Share

Chapter 2

Author: Yuehikari
last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-11 16:02:11

Aerina’s POV

Pagkatapos akong i-clear ng mga doktor ay umuwi na rin kami. Inutusan lang ni Ethan ang driver na ihatid si Zoe, habang ako naman ay bantay-sarado niya. Para bang tatakas ako, eh may benda pa sa noo at ilang galos lang naman sa binti ko. Ayoko pa nga ngang sumakay eh.

"Careful," bulong ni Ethan, ang kamay niya ay nasa likod ko lang nang maingat, parang natatakot na baka umiwas ako. "Mabigat ang p***o, ako na."

Natigilan ako. Sa nakaraang buhay ko, hindi ganito ang pakikitungo niya. Magbubukas lang siya ng p***o at titingin nang malayo, walang emosyon. Huminga ako nang malalim. "Salamat," mahina kong sabi.

Napatingin siya, nagulat nang konti bago ngumiti ng tipid. "You're welcome."

Habang nasa byahe, dahan-dahang nagiging malinaw ang lahat sa isip ko. Napakadali kong nalinlang nina Liana at Dylan. Ang pamilyang dapat pinapahalagahan ko, hindi ko nakita dahil sa sarili kong pagkabulag. Tahimik lang ako buong biyahe, oo hindi ako sanay na hindi kami nagtatalo, pero pagod pa rin ako at gulat sa nangyari. Narealize ko na ako pala ang may kasalanan ng lahat. Binigyan ako ng pangalawang pagkakataon hindi para ayusin ang lahat nang sabay-sabay, kundi para simulan ang paggawa ng tama.

Pagpasok namin sa gate ng mansyon, iba na ang tingin ko. Dati, nakikita ko lang itong bilang kulungan. Ngayon, napagtanto ko this is my home and not the prison that I seemed to be in.

Bumukas ang p***o ng kotse para sa akin. "Take your time," malambing niyang sabi. "Huwag magmadali."

Pagpasok namin sa loob, napansin ko ang mga bagay na dati ay hindi ko pinapansin ang pagbagal niya ng lakad para sabayan ako, ang pagsulyap niya sa likuran ko para masigurong nandoon pa ako at ayos lang ako. Dito kami madalas naghihiwalay siya sa opisina niya, ako sa kwarto ng walang paalam o tinginan man lang. Pero ngayon, huminto siya.

"Magpahinga ka na, Aerina," malambot ang boses niya. "Kung kailangan mo ng tubig o gamot, tawagin lang ang kasambahay, o…" Tumingin siya sa akin nang may pag-aalinlangan. "O katukin mo ang p***o ng opisina ko. Gising pa ako."

Tinitigan ko siya. And this was the first time I'm seeing him, not as a housemate or anything but him, my husband at malinaw kong nakikita ko hindi pagiging magalang lang, kundi pag-aalala. Ang pagtingin niya sa akin na parang ako ang pinakamahalagang tao sa mundo. At sa loob ng tatlong taon, hindi ko iyon nakita.

"Ikaw din, Ethan. Salamat," bulong ko.

Nagulat siya, may halong mahinang pag-asa sa mukha niya. "Goodnight, Aerina."

"Goodnight."

Hindi ako dumiretso sa kwarto. Pumunta ako sa nursery sa dulo ng pasilyo. Si Caelyn halos dalawa at kalahating taon na siya. Dati, iniiwasan ko siya, naiinis ako dahil hindi pa siya nakakapagsalita despite of her age, hindi ko man lang naisip na kailangan niya ng pasensya at pagmamahal, hindi pagkainis. Dahan-dahan kong binuksan ang p***o. Nakaupo siya sa kama, hawak ang teddy bear, yung itinapon lang ko sa kanya noon, regalo sana ito iba pero hindi ko akalaing itatago niya nang ganito kahalaga.

Tumingin siya sa akin, tahimik, parang naghihintay kung aalis ulit ako. Napaluhod ako sa tabi ng kama niya. "Caelyn… nandito si Mommy. Nandito na ako, baby."

