Home / All / Her Regrets / Chapter 7

Share

Chapter 7

Author: Dada
last update Last Updated: 2021-06-29 14:16:16

"Dawn Tonette, let me remind you! Iyong pinangako mo sa akin ay dapat tuparin mo 'yon," she reminded me. 

I seemed confused by what she said until I remembered what she was referring to.

I felt a little bit sad because I wanted to be with Petrus again. Especially, that we're gradually getting along now. 

Tinitigan ko siya at nagmaang-maangan. "Ah, oo nga pala muntik ko ng makalimutan," I said while putting my things in the locker.

"Tsk, mabuti na lang talaga pinaalala ko. Pero bago tayo pumunta sa topic na 'yan magkwento ka muna sa 'kin. Paano ba 'yon?" she confusedly asked me.

Her face and facial expressions could hardly be painted.

She didn't know how she was going to start the question. 

"Ano'ng ibig mong sabihin?" nakangiti kong tanong sa kaniya.

Tumigil ako sa paglagay ng mga gamit ko sa locker at hinarap siya upang pakinggan ang iba pang sasabihin niya.

Excited ang mukha niya at halatang hindi na makapaghintay sa gustong malaman. 

Tinaasan niya ako ng kilay. "There's something you're not telling me, I'm so sure," panigurado niyang wika sa akin. 

I seemed to know what she was referring to, but I still asked her to make sure that was what she wanted to know. 

"Tungkol saan?" balik tanong ko sa kaniya. 

"Tungkol sa inyo ni Petrus, I'm sure may nangyaring hindi mo kinukwento sa akin," panunumbat niyang ani at tila ba nagtatampo ito ng husto sa akin. 

Nakabusangot ang kaniyang mukha at parang nawawalan na ng ganang makipag-usap sa akin.

Ugali niya talaga ang magtampo kapag hindi siya kinukwentohan tungkol sa mga nangyayari sa buhay namin.

Kahit ang iba naming mga kaibigan ay kilalang-kilala na ang buong pagkato niya.

Ayaw niya kasing may naglilihim sa isa man sa aming lahat. 

"What are friends are for?" patuloy niyang sabi at kulang na lany ay batukan na niya ako sa inis.

I rolled my eyes to her. "Paano ko sasabihin sa inyo? Eh, hindi naman kayo nagtatanong. Baka sabihin niyong masyado akong mayabang sa inyo. 'Di ba nga ikaw rin ang nagsabi sa 'kin na hindi ako papatulan ni Petrus? Ngayon naniwala na kayo?" mayabang kong sabi.

I parted my hair to the side and fanned myself feeling hot.

She just shook her head at me and she was amazed at what happened.

"Oo, sige na bilib na nga talaga ako sa 'yo," wika niya at tinaas pa ang dalawa nitong kamay bilang pagsuko. "Kung nagkataon baka maging first girlfriend ka pa ni Petrus," mangha niyang sabi at hinila na ako papunta sa field kung saan nagpa-practise ng baseball ang boyfriend niya. 

Isang larong bola na nilalaro gamit ang isang bat at bola sa pagitan ng dalawang koponan ng siyam na manlalaro.

When we arrived on the field the game had already begun.

Sikat din ang boyfriend ni Ergie sa baseball dahil isa rin kasi ito sa mga magagaling na player. 

The teams keep batting trying to score. There are two teams each consisting of nine plays against each other.

And attack and defense will block repeatedly to score points.

Lahat sila ay nakasuot ng gear para makaiwas sa malubhang pinsala.

Ang suot nilang mga jersey ay may nakalagay na numero sa likod na hindi ko rin alam kung para saan. 

Noon pa man ay hindi na ako mahilig sa baseball dahil wala naman doon ang puso ko.

Pero sa pagkakataong ito medyo nag-enjoy rin ako. Akala ko lang dati ay boring itong panuorin. 

Ang mga manlalaro na umaatake na panig na nakatayo sa kahon ng batter ng isa-isa.

Hit the balls that the pitcher throws towards the catcher with a bat.

