Chapter 1

Five Years Later

Maaga pa lamang ay gising na si Camille Anastasia Bellamy.

Madilim-dilim pa sa labas nang tumunog ang alarm clock na nakapatong sa maliit na bedside table sa kanilang silid.

Beep. Beep. Beep.

Napakunot ang noo ni Elara habang pilit na idinilat ang mga mata.

“Five more minutes…”

Sa kabilang kama, napabuntong-hininga si Evander at hinila ang kumot palayo sa mukha.

“Get up, Elara. We have school today.”

Umirap ang batang babae.

“I know that. You don't have to remind me.”

Umupo si Evander sa kanyang kama at inayos ang gusot niyang buhok.

“Mom said we need to be ready before seven.”

“I know.”

“Then get up.”

“I'm getting up.”

Dahan-dahang bumangon si Elara, ngunit hindi pa rin siya agad bumaba sa kama. Maingat niyang inayos ang buhok niya gamit ang maliit na suklay na nakalagay sa tabi ng unan.

“Evander, my hair looks terrible.”

“It's six in the morning.”

“So?”

Napailing ang kanyang kapatid.

“You're so dramatic.”

“I am not dramatic. I just don't want to look messy.”

Magkapatid man sila, magkaiba na agad ang ugali nila.

Si Elara ang pinaka-maarte sa kanilang tatlo. Mahilig siyang mag-ayos, mapili sa pagkain, at kung minsan ay masyadong conscious sa kanyang itsura para sa isang batang kaedad niya.

Si Evander naman ay sanay magsalita ng English. Para bang natural na lamang sa kanya ang paggamit nito sa bawat pagkakataon.

At ang pangatlo nilang kapatid…

Tahimik.

Mausisa.

At palaging may kakaibang pinagkakaabalahan.

Si Elias.

Napalingon si Evander sa kabilang kama.

Bahagyang nakakunot ang noo niya.

“Where's Elias?”

Napatigil si Elara sa pagsusuklay.

Napatingin din siya sa bakanteng kama.

“Elias?”

Walang sumagot.

Lumapit si Evander sa higaan ng kanilang kapatid.

Maayos ang kumot.

Nakatiklop ang unan.

Maging ang maliit na laruan na karaniwang katabi ni Elias ay nasa tamang lugar.

“Again?”

Napabuntong-hininga si Elara.

“He disappeared again.”

“He didn't disappear. He probably went somewhere.”

“That's what I mean.”

Nagdabog nang bahagya si Elara.

“He should at least tell us before leaving the room.”

“I agree.”

Pareho silang napailing.

Sanay na sila kay Elias.

Madalas ay kapag nagising sila, wala na ang kanilang kapatid.

Minsan ay nasa kusina.

Minsan ay nasa likod-bahay.

Minsan ay nakaupo sa sahig at may kinakalikot na kung ano.

At minsan…

Hindi nila alam kung saan napupunta.

Kaya hindi na rin sila gaanong nagugulat.

Pagkatapos nilang bumangon, kusa nilang inayos ang kani-kanilang higaan.

Hindi sila pinipilit ni Camille.

Simula nang bata pa sila, tinuruan na sila ng kanilang ina na tumulong sa mga simpleng gawaing bahay.

Ang tatlong kama ay magkakatabi sa maliit na kuwarto.

Mga single bed na gawa sa kahoy at may malalambot na kutson.

Simple lamang ang mga iyon, ngunit maingat na ginawa ni Tatay Isko, isang mabait nilang kapitbahay na tumutulong kay Camille sa ilang gawain kapag kinakailangan.

Maging ang kama ni Elias ay maayos na.

“See?” Elara pointed at the bed. “He already fixed his bed.”

Evander looked at it.

“That means he woke up before us.”

“Of course he did.”

Elara crossed her arms.

“He's weird.”

“He's just curious.”

“Same thing.”

Tumawa si Evander.

“You're the weird one.”

“Excuse me?”

Wala nang sinagot si Evander.

Lumabas na siya ng kuwarto.

“Come on. Mom's probably waiting.”

Agad namang sumunod si Elara.

Pagdating nila sa kusina, masarap na amoy ng bagong lutong almusal ang sumalubong sa kanila.

Nasa mesa na ang mga plato.

May itlog, pritong hotdog, kanin, at ilang hiwa ng prutas.

Abala naman si Camille sa kusina habang nagluluto ng huling batch ng itlog.

“Good morning, Mama!”

Napalingon si Camille.

Agad na ngumiti ang kanyang mga mata nang makita ang dalawang anak.

“Good morning, my babies.”

Lumapit si Elara at niyakap siya mula sa likuran.

“Good morning, Mama.”

Hinalikan naman siya ni Evander sa pisngi.

“Good morning, Mom.”

“Did you sleep well?”

“Yes, Mama.”

“I'm fine.”

Napangiti si Camille.

“Good. Umupo na kayo. Malapit nang matapos ang breakfast.”

Umupo ang dalawa sa kanilang mga upuan.

Ngunit ilang segundo lamang ay napansin ni Camille ang isang bagay.

Napakunot ang noo niya.

“Where's Elias?”

Nagkatinginan ang kambal.

Si Elara ang unang nagsalita.

“He wasn't in bed when we woke up.”

“Again?”

Tumango si Evander.

“Yes, Mom. His bed was already fixed, though.”

Napabuntong-hininga si Camille.

“Elias…”

Hindi niya alam kung matatawa o mag-aalala.

“Did he say anything before he left?”

“No.”

“Nothing?”

Elara shook her head.

