LOGINSYNOPSIS In the ruthless world of billionaires and boardrooms, Alexander Steele, a cold and brilliant CEO known for his perfectionism, never believed in love—until he meets Clara Villanueva, a simple administrative assistant with dreams far bigger than her small cubicle. When fate intertwines their lives through a scandal, a secret project, and a forbidden attraction, both will discover that love can bloom even beneath the cold walls of power. But their love will come at a cost—corporate betrayals, public scrutiny, and the ghosts of Alexander’s past threatening to destroy everything they’ve built.
View MoreEPISODE 1 – PART 1: “The Cold King of the Tower”
Clara POV: It’s 6:45 a.m., and the elevators of Steele Global Tower are already humming with life. The morning rush is a symphony of clicking heels, rustling papers, and the scent of expensive coffee. Ako lang yata ang walang dalang Starbucks cup. “Clara, bilisan mo! Si Sir Steele daw nasa building na!” bulong ng isa kong officemate habang sabay kaming tumatakbo papasok sa admin floor. First day ko bilang administrative assistant sa Steele Global Enterprises—one of the biggest real estate and tech corporations sa bansa. At first day pa lang, late na ako ng limang minuto. “Good morning!” hingal kong bati habang inaayos ang ID ko. “Good luck sa’yo,” sabi ni Mara, HR intern. “’Yung CEO, kilala sa pagiging perfectionist. Isang maling file lang, lipad ka agad.” I tried to laugh, pero halata sa boses ko ang kaba. “Hindi naman siguro ganun kasama…” Pero nang bumukas ang elevator sa executive floor, doon ko unang naramdaman ang presence niya. Tahimik. Malinis. Masyadong perfect ang paligid—parang museum ng mga taong walang karapatang magkamali. At sa dulo ng hallway, may salaming pintuan na may nakasulat: ALEXANDER STEELE – CHIEF EXECUTIVE OFFICER. Hindi ko pa siya nakikita, pero may kakaibang bigat na sa hangin. ⸻ Alexander POV: 7:00 a.m. sharp. Alexander Steele stood by his office window, overlooking the skyline of Bonifacio Global City. The sun reflected off the glass towers surrounding his empire — cold, precise, flawless. Exactly how he liked it. He didn’t believe in luck. Only in control. “Your morning schedule, sir,” sabi ni Joanna, ang kanyang executive secretary, habang nilalapag ang tablet sa desk. “Cancel my 9 a.m. meeting,” he said without looking away from the window. “I’ll be inspecting the new project site personally.” “Yes, sir.” “Anything else?” Joanna hesitated. “We have a new assistant assigned to admin. HR said she’ll help with the—” “I don’t care,” he cut her off. “Make sure she knows how to stay invisible.” As always, Alexander’s tone was calm yet sharp—ang tipo ng boses na kahit pabulong ay may dalang utos. Walang tumututol. Walang nagtatanong. Because in Steele Global, his word was law. ⸻ Clara POV: Invisible. Yun yata ang gusto nilang mangyari sa mga tulad ko. Pero paano ka magiging invisible kung may dala kang malaking tray ng kape at documents habang nakastiletto ka sa marmol na sahig? “Excuse me po!” halos pabulong kong sigaw habang iniiwasan ang ibang employees sa executive floor. My heart was pounding so hard, parang gusto nang kumawala sa dibdib ko. Hanggang sa— THUD! Nangyari ang kinatatakutan ko. Isang maling hakbang, isang pagkadulas—at ang mainit na kape ay diretso sa charcoal gray suit ng lalaking kakapasok lang sa hallway. “OH MY GOD!” bulalas ko, sabay tingin sa kanya. “Sir! I’m so, so sorry!” Tahimik. Walang kumikilos. Parang tumigil ang oras. Ang mga mata niya—matulis, malamig, kulay abo—nakatingin diretso sa akin. Hindi siya sumigaw. Hindi rin siya nagalit. Pero ang titig niya… parang kaya niyang sunugin ka ng tingin lang. He slowly removed his blazer, ang bawat galaw niya ay maingat, kontrolado. “You must be