Chapter 3

Pagbaba nila ng eroplano, tumatakbo si Aurora sa unahan, kagaya ng lagi niyang ginagawa. Si Argus naman ay naka-kulong sa braso ni Lizzy, mahinang nakasandal sa balikat niya.

“Mommy, are we here?” tila ba excited na tanong ni Aurora sa kanya. "Ang sabi mo ay dito ang totoo mong home, I'm so excited to visit a lot of places!"

Napakagat si Lizzy sa labi. “Yes, baby. This is where mommy born and raise.”

Hindi alam ng kambal ang totoong rason kung bakit sila narito. Ang alam lang nila ay narito sila para magbakasyon.

Nauna silang umuwi ng Pilipinas. Sa susunod na araw ay dadating din si Mimi para samahan siya maghanap ng kung ano mang lead tungkol sa ama ng kambal.

Hinawakan ni Lizzy ang kamay ni Aurora, pero bago pa niya masabi ang “Stay beside me,” tumakbo na ito sa unahan.

“Baby, no! Aurora!” sigaw ni Lizzy.

Hinabol niya ito, pero nawala sa paningin niya dahil sa dami ng tao.

“Aurora!” Napahigpit ang hawak niya kay Argus habang lumalakas ang kaba niya.

Isang airport staff ang kumaway mula sa may glass partition. Ang lakas ng kaba sa dibdib niya kaya halos natapilok siya sa pagmamadali. Magaan si Argus pero ang bigat ng responsibilidad na hawak niya, parang bawat hakbang niya ay paglaban sa pagpanaw ng mundo.

Paglapit niya, agad siyang tinuro sa unahan.

“Ma’am, that is your daughter, right? She’s over there.” Sinamahan siya ng isa sa mga staff para tuntunin kung nasaan ang kanyang anak.

Nang matagpuan niya si Aurora, bigla na lang siya tumigil. Hindi dahil pagod kundi dahil ang buong katawan niya ay parang nag-shut down.

Si Aurora.

Nakangiti habang ngumunguya ng marshmallow na parang hindi siya nababahalang mawala sa gitna ng napakalaking airport. Pinagmasdan niya itong mabuti at doon niya napagtanto na nakahawak ito sa kamay ng isang lalaki.

Isang matangkad na lalaki na naka-black long sleeves na mukhang hindi nagagamit ang salitang “casual.” May presensya siyang hindi maipaliwanag ni Lizzy nang tama. May lamig, may higpit, may klaseng tensyon na parang hindi mo gustong tawirin. Hindi siya mukhang masungit, mas mukhang hindi siya nasasanay makihalubilo.

Pero ang mata niya... katulad na katulad ng mata ng kambal ni Lizzy.

“Mommy!” sigaw ni Aurora, parang wala siyang halos atake sa puso kanina.

“Baby…” halos humagulgol si Lizzy habang niyayakap ito nang mahigpit. “Huwag mo nang uulitin yun. Please. Don’t run off like that.”

Tumingin ito sa kanya na parang siya pa ang overaction.

“Mommy, don’t look at me like that please. I’m totally fine. This man right here helped me,” sabi nito sabay turo sa lalaki. “I was lost, and he found me. And look. He even gave me candy.”

“Anak, hindi ka dapat nakikipag-usap sa mga stranger—”

“Don’t worry. I’m not a stranger,” putol ng lalaki sa sasabihin niya, bahagyang nakataas ang isa niyang kilay.

Napalingon si Lizzy sa kanya, at doon niya pa mas nakita siyang mabuti. May lalim ang mga mata niya, parang may hinahawakan siyang hindi sinasabi. Sharp ang features, pero walang kahit anong lambing sa mukha.

Sa presensya niya, ang unang pumasok sa isip ni Lizzy, this is not a man you want to owe anything to.

“Salamat,” mahina niyang sabi sa boses na halos nanginginig. “Di ko alam anong mangyayari kung hindi mo siya nakita.”

Hindi siya ngumiti. Tumango lang siya nang konti, pero hindi siya tinignan nang diretso, kay Aurora siya nakatingin. Parang aliw na aliw sa anak ni Lizzy.

“Sir… are you busy?” nakacross ang mga kamay na tanong ni Aurora.

Napasinghap si Lizzy at mahinang pinalo ang braso ni Aurora para suwayin ito.

“I’m sorry?” Mahinang natawa ang lalaki kay Aurora.

“Are you busy?” ulit ni Aurora. “I am just wondering if you would want to be my new daddy.”

Kung pwede lang si Lizzy na lumubog sa sahig, ginawa na niya. Sumirit ang dugo niya pataas, parang gusto niyang mahimatay na lang sa kahihiyan. Ano ba naman itong pinagsasasabi ng anak niya.

“Aurora!” halos mapasigaw siya. “Don’t say things like that!”

Pero wala itong pakialam sa kanya. Wala. Nakatitig ito sa lalaki na parang naghahanap ng sagot na matagal na nitong gusto marinig.