And based on my observation if one hits the bases of the first base, the second base, the third base and surrenders to the main base, it gets 1 point.

Nagtatalon si Ergie ng manalo ang team ng boyfriend niya, kahit practice lang naman ang naganap.

Kung tutuusin lahat sila ay magkakasama ngayon kahit hindi pa naman ito kompetisyon.

Naghahanda sila para sa isang kompetisyon sa ibang paaralan.

At may pakiramdam ako na kung ganito kagaling ang pinapakita nila sa practice pa lang.

No wonder kung sila ang manalo sa kompetisyon because they got the best team.

I can’t deny that I enjoyed watching them. Kung hindi ako sinama ni Ergie until now I wouldn’t have quite imagined that I would enjoy that kind of sports.

Ngunit sa kabilang banda ay nakalimutan na ni Dawn si Petrus.

Petrus POV

Labis ang lungkot ang nararamdaman ko dahil sa unang pagkakataon ay ngayon lang nangyari sa akin na walang nangungulit.

Parang hindi na ako sanay na wala si Dawn sa paligid.

Wala ng Dawn na nagpapansin at sumisigaw sa tuwing nakakahulog ako ng bola sa ring. 

Kanina pa ako palinga-linga sa paligid ngunit hindi ko talaga makita.

Minsan nga ay hindi pa kami nagsisimula sa practice ay nandito na ang dalaga.

Kaya nag-aalala aki kung may nangyari ba rito. Parang gusto ko tuloy mag-pass muna sa practice ngunit hindi pwede. 

Ayaw ko man aminin pero halatang nawawalan ako ng ganang mag-practice dahil nami-miss ko ang dalaga.

Hindi ako makapag-concentrate dahil nasa babae lang ang aking diwa. 

"Captain, bakit parang wala ka yata sa mode?" nag-aalalang tanong ng kaniyang kasama. 

"Pagod lang ako, sige na pahinga muna tayo," mando niya sa mga kasama and his teammates quickly followed of what he said.

Lahat sila ay nagtungo kung saan nakalagay ang mga tubig nila.

Naalala niya na araw-araw siyang niyaya ni Dawn na bigyan ng maiinom kahit alam naman nitong may tubig na siya. 

"Captain, pwede namang bumawi na lang tayo ng practice bukas. Pahinga ka muna baka ma-over fatigue ka na niyan sa kakaensayo," sinserong sabi ni Yuki.

Isa rin sa magagaling na player sa team. 

Lagi ko silang pinagsasabihan noon na huwag dalhin ang personal na problema sa practice dahil nakakasira iyon sa focus.

Ngunit ngayon alam ko na ang pakiramdam. Kaya pala ganoon sila kung umakto dahil hindi pala talaga maiiwasang mag-isip.

Kahit gusto mong kalimutan ay bumabalik talaga ng kusa.

Hindi mo man sinasadyang isipin pero ang mga alaala niya pa rin ang lumilitaw sa aking isipan. 

Marami ang sumang-ayon sa naging mungkahi ni Yuki.

Kaya sa huli ay sila ang pinakinggan ko at sa pagkakataon ito ay hindi na ako tumutol.

Isa-isa silang nagpaalam lahat na magtungo sa shower room pero ako ay nagpasyang mananatili pa rin sa covered court. 

Nagbabakasakali na na-late lang si Dawn nang dating.

Iniisip ko na baka kasi pumunta siya rito at hindi niya ako makita.

Ngunit isang oras na ang nakalipas ay wala pa rin ito.

Kaya bagsak ang mga balikat kong nagtungo sa shower room at naligo na lang. 

Nawawalan na ng pag-asa na darating pa siya para puntahan ako.

Matapos ang lahat nang pag-aayos ko sa aking sarili ay naisipan kong dumaan sa building nila.

Hindi ako mapapakali kapag hindi ko siya nakikita, pero wala rin siya roon.

Kaya dumiretso na ako nang uwi at sa unang pagkakataon ay nakaramdam ako ng labis na kalungkutan.

Parang gusto kong magtampo dahil sa ginawa ni Dawn pero wala naman akong karapatan. 