the new assistant,” malamig niyang sabi. “And on your first day, you’ve managed to assault your CEO.” Napakagat ako ng labi. “Sir, hindi ko po sinasadya. Nadulas lang po—” “I don’t accept excuses,” putol niya agad. “Clean it up. Then, report to my office in ten minutes.” At tulad ng hangin, umalis siya—iniwan akong nakatayo sa gitna ng hallway, basang-basa sa kahihiyan. ⸻ Clara Pov: Ang lamig ng aircon, pero mas malamig pa rin ang pakiramdam ko. Habang pinupunasan ko ang sahig gamit ang tissue (at dignity kong durog na), naririnig ko ang bulungan ng mga tao. “Siya ‘yung assistant na natapunan si Mr. Steele…” “Lagot ‘yan. Wala pa yatang nakaka-survive ng unang araw na nakainitan si CEO.” Napapikit ako. Lord, kung gusto Mo po akong i-test, sana soft launch muna, hindi agad grand opening. Pagpasok ko sa opisina niya, halos matulala ako. Floor-to-ceiling glass windows, minimalist furniture, black and silver tones—lahat mukhang sobrang mahal. Pero hindi iyon ang pinaka-impressive. Siya. Nakatayo si Alexander sa tabi ng mesa, tinatanggal ang necktie niya habang tinitingnan ang laptop screen. Mula rito, mas na-appreciate ko ang presence niya—matangkad, broad shoulders, at ‘yung aura na parang sanay siyang sinusundan ng ilaw kahit hindi siya humihingi. “Sir…” mahina kong simula. He didn’t look up. “Do you always announce yourself before speaking?” “Po?” Finally, tumingin siya. “When you enter this room, speak with confidence. Not fear.” Hindi ko alam kung sermon ba ‘yun o pep talk, pero napa-straight ako bigla. “Sorry, sir. I just want to apologize again. Hindi ko po sinasadya—” “I’m aware.” He sighed, then handed me a folder. “You’ll be assisting the finance department today. Don’t make another mess.” “Yes, sir.” Habang lumalabas ako ng office, narinig ko pa siyang nagsalita, mahina pero malinaw: “Let’s see how long you’ll last.” ⸻ Alexander POV: Alexander watched her leave—small, nervous steps, but with a spark of defiance in her eyes. Most people would crumble under his tone. She didn’t. He didn’t know why that intrigued him. He opened his email, but his mind was still replaying the image of the girl holding a tray, eyes wide, apologizing like the world depended on it. “Clara Villanueva,” he murmured, checking her file. Bachelor of Arts in Communication, graduated with honors. Worked part-time in a small marketing firm. Hired last week through HR recommendation. “Unremarkable,” he muttered. Yet something about her felt… distracting. ⸻ Clara POV: The whole day was a blur. Paperworks, signatures, phone calls—lahat sabay-sabay. Pero kahit anong gawin ko, paulit-ulit lang sa isip ko ‘yung eksenang natapunan ko si Mr. Steele. Hanggang sa mag-5 p.m. na, and I was still reorganizing files. “Clara,” tawag ni Mara. “Uwi na tayo!” “Wait lang, I just need to finish this report.” Napailing siya. “Grabe ka, first day pa lang, overtime agad?” “Eh baka kasi…” huminga ako nang malalim. “Baka ma-fire ako pag hindi ko inayos ‘to.” “Girl, kung sinisante ka ni Mr. Steele dahil sa kape, at least viral ka!” We laughed, kahit halatang pagod na pareho. Pero sa likod ng tawa ko, may kaba pa rin. Pag-uwi ko, habang nakasakay sa jeep, naisip ko: Siguro tama si Mara. Hindi ako bagay sa mundo ng mga taong may marble floor at million-peso suits. Pero bukas… babalik pa rin ako. Kasi minsan, kahit alam mong hindi ka nababagay, gusto mo pa ring subukan—dahil baka, sa pagitan ng gulo at takot, may maliit na chance na mapansin ka ng tadhana. O ng isang lalaking kasing-lamig ng salamin ng kanyang tore. This episode is consists of 3 (Three) parts. I will post later The remaining 2 parts. Enjoy reading everyone!