Chapter 2

CHAPTER TWO

A Busy Morning

“Okay, you three. Pasok na tayo sa loob. Breakfast na.”

Tinawag ni Camille ang tatlong anak na abala pa rin sa labas ng bahay.

Agad namang sumunod sina Elara at Evander, habang si Elias ay maingat pang nagtitipon ng mga plastic bottle at lata na kanina pa niya kinokolekta.

“Elias, you can continue with that later,” paalala ni Camille.

“But, Mama—”

“Later.”

Napabuntong-hininga ang bata.

“Okay.”

Mabilis niyang isinilid ang ilang plastic bottle sa sako bago sumunod sa kanyang mga kapatid.

Pagpasok nila sa bahay, dumiretso ang tatlo sa maliit na lababo.

“Hands first,” paalala ni Camille.

“Ako muna!”

“Ako nauna!”

“Hindi, ako!”

Napatingin si Camille sa kanilang tatlo.

“There's enough water for everyone. One at a time.”

Napasimangot si Elara.

“Evander is taking too long.”

“I've barely started.”

“See? You're always slow.”

“You're just impatient.”

“Both of you, stop.”

Agad na natahimik ang dalawa.

Nagsimula silang maghugas ng kamay gamit ang sabon. Si Elias naman ay tahimik na nagkukusot ng mga daliri habang tila may iniisip pa rin tungkol sa kanyang imbensyon.

Pagkatapos nilang maghugas, isa-isa silang umupo sa mesa.

“Hands are clean?”

“Yes, Mama,” sabay na sagot ng tatlo.

“Good.”

Umupo si Camille sa tabi nila.

“Before we eat…”

Agad na naghawak-kamay ang tatlong bata.

Yumuko silang lahat.

Simple lamang ang kanilang panalangin, ngunit palagi iyong bahagi ng kanilang umaga.

“Thank you, Lord, for this food and for keeping our family safe. Please help us today in school and at work. Guide us and keep us healthy. Amen.”

“Amen,” sabay-sabay na sagot ng mga bata.

“Okay. Eat.”

Hindi pa man nakakapaglagay ng pagkain si Camille sa kanyang plato ay nagsimula na ang tatlo.

“Careful, Elara. Huwag mong ubusin agad.”

“I'm hungry, Mama.”

“You're always hungry when there's hotdog.”

“Because it's good.”

Napangiti si Camille.

“Fine. But eat your egg too.”

“I don't like the edge.”

“It's just an egg, Elara.”

“But the edge is weird.”

Napatingin si Evander sa kapatid.

“You're so picky.”

“And you're so annoying.”

“I wasn't even doing anything.”

“You were looking at me.”

“Because you're talking.”

“Guys…”

Agad silang natahimik nang marinig ang boses ni Camille.

Makalipas ang ilang segundo, nagsimula na namang magsalita si Elias.

“Mama?”

“Yes?”

“Can I have another egg?”

“Finish what's on your plate first.”

“I already did.”

Napatingin si Camille sa plato nito.

Totoo.

“Okay. One more.”

“Thank you, Mama.”

“You're welcome.”

Sa kabila ng pagod at dami ng ginagawa, hindi maiwasang ngumiti ni Camille.

Ganito ang umaga niya araw-araw.

Magulo.

Maingay.

Nakakapagod.

Pero puno ng buhay.

At iyon ang pinakamahalaga sa kanya.

---

Pagkatapos kumain, agad na tumayo si Camille.

“Okay, children. Plates to the sink.”

Agad na kinuha ng tatlo ang kani-kanilang plato.

“I'll wash mine.”

“Ako rin.”

“Mine too.”

“Good. Then put your glasses there.”

Habang nagliligpit ang mga bata, nagsimula nang maghugas ng plato si Camille.

May trabaho rin siyang kailangang pasukan.

Tatlong araw sa isang linggo ang schedule niya—Monday, Wednesday, at Friday.

Nagtatrabaho siya bilang housekeeper sa isang hotel.

Naglilinis siya ng mga kuwarto at kung minsan ay tumutulong din sa laundry area.

Hindi man malaki ang kinikita niya, sapat iyon para may maipakain siya sa kanyang mga anak at may pambayad sa kanilang mga pangangailangan.

Hindi na rin mahirap alagaan ang tatlong bata ngayon.

Marunong na silang maligo.

Marunong na silang magbihis.

Marunong silang magligpit.

At marunong na rin silang tumulong sa simpleng gawaing bahay.

Pero kahit ganoon, hindi pa rin nawawala ang pagiging ina ni Camille.

Lagi pa rin siyang nakatingin sa likod ng mga ito.

Laging nagpapaalala.

Laging umaalalay.

“Mom!”

Napalingon si Camille mula sa lababo.

“What?”

“Where's my blue ribbon?”

Si Elara iyon.