Alam ko man na may gusyo siya sa akin ay wala pa rin akong karapatan dahil magkaibigan lang kami.

Kaya dumiretso na ako nang uwi sa bahay at nagmukmok sa kwarto.

Lumabas lang ako nang tinawag na ako ni Tantan na kakain na kaming lahat nang sabay. 

"Kuya bakit nakasimangot ka?" wala sa sariling tanong sa akin ng kapatid kong babae na si Jhana. 

Sinipat ko ito kaya napayuko ito sa takot at nagpatuloy na lang sa pagsubo.

Tiningnan din ako ni Mama at may pag-aalala sa kaniyang mga mata. 

Ngumiti ako. "Mukha ba akong malungkot? Pagod lang ako dahil nasanay kasi akong pumasok sa trabaho pagkatapos ng practice," pinal kong sabi. 

Nagpaalam ako kay Mama na titigil muna ako sa papa-part time job dahil gusto kong makapag-focus sa trabaho lalo na at graduating student na ako. 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Her Regrets    Chapter 67

    Kinausap kami ni Tita Anne at si Crizza naman ay walang ginawa kundi ang umiyak. Alam kong mabait siya dahil kung sa iba pa ito nangyari ay sigurado akong kinalbo na ako."Ikaw Dawn! Akala ko ba nakauwi ka na kagabi?" panenermon sa akin ni Tita."Ikaw naman Petrus!" matigas na sabi ni Tita at napahawak ito sa kaniyang noo. "Sumasakit na ang ulo ko sa mg ginagawa ninyo," patuloy na reklamo ni Tita."Ma, pwede bang hayaan mo muna kaming mag-usap ni Crizza ng kaming dalawa lang.""Mabuti pa at aatakihin ako rito sa puso," galit na tugon ni Tita Anne at ni minsan ay ngayon ko lang ito nakitang ganito kagalit.Sininyasan ako ni Tita na pumunta sa kusina at hayaang mag-isap ang dalawa. Dalawang oras na akong naghihintay rito sa loob ng kusina pero hindi pa rin sila tapos. Sakto namang nagpaalam si Tita Anne na may aakyatin siya sa itaas kaya nagkataon ako na ng pagkakataon na makinig sa usapan ng dalawa. Hindi ako mapakali kaya sekreto akong nakikinig at

  • Her Regrets    Chapter 66

    "I warn you. You can't stop me once I've started," namamaos niyang wika at mas lalo lang akong naakit sa kaniya."No, I won't!" tugon ko sa kaniya at ako na mismo ang kumaibabaw sa kaniya. Namimis ko na siya at marami akong gustong gawin sa kaniya.Hinawakan ko ang matigas niyang espada at itinutok sa aking kweba. Walang alinlangan ko iyong tinaob at kapwa kaming napaliyad sa isa't isa. Sabay din kaming umungol sa sarap at damang-dama ko ang unang tulak ko sa loob niya.Piniga niya ang bewang ko gamit ang kniyang mg kamay at ginabayan niya ako sa aking pagkilos. Pababa at pataas ang ginawa ko para bayo at siniguro kong tumagos iyon sa aking kailalaliman. Bawat tulak ko ay sinisiguro kong madiin at hahanapin niya ito sa akin. Maraming beses akong bumayo at kitang-kita ko siya kung paano siya napapakagat labi sa tuwing sinasagad ko.Hanggang sa dumoble ang aking bilis at hanggang sa hindi na kayang pigilan ni Petrus ang pagtalsik ng likido sa ka