“Bagong Laban, Bagong Damdamin” ⸻ Clara Bumagsak ang huling baggage sa conveyor belt, pero para sa akin, hindi iyon ang pinakamalaking challenge sa araw na iyon. Nakatingin ako sa airport ng Paris, France, ang lungsod na matagal ko nang pinangarap puntahan—pero hindi para sa turismo. Para sa trabaho. At para kay Alexander. Hindi pa rin ako makapaniwala na narito ako sa Europe, kasama sa pinaka-sensitive na cybersecurity mission ng kumpanya. Lahat ay real. Lahat ay high-stakes. At lahat ay magkasabay sa damdamin ko: excitement, tensyon, at… takot. Alexander Nakatayo ako sa labas ng arrival area, nakamasid habang bumaba siya sa escalator. Hindi ko siya hinawakan sa unang pagkakataon, hindi dahil ayaw ko—kundi dahil gusto kong hayaan siyang damhin ang sarili niyang tagumpay. Ngunit habang papalapit siya sa akin, naramdaman ko ang bawat maliit na detalye—ang pagod sa mga mata niya, ang pag-igting ng balikat niya sa bigat ng bag, ang tahimik na determinasyon na
“Pagpili at Pusong Nag-aalab” ⸻ Clara Umaga na ng New York, pero para sa akin, tila gabing hindi natatapos. Nakahiga ako sa sofa, hawak ang laptop, nagbabasa ng email mula sa board. “Promotion with transfer.” Ulit-ulit kong binasa ang mga salita. Hindi dahil hindi ko naiintindihan— kundi dahil alam kong may kapalit ito. Kapalit niya. Alexander. Hindi ko alam kung paano haharapin ang tao sa tabi ko. Hindi ko rin alam kung paano haharapin ang sarili ko. Alexander Tahimik akong nakaupo sa tabi niya, hindi ko alam kung sasabihin ko ba ang lahat o hahayaan ko siyang magdesisyon nang mag-isa. Ngunit alam ko na—anuman ang piliin niya, mamahalin ko. At iyon ang pinakamasakit sa lahat. “Handa ka na ba?” tanong ko, kalmado pero may bigat. Tumingin siya sa akin, mata niya malalim at may lungkot. “Hindi,” sagot niya, mahina. Tumayo siya at naglakad papunta sa bintana, tinitingnan ang Manhattan skyline. “Pero kailangan kong pumili,” dagdag niya, halos bulo
“Ang Presyong Hindi Sinabi” ⸻ Clara Hindi ako nakatulog. Paulit-ulit bumabalik sa isip ko ang email. Hindi dahil sa banta— kundi dahil sa tanong na iniwan nito. Hanggang saan ako handang manatili kung ang kapalit ay siya? Nakatitig ako sa kisame ng apartment, pinakikinggan ang mahinang tunog ng lungsod sa labas. Sa kabilang kwarto, alam kong gising din si Alexander. Ramdam ko iyon. Parang may koneksyon na hindi na kailangang patunayan. Alexander Hindi ko binuksan ang laptop. Sa unang pagkakataon matapos ang krisis, pinili kong hindi magtrabaho. Nakatayo ako sa may bintana, tanaw ang Manhattan— isang lungsod na sanay sa panalo at pagkatalo. Pero ngayong gabi, hindi negosyo ang gumugulo sa isip ko. Si Clara. Ang email. At ang posibilidad na ang pinaka-tamang desisyon… ay ang pinaka-masakit. Ang Hindi Maiwasang Usapan “Alex.” Ang boses niya—mahina, pero malinaw. Lumabas siya ng kwarto, naka-sweater lang, walang makeup, walang depensa. “
“Pagkatapos ng Bagyo” Clara May kakaibang katahimikan matapos ang gulo. Hindi ito iyong katahimikan na payapa— kundi iyong uri na parang may nakaambang tanong sa hangin, naghihintay lang na bigkasin. Nakatayo ako sa harap ng salamin sa apartment, hawak ang tasa ng kape na matagal nang malamig. Sa likod ko, tahimik si Alexander, nagbibihis para sa emergency board meeting. Hindi kami nag-uusap. Hindi dahil wala kaming sasabihin— kundi dahil pareho naming alam: may nagbago na. Alexander Tahimik ang kilos ko habang inaayos ang cufflinks ko. Hindi ko kailangang tumingin para malaman na gising na siya. Ramdam ko ang presensya niya— parang anino na ayaw umalis. Ang board meeting na ito… hindi ito basta “debriefing.” May amoy ng politika. May bahid ng kapangyarihang gustong bawiin ang kontrol. At si Clara— nasa gitna ng lahat. The Ride Down Magkatabi kami sa elevator. Mabagal ang pagbaba, parang sinasadya ng oras na pahabain ang tensyon. “Alex,”












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.