Dahan-dahan niyang inabot ang kamay niya at ipinatong sa daliri ko. Mainit ang palad niya, malambot. Hinawakan ko ito at hinalikan.

"I'm sorry baby… patawad kung iniwan kita. Hindi na mauulit. Pangako."

Hindi siya nagsalita, pero hindi niya inalis ang kamay niya. Hinayaan niya akong hawakan ito, at ang tiwalang iyon ay sapat na para mapaluha ako. Hindi ko na hahayaan na masaktan siya ulit. Hindi na mauulit ang trahedya noon. Mag-aaral ako kung paano siya palakihin nang tama. Anuman ang kailangan niya, ibibigay ko, bilang ina niya.

Pinunasan niya ang luha ko gamit ang kumot niya at itinuro ang laruan, parang inaaliw ako. Niyakap ko siya nang mahigpit. Dinala ko siya sa kwarto namin para matulog sa tabi ko, at hindi ko na ibinalik sa kanyang kuna.

Ang pangalawang pagkakataon na ito ay hindi lang para mabuhay, kundi para makita ko nang malinaw: ang asawang nagmamahal sa akin, at ang anak na naghihintay lang sa akin. Simula bukas, ipagtatanggol at bubuuin ko ang pamilyang ito kasama sila, ilalayo sa pagtataksil, at higit sa lahat laban sa sarili kong mga pagkakamali.

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • Her Second Beginning    Chapter 7

    Aerina’s POVMabilis kaming nakarating sa bahay at sinalubong kami ng mga nagpapanic na maids and my eyes was fixed at Caelyn and immediately as she saw me she reached for me kahit na kitang kita ko na nahihirapan siyang huminga through the inhaler na hawak ng nanny niya.“Ethan I—" Hindi na natuloy ni Tanya ang sasabihin niya dahil sinalubong siya ng nakakatakot na tingin ni Ethan. "Not now Tanya”He told her dismissively. “Madam we need to bring her to the ER now”Caelyn’s nanny. A well trained nurse Elisa told me as her breathing slowly normalised through the inhaler. “Ethan let's go our daughter needs us right now”I said coldly. At akmang sasama pa ang makapal ang mukha na si Tanya pero pinigilan ko sya. “Stay away from my daughter, you're the one who caused this kaya hindi pa tayo tapos” “Talaga ba Aerina? Kung makapagsalita ka para namang—”“I’m her mother not you” I cut her off. “Eh ikaw sino ka bang bida bida ka para pumapel dito?”“Ethan I just…” Tingnan mo itong babae

  • Her Second Beginning    Chapter 6

    “You don't have to worry that much, Mr. Callahan. Clear naman na ang mga test ng asawa ninyo, clear na ang test results at lab result wala din naman kaming nakitang abnormalities kaya makakaasa ka na ayos na talaga ang asawa ninyo,” the doctor reassured us with a gentle smile.I was pouting sa gilid kasi grabe naman kasi talaga ang asawa ko, sobrang protective masyado. And honestly, medyo nasasanay na yata ako dahil hindi ko na siya inaaway araw-araw like I used to. Dati kasi, halos hindi kami nagpapansinan kasi dalawang tao lang naman kami na pinagtagpo ng kasal na hindi naman namin pinili. I always thought he never truly loved me. Palagi ko siyang nakikita bilang yung taong pinag samatahan lang ang sitwasyon ko. But now that I know the truth, na puro kasinungalingan lang pala ang lahat ng pinaniniwalaan ko, slowly… I'm learning to trust him again.The doctor gave me supplements and vitamins para sigurado na okay talaga ako. Si Ethan na mismo ang bumili sa pharmacy, insisting na siya

  • Her Second Beginning    Chapter 5

    Aerina’s POVDays blurred together pretty fast after that. I spent every single minute of it trying to learn how to actually be a mother and honestly, everything there is to know about my own daughter. Oo, bumabawi ako, and it wasn't easy. The past three years I'd been so consumed by bitterness that I barely knew the little girl living under the same roof as me. I barely spoke to her. I barely looked at her. So now, it really felt like I was starting from scratch getting to know Caelyn, learning her favorite songs, the way she scrunches her nose when she giggles, how she holds my hand with those tiny fingers when she's feeling shy. And slowly but surely, I wasn't just enduring these moments I was actually enjoying them. Every small milestone felt like a gift I'd stolen back from a fate that tried to take it all away.But right now? I'm stuck sitting on a hard plastic bench at the clinic, with Ethan standing guard right beside me like a sentinel. He insisted I come back for a follow-up

