gem teaser exploded across campus. Within hours, Velvet Gem was all anyone talked about. The three backup members — Raye, Cherry, and Lx-A — became instant campus stars, while Suhee and Cornelia’s fame soared even higher. Each member’s individual photoshoot captured their symbol, color
The tournaments and competitions had begun, and campus life pulsed with excitement. Angelique trained every day for the swimming contest, her determination unwavering. Trunks was always there—timing her laps, watching her glide through the water with admiration that bordered on devotion. Wh
“So, you mean Trunks is now officially dating that dumbass?” Cornelia asked, her jaw dropping. “Yes,” Suhee replied quietly, disappointment lacing her voice. “Actually,” Cornelia continued, twirling a strand of her hair, “we can’t really blame him. She’s prettier… and rich.” “Connie, you’re












Welcome to GoodNovel world of fiction. If you like this novel, or you are an idealist hoping to explore a perfect world, and also want to become an original novel author online to increase income, you can join our family to read or create various types of books, such as romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel and so on. If you are a reader, high quality novels can be selected here. If you are an author, you can obtain more inspiration from others to create more brilliant works, what's more, your works on our platform will catch more attention and win more admiration from readers.