Mag-log inAerina’s POV
Kinabukasan, nagising akong wala na sila sa tabi ko pero may iniwan si Ethan na sulat sa bedside table. May mahalaga siyang meeting at nandoon naman si Nanny para kay Caelyn. Paalala lang na huwag muna magbuhat ng mabibigat. Good morning, Aerina. Please rest today. Nandoon si Nanny para kay Caelyn. Don't rush recovery, take it slow. Ethan. Napangiti ako. Dati maiinis lang ako sa paulit-ulit niyang paalala, pero ngayon, iba na ang pakiramdam ko. Hindi inis kundi mainit na pakiramdam sa dibdib parang dahan-dahang nagbubukas ang mga mata ko sa mga bagay na dapat nakita ko na noon pa. Nag-ayos na ako at bumaba, pero bago pa ako makalabas ng kwarto, tumunog ang phone ko. and I already knew before I even open it it's Liana of course. Ate! I was so worried when I heard about your accident! Are you okay? I've been trying to reach you since yesterday but your phone was off. I can't believe what she's saying. Ganito na naman halatang peke ang pag-aalala niya. Sa nakaraang buhay, iiyak ako sa pasasalamat at pagkukuwento sa kanya ang lahat habang tahimik siyang nagpaplano. Doon nagsimula ang lahat. Noong hindi ako nagising sa ospital, sinamantala nila ang pagkakataon para paikutin ako. Sinabi niyang busy si Ethan, na wala siyang pakialam, hanggang sa mapapirma ako sa mga dokumentong nagbigay-daan para masaktan ang anak ko. The way they made her a living bloodbag for that brat... hanggang ngayon, sakit na parang pinipiga ang puso ko tuwing naaalala ko na hinayaan ko silang gawin ‘yun sa anak ko. She'll call anytime now, tawag na mismo mula kay Liana. Sa nakaraan, sasagot ako nang umiiyak, at parang batang magsusumbong sa kanya. Pero naalala ko pa rin ang bodega, ang malamig na semento, at si Ethan na humarang para sa akin habang nakangisi sila sa dilim. Hindi na ako ang dating Aerina. Hindi ko sinagot agad. Hinayaan kong mag-ring ito ng tatlong beses bago ko siya sinagot. Pero bago siya makapagsalita, malinaw kong sinabi: "Liana. just like what I told you I'm fine, you don't have to worry that much maayos at inaalagaan ako ng asawa ko" Tumahimik siya sandali bago bumalik ang boses niya na kunwari ay nag-aalala pa rin. "Ate? Anong sinasabi mo? Nag-aalala lang naman ako—" "Worried? Talaga ba? Tigilan na natin ang pagpapanggap, Liana. I know something you did kaya tigilan mo na ang pagpapanggap" Natapos ang pagpapanggap niya. "Hindi ko alam kung anong pinagsasabi mo, baka may epekto pa sa'yo ang aksidente—" "Bye, Liana." At ibinaba ko ang telepono. Nanginginig ang kamay ko pero nakangiti ako. Ginawa ko 'yon. Hindi ako nagpadala sa pag-iyak at pagpapanggap niya. "Aerina?" Lumingon ako at nakita si Ethan sa pintuan, hawak pa rin ang bag niya hindi pa siya nakakaalis. Nag-aalala ang mukha niya. "Is everything alright?" Huminga ako nang malalim. Dati, naiirita lang ako kapag nagtatanong siya. Pero ngayon, nakita ko ang tunay na dahilan hindi ito pangingialam, kundi pagmamahal na matagal ko nang hindi nakikita. "Oo, maayos ang lahat," sabi ko nang mahinahon. "Natutunan ko lang na huwag nang makinig sa mga taong hindi naman dapat pagkatiwalaan." Tila naintindihan niya ang ibig kong sabihin. Lumambot ang mukha niya at dahan-dahang lumapit para ayusin ang buhok na nakatakip sa mukha ko napakalambing ng hawak niya, parang ako ang pinakamahalagang bagay sa kanya. "Magpahinga ka," sabi niya. "Babalik ako agad. At kung may manggulo sa'yo, kahit sino pa 'yon, sabihan mo sina Manang na tawagan ako. Naiintindihan mo?" Tumango ako at ngumiti nang totoo. "Naiintindihan ko. At Ethan... salamat." Namula ng bahagya ang tenga niya at tumango nang medyo awkward bago lumabas ng p***o. Napa-ngiti ako nang mag-isa habang nakasandal sa pader. Namula siya? Ang galing naman talaga ng asawa ko. Pero higit sa lahat, nagbago na ang laro. Hindi na ako magpapaloko ulit. Protektahan ko ang pamilyang ito sa lahat ng paraan.Aerina’s POVMabilis kaming nakarating sa bahay at sinalubong kami ng mga nagpapanic na maids and my eyes was fixed at Caelyn and immediately as she saw me she reached for me kahit na kitang kita ko na nahihirapan siyang huminga through the inhaler na hawak ng nanny niya.“Ethan I—" Hindi na natuloy ni Tanya ang sasabihin niya dahil sinalubong siya ng nakakatakot na tingin ni Ethan. "Not now Tanya”He told her dismissively. “Madam we need to bring her to the ER now”Caelyn’s nanny. A well trained nurse Elisa told me as her breathing slowly normalised through the inhaler. “Ethan let's go our daughter needs us right now”I said coldly. At akmang sasama pa ang makapal ang mukha na si Tanya pero pinigilan ko sya. “Stay away from my daughter, you're the one who caused this kaya hindi pa tayo tapos” “Talaga ba Aerina? Kung makapagsalita ka para namang—”“I’m her mother not you” I cut her off. “Eh ikaw sino ka bang bida bida ka para pumapel dito?”“Ethan I just…” Tingnan mo itong babae