  • Her Regrets    Chapter 65

    "Hindi ko alam kung saan ka humuhugot ng lakas para sabihin sa akin 'yan, Dawn! Nakokonsinsiya ka ba talaga o sinasabi mo lang 'yan para manggulo na naman sa buhay ko?""Hindi dahil nakokonsinsiya ako kaya ko humihingi ng sorry kundi dahil nagsisisi ako kung balit ko 'yon nagawa sa 'yo. Hindi ko inakala na dahil sa ginawa ko ay ako rin pala ang magdudusa. Mahal pa kita hanggang ngayon Petrus. At galit na galit ako sa sarili ko dahil ako dapat ang pakakasalan mo at hindi si Crizza," umiiyak kong wika at ang mga luha ay para ng gripo sa lakas ng agos. Tumayo ako at nilapitan siya pero bago ko pa siya mahawakan ay kinompas niya ang kaniyang mga kamay na 'wag ko siyang kalimutan."Kung kakausapin mo lang ako ay r'yan ka lang. 'Di mo na kailangang lumpit dahil bibig ng nagsasalita hindi ng mga kamay!" matigas niyang sabi sa akin.Awang-awa ako ngayon sa sarili ko dahil sa aking sinapit. Para akong namamalimos ng pag-ibig at kinapalan ko pa ang aking mukha para

  • Her Regrets    Chapter 64

    Lasing na lasing akong dumating sa bahay nila Petrus. Dumiretso ako sa kanila matapos naming mag-inuman ni Ergie sa bar. Siguro ay dahil sa kalasingan ko kaya may lakas na loob akongbkausapin siya. Hindi ko pa rin matanggap na ikakasal na siya sa iba.Ang laki ng pagsisisi ko kung bakit ipinagtabuyan ko siya noon. Akala ko ay kaya kong wala siya sa buhay ko pero nagkamali ako. Dahil ngayon pa lang ay hindi ko na kayang tiisin ang sakit na mkitang ikakasal siya. Pakiramdam ko ay mamatay ako sa lungkot kapag nangyari 'yon."Tita Anne, please namn po kakausapin ko lang po si Petrus kahit saglit lang," pagmamakaawa ko kay Tita Anne nang makarating ako sa bahay nila."Hija, lasing ka na at isa pa ay tulog na rin si Petrus ngayon. Mabuti pa ay tawagan ko ang Mommy mo para mapasundo ka ng driver niyo."Umiling ako bilang pagtanggi sa kaniya at buo na ang pasya ko na hinding-hindi ako uuwi hangga't 'di kami nagkakausap ngayon."Tita Anne, please po!"

  • Her Regrets    Chapter 63

    Chapter 63Sa dami ng option ko na pwede kong pagpilian ay sa huli ay nandito ako ngayon sa isang bar at hinihintay si Ergie na dumating. Tinawagan ko ito para samahan ako at salamat dahil sa wakas ay hindi na ito nangulit pa.Akala ko pa naman ay hindi ako nito titigilan hangga't hindi ako nagbibigay sa kaniya ng rason. Sa lahat ng taong kilala ko sa mundo ay ito na yata ang pinakamakulit sa lahat kaya nakapagtataka kung bakit hindi ko ito narinig na magkomento."Hey, I am sorry ang heavy kasi ng traffic.""It's fine, alam ko namang may iba ka pang mga ginagawa tapos inisturbo pa kita.""Ano ka ba? Ikaw pa, alam mo namang isang tawag mo lang darating ako. Kahit pa gaano ako kaabala ay gagawan ko ng paraan lahat para sa 'yo. Alam ko naman na kapag kailangan ko ang oras mo ay nandiyan ka rin para sa akin," mahaba niyang paliwanag sa akin."Kukuha ba tayo ng VIP room?""Huwag na siguro, tayo lang namang dalawa.""Okay," tip

  • Her Regrets    Chapter 61

    Chapter 61"Dawn Tonette... alam mo na ba?" nag-aalangang tanong sa aking ng matalik kong kaibigan na si Ergie."Ang alin?" wala sa sarili kong tanong dahil nasa laptop ko ang aking atensiyon. Kasaluluyan kong pinaplano kung paano aangat ang sales ng kompanya dahil base sa aking nakita ay hindi naman bumababa ang income ng company namin ngunit hindi rin naman iyon tumataas."So, hindi mo nga alam?" tila nagduda nitong tanong sa akin. Kaya napatigil ako sa aking ginagawa dahil naiintriga na rin ako."Ang ano ba kasi 'yan?" ulit kong tanong sa kaniya at nawawalan na ng pasensiya. "Bakit ba hindi mo na lang ako diretsuhin dahil alam mo namang may importante akong ginagawa!" naiirita kong wika."Huwag na lang at mag-concentrate ka na lang sa trabaho mo.""Ano ba sasabihin mo ba o hindi?" naiinis kong tanong at pinanliitan ko ito ng aking mga mata."Hindi na... sige na magpatuloy ka na lang!" pinal niyqng ani at sinimsim ang hawak niyang t