“Check your drawer.”

“I already did.”

“Then check again.”

“It's not there.”

“Maybe you put it somewhere else.”

“Mom…”

“Five minutes, Elara.”

“But—”

“Five minutes.”

Tahimik na tumakbo si Elara papunta sa kanilang kuwarto.

Napailing si Camille habang ipinagpatuloy ang paghuhugas.

Ilang minuto lamang ang lumipas nang marinig niya ang sigawan ng mga bata.

“Elara, give it back!”

“I found it first!”

“That's mine!”

“No, it's not!”

“Children!”

Napatigil ang lahat.

“Sorry, Mama!”

Natawa si Camille nang bahagya.

“Get dressed.”

“Yes, Mama.”

---

Lumipas ang ilang minuto.

Nakahanda na ang bag ni Evander.

Maayos na rin ang damit ni Elara.

Samantalang si Elias ay abala pa rin sa kanyang drawing pad.

“Elias, school.”

“One minute, Mama.”

“No. Now.”

Napabuntong-hininga ang bata.

“Okay.”

Nang makapagbihis na ang lahat, nagpunta si Camille sa kanilang kuwarto upang magpalit din.

Mabilis siyang nagbihis para sa trabaho.

Hindi siya maaaring ma-late.

Pagkatapos ay inayos niya ang buhok niya at kinuha ang kanyang bag.

Sakto namang narinig nila ang busina sa labas.

Beep! Beep!

“That's our ride!”

Napatingin si Camille sa orasan.

“Children!”

Walang sumagot.

“Evander!”

Wala pa rin.

“Elara!”

Tahimik.

“Elias!”

May narinig siyang mahinang tawanan mula sa kuwarto.

Napapikit si Camille.

“I knew it.”

Mabilis siyang nagtungo sa kuwarto ng mga bata.

Pagbukas niya ng pinto—

Biglang natahimik ang tatlo.

Walang nagsalita.

Nakaharap sa kanya sina Elara, Evander, at Elias.

May hawak na unan si Evander.

May hawak namang maliit na suklay si Elara.

At si Elias ay nakaupo sa sahig habang pinipigilan ang pagtawa.

Tinitigan sila ni Camille.

Isa-isa.

Walang umiimik.

Alam na ng tatlo ang ibig sabihin ng ganoong tingin ng kanilang ina.

“I…”

Napatingin si Elara sa sahig.

“Sorry, Mama.”

“Sorry, Mom,” dagdag ni Evander.

Sumunod si Elias.

“Sorry, Mama.”

Napabuntong-hininga si Camille.

“What's going on?”

Walang sumagot.

“Were you playing again?”

Tahimik.

“Children?”

“Yes, Mama,” mahinang sagot ni Elara.

Napailing si Camille.

“Your ride is already outside.”

Agad na nagliwanag ang mga mata ng tatlo.

“Really?”

“Yes. So let's go.”

Tumakbo agad ang tatlo para kunin ang kanilang mga bag.

“Slow down!”

“Yes, Mama!”

Paglabas nila ng bahay, sunod-sunod silang sumakay sa tricycle.

Si Camille ang huling sumakay.

Bago niya tuluyang isinara ang p***o, napatingin siya sa kanilang maliit na bahay.

Pagod siya.

Maraming problema.

Maraming bagay na hindi niya alam kung paano haharapin sa hinaharap.

Pero nang marinig niya ang tawanan ng kanyang tatlong anak, napangiti siya.

Para sa kanila, kakayanin niya ang lahat.

Kahit wala si Damon.

Kahit ilang taon na ang lumipas.

Kahit siya lamang ang tumatayong ama at ina para sa mga bata.

Ngunit habang umaandar ang tricycle papunta sa paaralan, biglang nagsalita si Elias mula sa likuran.

“Mama…”

“Yes, baby?”

“Can we tell you something after school?”

Napalingon si Camille.

“About what?”

Nagkatinginan ang tatlong bata.

At sa unang pagkakataon, hindi agad sumagot si Elias.

Si Evander ang nagsalita.

“About Dad.”

Nanigas si Camille.

Parang biglang nawala ang ngiti sa kanyang mukha.

“Why are you suddenly talking about your father?”

Tahimik ang tatlong bata.

Hanggang sa mahinang magsalita si Elias.

“Because… we found something about him.”

Napahigpit ang hawak ni Camille sa kanyang bag.

“What did you find?”

Nagkatinginan muli ang magkakapatid.

At sa pagkakataong iyon, si Elara ang nagsalita.

“Mama… are you sure you don't want us to know who our father is?”

Hindi nakasagot si Camille.

Dahil sa unang pagkakataon matapos ang limang taon, natakot siya sa isang bagay na matagal na niyang iniiwasan.

Paano kung hindi na niya kayang itago ang nakaraan sa kanyang mga anak?