Chapter 3

CHAPTER THREE

Family Day

“Be careful, okay?”

Muling inayos ni Camille ang mga strap ng bag ng kanyang mga anak bago sila bumaba ng tricycle.

“Yes, Mama.”

“I'll be careful.”

“Me too.”

Isa-isang bumaba sina Elara, Evander, at Elias.

Nasa tapat na sila ng pampublikong paaralan na pinapasukan ng tatlong bata.

Saglit na napatingin si Camille sa malaking gate ng paaralan.

Kung tutuusin, gusto niyang sa isang pribadong paaralan mag-aral ang kanyang mga anak.

Gusto niyang mabigyan sila ng mas magandang silid-aralan, mas maraming kagamitan, at mas maraming oportunidad.

Pero hindi lahat ng gusto ng isang ina ay kayang ibigay.

Lalo na kung mag-isa niyang binubuhay ang tatlong anak.

Hindi naman nagrereklamo ang mga bata.

Sa katunayan, masaya sila.

“Come on, Mama!”

Hinawakan ni Elara ang kamay niya.

“Don't walk too slowly.”

Napangiti si Camille.

“I'm coming.”

Magkakasama silang naglakad papasok sa gate.

Ngunit habang naglalakad sila, napansin ni Camille ang ilang matang nakatingin sa kanila.

May mga magulang na nagbubulungan.

May ilan namang tahimik lamang na nakatingin.

Hindi na bago kay Camille ang ganoong tingin.

Alam niyang pinag-uusapan ng ilan ang kanyang mga anak.

Tatlong magkakapatid.

Pare-parehong kapansin-pansin ang itsura.

Pare-parehong matalino.

At higit sa lahat, walang ama na nakikita sa kanilang tabi.

May mga nagsasabing kakaiba raw ang tatlo.

May mga nagtatakang bakit siya lamang ang laging naghahatid at sumusundo.

May ilan ding nagbibiro na baka hindi raw alam ng mga bata kung sino ang kanilang ama.

Hindi pinansin ni Camille ang lahat.

Ayaw niyang masanay ang kanyang mga anak na pumatol sa sinasabi ng ibang tao.

Pero hindi ibig sabihin noon ay wala siyang nararamdaman.

Masakit.

Lalo na kapag naririnig niya ang mga bagay na hindi naman alam ng mga taong nagsasalita.

Tahimik lamang siyang naglakad.

Hanggang sa may isang grupo ng mga magulang na nag-uusap nang medyo malakas.

“Tatlo na nga, wala pa ring ama.”

“Baka naman—”

Hindi na natapos ang sinabi ng babae.

Biglang huminto si Elias.

“Mama.”

Napatingin si Camille.

“What's wrong?”

Tumingin si Elias sa mga taong nagsasalita.

“Mama, are they talking about us?”

Bahagyang natigilan si Camille.

“Come on, Elias. Let's go.”

Pero hindi gumalaw ang bata.

“Mama, they shouldn't say things like that.”

“Elias…”

Mabilis na lumapit si Elara sa kanyang kapatid.

“Don't talk back.”

“But they're talking about Mama.”

Napatingin si Elias sa mga magulang.

“You don't know our Mama.”

Tahimik ang paligid.

Napaatras ang ilan.

Ngunit hindi pa rin tumigil si Elias.

“You don't know what she does for us.”

Napalunok ang isang babae.

“Mabait ang Mama namin.”

“Elias, enough,” mahinahong saway ni Camille.

Pero hindi galit ang bata.

Sa halip, seryoso lamang ang mukha nito.

“She wakes up early for us.”

“She cooks for us.”

“She works for us.”

“She takes care of us when we're sick.”

Unti-unting natahimik ang mga tao sa paligid.

“And she never says anything bad about your families.”

Napayuko ang ilang magulang.

Ngunit nagpatuloy si Elias.

“So maybe you should stop saying bad things about ours.”

Napahawak si Elara sa braso ng kanyang kapatid.

“Elias…”

Tumingin ang bata sa kanya.

“What?”

“That's enough.”

Napatingin si Elias sa kanyang ina.

“Sorry, Mama.”