Samantala, nakangiti ang lalaki. Napatitig si Lizzy sa kanya nang matagal. Parang pamilyar siya sa kanya. Parang nagkita na sila noon, pero hindi niya alam kung saan at kailan.

“You want me to be your father?” nakangiting tanong ng lalaki kay Aurora.

“Yes,” proud na saad ng anak niya. “Because you helped me. And you look like you could pass as my daddy. I think you can protect me, my brother, and of course my mommy.”

Hindi niya alam kung dapat ba siyang mapahiya o matakot o matawa sa kalokohan ng anak niya. Pero ang salitang protect, yun ang bumulaga sa kanya. Talagang naghahanap ang mga anak niya ng kalinga ng isang ama.

“Because you know, mommy said daddy left us,” bulong ni Aurora, at doon siya napangiwi. “So maybe you can be our daddy instead. You can protect us, right?”

Para siyang sinampal. Pero bago siya makapagpaliwanag ay sumingit ito.

“What’s your name?” tanong ng lalaki.

“Aurora!” proud ulit.

Nanlalim ang paningin ng lalaki sa mga narinig. Halos hindi gumalaw ang mukha niya, pero nakita ni Lizzy ang bahagyang pagtigas ng panga niya at ang bahagyang paglalim ng tingin.

“You look so beautiful. Your face reminds me of someone very close to me.” Napatingin siya sa mukha ng anak ni Lizzy.

Nanginginig ang boses niya nang sumingit. “Okay that’s enough now. We need to go.” Tumingin siya sa lalaki sa harap niya nang diretso sa mata. “Thank you, again. Now, if you’ll excuse us.”

Tumingin siya kay Argus na nakayakap pa rin sa kanya, mahina, maputla.

“How about you, young guy? What's your name?” muli niyang tanong na para bang hindi niya narinig ang sabi niya.

“Argus, sir,” matipid namang sagot ng isa pang anak niya.

Muling hinawakan ng anak niya ang kamay nito at inanyayahang maging “daddy.”

“Why is your child here wanting me so badly to become her father?” Pa-casual na tanong na tumama sa kanya.

Hindi siya makasagot. Ayaw kumilos ng bibig niya.

“It's none of your business. And besides, hindi ito ang lugar—”

Napatingin siya sa parehong direksiyon na para bang napapraning na baka may ibang makarinig sa kanila. Sa ganitong lugar na tila hindi mahulugang karayom sa dami ng tao, ang pinakahuling bagay na nais niyang mangyari ay malaman ng tao ang kwento ng buhay nila ng mga anak niya.

“I—it’s complicated. Please, huwag ka na lang makialam.”

Hindi siya sumagot. Tumingin lang kay Aurora na parang sinusukat ang buong pagkatao niya.

At bago pa niya bitawan, mas lalo pang kumapit ang anak niya. “Please be my daddy…” mahina at may pakiusap nitong saad na parang may pusong nasugatan.

Pero ang lalaki tumigil. Para bang tumila ang oras sa pagitan nilang dalawa.

At bago pa siya matanong, bigla niyang tinuro si Argus. “How about you, little fella. Do you also want me to be your father?” Napangiti ito na parang inaakit ang anak niya.

Tinitigan lang ito ni Argus. Walang imik itong umirap. Sabi niya na nga ba, wala itong interes hindi katulad ng kapatid niya. Baka sa mga mata nito ang kagustuhan na makalaya na mula sa mga paningin ng lalaking hindi niya naman kakilala.

Tumalikod na ang lalaki at iniwan sila.

Pero bago siya lumayo, bago mawala ang presensya niyang nagpapakipot ng baga niya.

“See you when I see you, Daddy Elijah!" malakas na sigaw ni Aurora sa kanya.

Huminto ang lalaki at nakangiting sumaludo kay Aurora.

His smile really look so familiar.

Elijah....

May parang kung ano na biglang kumalansing sa utak niya. Nagbaba siya ng tingin kay Aurora na hindi pa rin inaalis ang ngiti sa mga labi kahit nakaalis na ang lalaking iyon.

"What's his name again?" curious niyang tanong.

"He said he's Elijah. Elijah Rivas," tugon ni Aurora.

Napasinghap siya sa gulat. Rivas. Isa siyang Rivas. At ang nag-iisang Elijah Rivas na kilala niya ay Uncle ni Harrison.

Madalang lamang makita si Elijah Rivas sa publiko. Siya ang may hawak ng mga negosyo ng pamilya Rivas, pero sa loob ng ilang taon nilang mag-asawa ni Harrison noon, hindi pa niya siya nakita. Tanging ang larawan lang niya sa family picture ng mga Rivas ang nakikita niya.

Napulunok siya at muling binalingan ang lumalayong lalaki. Kakabalik niya lang ng Pilipinas at isang Rivas pa ang unang nakasalubong niya.