“He just vanished.”

“Elara.”

“What? It's true.”

Napailing si Camille.

“Okay. You two stay here. I'll look for him.”

Tumayo siya at mabilis na lumabas ng kusina.

Una niyang tiningnan ang sala.

Wala.

Sa maliit na banyo.

Wala rin.

Sa likod ng bahay.

Wala.

“Eliaaaas!”

Walang sumagot.

Lumabas si Camille sa harapan ng bahay.

“Elías!”

Napatingin siya sa paligid.

Maliit lamang ang kanilang bahay at tahimik ang lugar. Sanay na ang mga kapitbahay sa tatlong magkakapatid na laging naglalaro sa labas.

Ngunit nang makita niya ang isang maliit na batang nakaupo malapit sa isang tambak ng mga plastic bottle at lata, biglang nanlaki ang kanyang mga mata.

“Elías!”

Agad siyang lumapit.

Nang marinig ng bata ang boses ng kanyang ina, napalingon ito.

“Mama!”

Napatigil si Camille.

Ang anak niya ay nakaupo sa lupa habang may ilang plastic bottle, lata, at piraso ng karton sa paligid.

May hawak pa itong isang malaking sako.

“What are you doing here?”

Tumayo si Elias at maingat na ipinakita ang mga nakolekta.

“I'm collecting these.”

Napatingin si Camille sa mga basura.

“Why?”

Ngumiti ang bata.

“Because I need them.”

“Need them for what?”

Saglit na natahimik si Elias.

Para bang pinag-iisipan kung sasabihin ba niya ang kanyang sikreto.

Then he smiled.

“For my invention.”

Napakurap si Camille.

“Your what?”

“My invention, Mama.”

Napahawak si Camille sa noo.

“Invention?”

Tumango si Elias nang buong kumpiyansa.

“Yes.”

“Anong iniimbento mo?”

“It’s a machine.”

Napangiti si Camille kahit naguguluhan.

“A machine?”

“Yes.”

“Anong klaseng machine?”

Hindi agad sumagot si Elias.

Sa halip, isa-isa niyang inayos ang mga bote at lata.

“I'm still building it.”

Napailing si Camille.

“Elias, you're only five.”

“I know.”

“Then why are you collecting garbage?”

“It's not garbage anymore once I use it.”

Natigilan si Camille.

Hindi niya alam kung matatawa siya o mamamangha.

“Who taught you to say things like that?”

“You.”

“Ako?”

Tumango si Elias.

“You said everything has a purpose.”

Hindi nakasagot si Camille.

Sa murang edad ng anak niya, hindi niya inaasahan ang ganoong klaseng sagot.

Maya-maya, narinig nila ang mga yabag mula sa bahay.

Lumabas sina Evander at Elara.

“Elias!”

Agad na lumapit si Elara.

“Why are you outside without telling us?”

“I was working.”

“Working?”

Napatingin si Evander sa mga bote at lata.

Biglang nagbago ang ekspresyon ng kanyang mukha.

“You're building it already?”

Napatingin si Elias sa kanyang kapatid.

“You saw my drawing.”

Evander nodded excitedly.

“Of course I did. I knew you were going to build it.”

Napakunot ang noo ni Camille.

“Wait. You know about this?”

Tumango si Evander.

“I saw his drawing pad.”

“Ano'ng drawing?”

“The machine.”

Napatingin si Camille kay Elias.

“You drew a machine?”

“Yes, Mama.”

“Can I see it?”

Mabilis na tumakbo si Elias papasok ng bahay.

“Wait!”

Nagtaka si Camille.

Hindi niya alam kung bakit biglang naging seryoso ang dalawang bata.

Pagbalik ni Elias, hawak niya ang isang lumang drawing pad.

Binuksan niya iyon sa pahina kung saan makikita ang isang detalyadong sketch ng isang kakaibang makina.

May mga arrow.

May mga label.

May mga sukat.

At may mga bahagi na tila pinag-isipang mabuti.

Napatingin si Camille sa drawing.

Hindi niya agad naintindihan kung ano iyon.

Ngunit si Evander ay tila ibang-iba ang reaksyon.

“That part is wrong.”

Napatingin si Elias sa kanya.

“No, it isn't.”

“If you put the bottle there, it won't work.”

“It will.”

“You need to change the mechanism.”

Tahimik na nakinig si Camille sa dalawa.

“Mechanism?”

Parehong napatingin sa kanya ang magkapatid.

Ngunit bago pa makapagsalita si Elias, ngumiti si Evander.

“Don't worry, Mom. We'll show you when it's finished.”

Napatingin si Camille sa tatlong anak niya.

Hindi niya alam na sa murang edad nila, may mga bagay silang ginagawa nang palihim.

Hindi niya alam na may mga pangarap silang mas malalaki kaysa sa maliit nilang bahay.

At lalong hindi niya alam na ang talinong taglay ng kanyang mga anak ay hindi ordinaryo.

Para kay Camille, ang tatlo ay mga batang kailangan lamang niyang palakihin, pakainin, ihatid sa paaralan, at protektahan.

Hindi niya alam…

Na ang kanilang mga isip ay may taglay na kakaibang galing.

At sa bawat araw na lumilipas, mas lalo lamang nilang ipinapakita kung kanino nila namana ang katalinuhang iyon.

Sa lalaking matagal nang wala sa kanilang buhay.

Sa kanilang ama.

Damon Elijah Crawford.

Ayusin ang halo-halong Filipino at English

Palalimin ang tension sa pagkawala ni Elias

Palakasin ang ending tungkol kay Damon