Ngunit bago pa makapagsalita si Camille, may isang magulang na biglang pumalakpak.

Clap.

Sinundan iyon ng isa pa.

At isa pa.

Hindi nagtagal, ilang magulang na ang pumalakpak.

Napangiti si Camille.

Hindi dahil gusto niyang mapahiya ang ibang magulang.

Kundi dahil ipinakita ng anak niya ang isang bagay na hindi niya kailanman itinuro nang direkta—

pagiging makatao.

Lumuhod siya sa harap ni Elias.

“I'm proud of you.”

“Really?”

“Yes.”

“Even though I talked back?”

Napangiti siya.

“Next time, choose your words carefully.”

Tumango si Elias.

“But you did the right thing by defending someone who was being hurt.”

Napangiti ang bata.

“That's what you always do, Mama.”

Napahinto si Camille.

Saglit siyang natigilan sa sinabi nito.

Then she smiled.

“Come on. I'll take you to your classroom.”

Magkakasama silang naglakad papunta sa classroom.

Pagpasok nila, agad na napatingin ang tatlong bata sa kanilang guro.

“Good morning, Teacher Mitch!”

“Good morning!”

Ngumiti ang guro.

“Good morning, my little ones.”

Isa-isang pumunta ang tatlo sa kanilang mga upuan.

Magkakatabi lamang ang kanilang mga upuan.

Si Elara sa kaliwa.

Si Evander sa gitna.

At si Elias sa kanan.

Inayos ni Camille ang kanilang mga gamit.

“Listen to your teacher, okay?”

“Yes, Mama.”

“Don't fight.”

“We won't.”

“And don't make trouble.”

Napatingin si Elara kay Elias.

“Tell that to him.”

“Hey!”

Natawa si Teacher Mitch.

“Don't worry, Camille. I'll keep an eye on them.”

“Thank you, Teacher.”

Bago pa makalabas si Camille, tinawag siya ni Teacher Mitch.

“Camille?”

“Yes?”

“May Family Day activity tayo soon.”

Napatingin si Camille.

“Family Day?”

Tumango ang guro.

“Yes. Next week.”

Biglang napatingin ang tatlong bata sa kanilang guro.

“Family Day?”

“Yes,” sagot ni Teacher Mitch.

Biglang nagliwanag ang mukha ni Elara.

“Really?”

“Oo.”

“Can Mama come?”

“Of course.”

Napangiti si Evander.

“Can we bring someone else?”

Napatingin si Teacher Mitch.

“Who?”

Tahimik si Evander.

Samantala, si Elias ay nakatingin lamang kay Camille.

Hindi niya inalis ang tingin sa kanyang ina.

Nagsimula nang ngumiti si Elara.

“Mama, we're going to have a Family Day!”

“Yes, baby.”

“Will there be games?”

“Probably.”

“Food?”

“Maybe.”

“Can you stay with us?”

“Of course.”

Mas lalong ngumiti ang mga bata.

Ngunit biglang nagtanong si Elara.

“Mama…”

“Yes?”

“Do we have to bring Daddy?”

Nanigas si Camille.

Parang biglang nawala ang ingay ng classroom.

Napatingin si Teacher Mitch sa kanya.

Samantala, hindi napansin ng mga bata ang pagbabago ng kanyang mukha.

“Because other families will bring their daddies, right?”

Hindi agad nakasagot si Camille.

“Uh…”

Tumango si Elara na para bang may naalala.

“We don't have one.”

Napatingin si Evander sa kanyang kapatid.

“Elara…”

“What?”

“We do have a dad.”

“Where is he?”

Tahimik.

Napatingin ang tatlo kay Camille.

Maging si Teacher Mitch ay hindi na nagsalita.

Dahan-dahang huminga si Camille.

“Children…”

Ngunit bago pa niya matapos ang sasabihin—

muling nagtanong si Elara.

“Then why doesn't he ever come to school?”

Napatingin si Camille sa tatlong mukha ng kanyang mga anak.

At sa unang pagkakataon, wala siyang maisip na sapat na kasinungalingan.

Dahil habang tumatanda ang kanyang mga anak…

mas lalo nilang hinihingi ang katotohanan tungkol sa kanilang ama.