LOGINClaraHindi ko alam kung bakit mas mabigat ang katawan ko habang papasok sa conference room.Hindi dahil sa trabaho.Sanay na ako roon.Kundi dahil alam kong nasa iisang lungsod lang siya—at hindi ko siya kasama.“Clara, kailangan namin ng final decision bago maghatinggabi,” sabi ng regional head.Tumango ako. “Give me thirty minutes.”Sa loob-loob ko, gusto kong humingi ng higit pa—pero hindi pwede.AlexanderMula sa bintana ng hotel room, tanaw ko ang ilaw ng lungsod.Tahimik.Masyadong tahimik para sa isang gabi na dapat puno ng usapan.Tiningnan ko ang relo. 9:47 PM.Busy siya.At okay lang iyon.Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko—okay lang.ClaraLumabas ako ng meeting room bandang alas-onse.Pagod.Pero malinaw ang isip.Nanalo ang proposal ko.Ako ang napili.Dapat masaya ako.Pero ang una kong naisip—Si Alex.Isang MensaheClara: Tapos na ako. Sorry, natagalan.Alexander: Okay lang. Gusto mo bang maglakad? Kahit sandali lang.Napatingin ako sa oras.11:18 PM.
ClaraHindi ko alam kung bakit mas mabagal ang oras sa airport kapag may hinihintay ka.Nakatayo ako sa arrival area, hawak ang phone ko, paulit-ulit na tinitingnan ang oras kahit alam kong wala itong mababago. May mga taong nagmamadali, may mga yakapang puno ng tuwa, may mga luha ng pananabik.Ako—nakapirmi lang.Hindi ako kinakabahan sa muling pagkikita.Kinakabahan ako sa kung ano na kami ngayon.AlexanderHabang papalapit ang eroplano sa runway, hindi ako mapakali.Hindi ito katulad ng dati kong business trips.Walang presentation na inihahanda.Walang board na haharapin.Isang babae lang ang nasa isip ko.Ano kaya ang itsura niya ngayon?Pareho pa rin ba ang ngiti niya kapag nakita niya ako?May puwang pa ba ako sa mundo niyang binuo nang wala ako?Ang Unang SulyapLumabas siya sa sliding doors.Hindi dramatic.Hindi slow motion.Simple lang.Pero sa sandaling iyon—parang huminto ang lahat.Mas payat siya. Mas confident ang tindig. May kakaibang liwanag sa mga mata niya
⸻ Clara Tahimik ang apartment ko sa Singapore. Malakas ang aircon, may tunog ng ulan sa bintana, at nakatingin ako sa screen ng laptop ko. Hindi ko alam kung bakit parang mas mabigat ang bawat click ng mouse. Emergency project. Mahirap. Critical. At sa kabilang dulo ng mundo, alam kong ginagawa rin niya ang pareho sa Manila. Parang parallel universe kami—parehong pressured, parehong nag-iisa. Ngunit ramdam ko: parehong kami nag-iisip sa isa’t isa kahit malayo. ⸻ Alexander Sa Manila, nakaupo ako sa boardroom ng kumpanya. Maraming files, graphs, at charts sa harap ko. Pero sa bawat graph na tinitingnan ko, iniisip ko: Sigurado ba siyang kaya niya ito nang mag-isa? Hindi ko ba siya masyadong ini-pressure kahit wala ako? Nag-open ako ng video call. “At least may face time kahit papaano,” bulong ko sa sarili ko. ⸻ “Hi, Alex,” sabi ni Clara, nakangiti sa screen. “Hi, Clara,” sagot ko. Tahimik muna. Parehong abala sa spreadsheet at presentation. “Ok
⸻ Clara Minsan, ang trabaho sa Singapore ay mas mabilis kaysa sa iniisip ko. Bawat oras ay puno ng meetings, presentations, at updates mula sa international team. Masakit man, natutunan kong mahalin ang pagiging independent. Pero may isang tao na palaging naroroon sa isip ko. Hindi dahil kailangan ko ng validation. Kundi dahil gusto kong makita na proud siya sa bawat hakbang ko. ⸻ Alexander Sa Manila, dumating ang mga report na dapat kong i-review. Isa sa mga ito—progress report mula sa Singapore. At habang binabasa ko, napansin ko ang pangalan ng isang lalaki—Daniel Cruz. Hindi ko kilala ang lalaking iyon, pero alam ko: katabi niya siya sa larawan ng team. Hindi ko maintindihan kung bakit biglang bumigat ang dibdib ko. ⸻ Clara “Alex,” sabi ko sa isang video call. “May tanong ako sa’yo.” Tumango siya, handang makinig. “Daniel,” sabi ko. “Nakikipag-ugnayan lang siya sa work… pero bakit parang selos ka nang makita mo siya?” Tumahimik siya san
⸻ Clara Ilang linggo na akong nasa Singapore. Ilang linggo na rin akong nagbubuo ng bagong buhay. Bawat araw ay puno ng bagong responsibilidad, bagong kultura, at bagong workflow. Mas mabilis ang lahat dito, mas mataas ang expectations. Pero sa bawat sulok ng opisina, bawat task na natatapos ko, may pakiramdam akong may puwang na iniwan sa akin—isang presensya na kahit malayo, ramdam ko pa rin. Hindi ko siya tinatawagan araw-araw. Hindi dahil ayaw ko, kundi dahil pareho naming pinili ang disiplina ng distansya. Pero bawat mensahe niya—kahit maikli lang—ay sapat para maramdaman kong hindi siya nawala. ⸻ Alexander Sa Manila, ang kumpanya ay normal na gumagalaw. Pero sa bawat boardroom meeting, bawat call, bawat report… palaging may parte ng isip ko na nasa kanya. Hindi ko na kailangang itanong kung nasaan siya. Alam ko sa schedule niya. Alam ko sa position niya. Ngunit masakit kapag nakita kong abala siya at hindi ko kasama. Isang gabi, nakaupo ako sa office, na
⸻ Clara Hindi ako agad sumagot sa email. Nakatitig lang ako sa screen, parang kapag pinindot ko ang kahit alin sa dalawang pagpipilian, may isang bahagi ng buhay ko ang tuluyang magbabago. Regional Leadership Offer. Mas mataas na posisyon. Mas malawak na saklaw. Mas malinaw na direksyon. Ito ang pinangarap ko noon. Ito ang dahilan kung bakit ako umalis. Pero ngayong nasa harap ko na— bakit parang may kulang? Tumunog ang phone ko. Isang mensahe. Alexander: “Nasa labas ako ng building mo. Kung okay lang.” Napapikit ako. Ito na. ⸻ Ang Pagkikita sa Gabi Hindi kami nag-usap agad nang bumaba ako. Nakatayo lang siya sa ilalim ng ilaw ng poste. Simpleng damit. Walang coat. Walang anyo ng CEO— isang lalaking naghihintay. “Hi,” sabi ko. “Hi,” sagot niya. Tahimik ulit. “Maglakad tayo?” tanong niya. Tumango ako. ⸻ Alexander Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Ito ang huling gabi ko rito. Bukas ng umaga, babalik na ako. At sa pagitan ng