“You don't have to worry that much, Mr. Callahan. Clear naman na ang mga test ng asawa ninyo, clear na ang test results at lab result wala din naman kaming nakitang abnormalities kaya makakaasa ka na ayos na talaga ang asawa ninyo,” the doctor reassured us with a gentle smile.I was pouting sa gilid kasi grabe naman kasi talaga ang asawa ko, sobrang protective masyado. And honestly, medyo nasasanay na yata ako dahil hindi ko na siya inaaway araw-araw like I used to. Dati kasi, halos hindi kami nagpapansinan kasi dalawang tao lang naman kami na pinagtagpo ng kasal na hindi naman namin pinili. I always thought he never truly loved me. Palagi ko siyang nakikita bilang yung taong pinag samatahan lang ang sitwasyon ko. But now that I know the truth, na puro kasinungalingan lang pala ang lahat ng pinaniniwalaan ko, slowly… I'm learning to trust him again.The doctor gave me supplements and vitamins para sigurado na okay talaga ako. Si Ethan na mismo ang bumili sa pharmacy, insisting na siya
Aerina’s POVDays blurred together pretty fast after that. I spent every single minute of it trying to learn how to actually be a mother and honestly, everything there is to know about my own daughter. Oo, bumabawi ako, and it wasn't easy. The past three years I'd been so consumed by bitterness that I barely knew the little girl living under the same roof as me. I barely spoke to her. I barely looked at her. So now, it really felt like I was starting from scratch getting to know Caelyn, learning her favorite songs, the way she scrunches her nose when she giggles, how she holds my hand with those tiny fingers when she's feeling shy. And slowly but surely, I wasn't just enduring these moments I was actually enjoying them. Every small milestone felt like a gift I'd stolen back from a fate that tried to take it all away.But right now? I'm stuck sitting on a hard plastic bench at the clinic, with Ethan standing guard right beside me like a sentinel. He insisted I come back for a follow-up
Aerina’s POVKinabukasan, nagising akong wala na sila sa tabi ko pero may iniwan si Ethan na sulat sa bedside table. May mahalaga siyang meeting at nandoon naman si Nanny para kay Caelyn. Paalala lang na huwag muna magbuhat ng mabibigat.Good morning, Aerina. Please rest today. Nandoon si Nanny para kay Caelyn. Don't rush recovery, take it slow. Ethan.Napangiti ako. Dati maiinis lang ako sa paulit-ulit niyang paalala, pero ngayon, iba na ang pakiramdam ko. Hindi inis kundi mainit na pakiramdam sa dibdib parang dahan-dahang nagbubukas ang mga mata ko sa mga bagay na dapat nakita ko na noon pa.Nag-ayos na ako at bumaba, pero bago pa ako makalabas ng kwarto, tumunog ang phone ko. and I already knew before I even open it it's Liana of course.Ate! I was so worried when I heard about your accident! Are you okay? I've been trying to reach you since yesterday but your phone was off.I can't believe what she's saying. Ganito na naman halatang peke ang pag-aalala niya. Sa nakaraang buhay, ii
Aerina’s POVPagpasok namin sa kwarto, nakita ko agad si Ethan at halatang hindi siya masaya hindi dahil ayaw niyang nandito si Caelyn, kundi dahil binuhat ko siya. Ilang beses nang sinabi ng doktor na bawal muna ako magbuhat ng mabibigat dahil sa tama ko sa ulo. Nakakunot ang noo niya, seryoso ang mukha at dati naiirita ako tuwing ganun siya makatingin, ngayon lang ko nakita bilang pag-aalala lang pala."You're not supposed to lift anything heavy," seryoso niyang sabi, pero hindi masama ang tono. Tumingin siya sa benda sa noo ko bago bumalik sa anak namin yakap-yakap ko."But she wouldn't let go of me," mahina kong sagot, hindi na galit ang tono gaya ng dati. "Isa pa, hindi naman mabigat si Caelyn."Nagulat siya, kahit naman ako nagulat din, siguro sanay na sanay siyang sasagot ako ng galit o pasigaw. Nanlaki ng kaunti ang mga mata niya."I know how much she weighs," lumambot ang boses niya kahit bakas pa rin ang pag-aalala, "pero hindi pa rin maganda para sa'yo, Aerina. Malakas ang
Aerina’s POVPagkatapos akong i-clear ng mga doktor ay umuwi na rin kami. Inutusan lang ni Ethan ang driver na ihatid si Zoe, habang ako naman ay bantay-sarado niya. Para bang tatakas ako, eh may benda pa sa noo at ilang galos lang naman sa binti ko. Ayoko pa nga ngang sumakay eh."Careful," bulong ni Ethan, ang kamay niya ay nasa likod ko lang nang maingat, parang natatakot na baka umiwas ako. "Mabigat ang pinto, ako na."Natigilan ako. Sa nakaraang buhay ko, hindi ganito ang pakikitungo niya. Magbubukas lang siya ng pinto at titingin nang malayo, walang emosyon. Huminga ako nang malalim. "Salamat," mahina kong sabi.Napatingin siya, nagulat nang konti bago ngumiti ng tipid. "You're welcome."Habang nasa byahe, dahan-dahang nagiging malinaw ang lahat sa isip ko. Napakadali kong nalinlang nina Liana at Dylan. Ang pamilyang dapat pinapahalagahan ko, hindi ko nakita dahil sa sarili kong pagkabulag. Tahimik lang ako buong biyahe, oo hindi ako sanay na hindi kami nagtatalo, pero pagod pa


![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