  • Her Regrets    Chapter 60

    Nagmukmok ako pagdating ko sa bahay at para akong pinapatay sa sobrang sakit. Galit na galit ako sa aking sarili dahil napakayabang ko. Akala ko ay kaya ko pero hindi pala dahil hanggang salita lang naman pala ako. Napakayabang ko dahil ang totoo ay mahina ako pagdating sa kaniya. "Ano'ng iniiyak-iyak mo ngayon?" naiinis na tanong ko sa aking sarili at wala akong ibang gusto kundi saktan ang sarili ko. Ang sakit-sakit sa pakiramdam habang nakikita ko siyang tinatalikuran kami kamina para magpaalam na kasama ang bago nitong nobya. Hindi ko kayang tanggapin ang sakit at ngayon ay napagtanto ko kung gaano kalaki ang pagkakamali ko. Maling-mali ako kung bakit ko siya pinagtutulakang umalis. Hindi ako dapat nagpadala sa galit ko sa kaniya at dapat ay inintindi ko siya noon. Tama nga ang sinabi nila na nasa huli na ang pagsisisi. Humahagolhol na ako nang iyak at wala na akong pakialam kung may makarinig man sa akin. Mabut

  • Her Regrets    Chapter 59

    "Good morning po Tita Anne, kumusta po kayo?" alanganin kong ngiti sa mama ni Petrus."Halika Dawn, pasok ka," tigon ni tita sa akin at pinatuloy ako sa loob ng bahay nila.Nilibot ko ng tingin ang buong bahay nila at napakalaki na ng mga pinagbago. Mas lalo itong gumanda at masasabing naging maayos na ang buhay nila.Ngumiti ako ng tipid dahil nahihiya akong magpakita sa kanila pagkatapos akong awayin ni Tantan dahil sa nangyari sa kapatid niya.Labis daw itong nasaktan at hindi ko alam kung ano ang mga pinagdaanan niya. Dumaan pala ito sa matinding depresyon dahil sa paghihiwalay namin at kinailangan niya pang magpagamot para makausad sa buhay.Pabalik-balik ako sa kanila kahit wala na si Petrus at hindi ko na nakikita. Alam kong alam nila kung nasaan si Petrus pero wala sa kanila ang gustong magsalita dahil nirerespito raw nila ang desisyon ni Petrus.Dumating na ako sa puntong nagmamakaawa ako sa kanila at halos lumuhod

  • Her Regrets    Chapter 58

    "Dawn, nasa labas si Petrus, gusto ka raw kausapin. Papapasukin ko ba?" nag-aalala nitong tanong pero umiling ako.Sinilip ko ito sa bintana at nakita kong nakatayo lang ito sa labas ng gate dahil mahigpit kong binilin sa lahat na hindi ito papatuluyin.Nararamdaman kong naaawa ang mga ito pero sinadya kong tigasan ang aking puso. Dahil kung patatawarin ko siya kaagad ay hindi ito madadala at babalik pa rin sa ugali niya na parang isang bata."Ate, pakisabi po na umuwi na siya dahil nagsasayang lang siya ng oras dahil hindi ko po siya kakausapin kahit magmakaawa pa siya sa akin!" matigas kong sabi.Walang nagawa ang kasambahay sa naging pasya ko dahil alam niyang hindi na magbabago ang desisyon ko. Masakit mang makita siyang ganoon ka miserable pero gusto ko ring pahalagahan ang sarili ko dahil mula ng magsama kami sa iisang bahay ay napapabayaan ko na ang aking sarili. Panahon na siguro para isipin

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status