  • Her Second Beginning    Chapter 4

    Aerina’s POVKinabukasan, nagising akong wala na sila sa tabi ko pero may iniwan si Ethan na sulat sa bedside table. May mahalaga siyang meeting at nandoon naman si Nanny para kay Caelyn. Paalala lang na huwag muna magbuhat ng mabibigat.Good morning, Aerina. Please rest today. Nandoon si Nanny para kay Caelyn. Don't rush recovery, take it slow. Ethan.Napangiti ako. Dati maiinis lang ako sa paulit-ulit niyang paalala, pero ngayon, iba na ang pakiramdam ko. Hindi inis kundi mainit na pakiramdam sa dibdib parang dahan-dahang nagbubukas ang mga mata ko sa mga bagay na dapat nakita ko na noon pa.Nag-ayos na ako at bumaba, pero bago pa ako makalabas ng kwarto, tumunog ang phone ko. and I already knew before I even open it it's Liana of course.Ate! I was so worried when I heard about your accident! Are you okay? I've been trying to reach you since yesterday but your phone was off.I can't believe what she's saying. Ganito na naman halatang peke ang pag-aalala niya. Sa nakaraang buhay, ii

  • Her Second Beginning    Chapter 3

    Aerina’s POVPagpasok namin sa kwarto, nakita ko agad si Ethan at halatang hindi siya masaya hindi dahil ayaw niyang nandito si Caelyn, kundi dahil binuhat ko siya. Ilang beses nang sinabi ng doktor na bawal muna ako magbuhat ng mabibigat dahil sa tama ko sa ulo. Nakakunot ang noo niya, seryoso ang mukha at dati naiirita ako tuwing ganun siya makatingin, ngayon lang ko nakita bilang pag-aalala lang pala."You're not supposed to lift anything heavy," seryoso niyang sabi, pero hindi masama ang tono. Tumingin siya sa benda sa noo ko bago bumalik sa anak namin yakap-yakap ko."But she wouldn't let go of me," mahina kong sagot, hindi na galit ang tono gaya ng dati. "Isa pa, hindi naman mabigat si Caelyn."Nagulat siya, kahit naman ako nagulat din, siguro sanay na sanay siyang sasagot ako ng galit o pasigaw. Nanlaki ng kaunti ang mga mata niya."I know how much she weighs," lumambot ang boses niya kahit bakas pa rin ang pag-aalala, "pero hindi pa rin maganda para sa'yo, Aerina. Malakas ang

  • Her Second Beginning    Chapter 2

    Aerina’s POVPagkatapos akong i-clear ng mga doktor ay umuwi na rin kami. Inutusan lang ni Ethan ang driver na ihatid si Zoe, habang ako naman ay bantay-sarado niya. Para bang tatakas ako, eh may benda pa sa noo at ilang galos lang naman sa binti ko. Ayoko pa nga ngang sumakay eh."Careful," bulong ni Ethan, ang kamay niya ay nasa likod ko lang nang maingat, parang natatakot na baka umiwas ako. "Mabigat ang pinto, ako na."Natigilan ako. Sa nakaraang buhay ko, hindi ganito ang pakikitungo niya. Magbubukas lang siya ng pinto at titingin nang malayo, walang emosyon. Huminga ako nang malalim. "Salamat," mahina kong sabi.Napatingin siya, nagulat nang konti bago ngumiti ng tipid. "You're welcome."Habang nasa byahe, dahan-dahang nagiging malinaw ang lahat sa isip ko. Napakadali kong nalinlang nina Liana at Dylan. Ang pamilyang dapat pinapahalagahan ko, hindi ko nakita dahil sa sarili kong pagkabulag. Tahimik lang ako buong biyahe, oo hindi ako sanay na hindi kami nagtatalo, pero pagod pa

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status