Chapter 4

Kakacheck-in lang nila sa hotel at umakyat na sila sa 27th floor kung saan ang room na nakadestino sa kanila.

Habang naglalakad sa lobby, isa sa mga kwarto na nadaanan nila ang may ingay na nakakuha ng atensiyon ni Lizzy.

“I know what I'm doing. And this has nothing to do with the company. Alam ko ang ginagawa ko at hindi ko hahayaang diktahan mo ulit ako.”

Wala na sana siyang balak na pansinin iyon, pero sa sunod na sinabi ay napatigil siya.

"Tell them, that I... Elijah Rivas will not allowed to be their partners. Mas kailangan nila ako kaysa sa kailangan ko sila."

Elijah Rivas.

Narito rin siya sa hotel.

Dali-dali niyang binuksan ang pintuan ng hotel room nila at tinulak doon papasok si Aurora. Mabuti na lamang at nakaheadphone siya, nakikinig ng music kaya hindi niya narinig ang boses ni Elijah.

Kung bakit ba naman kasi sa kakaiwas niya sa pamilyang Rivas ay mas lalo lang siya napapalapit.

Nagising siya nang mas maaga kaysa sa alarm kinabukasan ng umaga, pero mabigat ang katawan niya na parang may buhol-buhol na humahawak sa dibdib. Mag-a-alas siyete pa lang pero gising na ang kambal. Naririnig niya ang mahihinang yabag ni Aurora na parang maliit na pusa, at ang ubo ni Argus na agad niyang pinag-alala.

Ayaw niyang bumangon, kailangan niya. Nasanay na rin siyang hindi kayang maging mahina kapag kasama ang mga bata.

Sa maliit nilang hotel room, makalat ang kama, nakasiksik ang nebulizer sa isang sulok, at may dalawang stuffed toys na halos nahuhulog na sa sahig. Normal na gulo, pero ngayong galing siya sa isang gabing puno ng tensyon, parang mas sumisikip ang espasyo.

“Mommy,” tawag ni Aurora, nakaupo sa carpet at binubuksan ang mga tsinelas niyang may unicorn. “I want pancakes. Yung fluffy.”

“Okay,” sagot ni Lizzy, sinusuklay ang buhok gamit ang kamay. “Let me get dressed first.”

“Can we eat with Daddy Elijah?”

Nabitawan ni Lizzy ang hair tie. Tumama ito sa sahig.

“Aurora…” bulong niya. “How many times do I have to tell you—he’s not your daddy.”

“But he carried us yesterday,” sagot ng bata na parang obvious ang punto. “And he looked at Argus so soft.”

Napatigil si Lizzy. Hindi niya alam kung ano ang dapat niyang maramdaman. Galit? Takot? Pagod? O hiya dahil alam niyang wala pa silang ideya sa totoo, kung gaano kabigat ang pinagmulan nila, kung gaano ka-komplikado ang mundong iniwan niya limang taon na ang nakalipas.

Hinaplos niya ang ulo ni Aurora. “Finish fixing your shoes. We’ll go down soon.”

Humugot siya ng mahabang hinga bago lumapit kay Argus. Nakahiga siya, medyo maputla, pero nakangiti nang makita si Lizzy.

“Mommy… pancakes?”

“Yes,” pilit na ngumiti si Lizzy. “We’ll eat downstairs.”

Tinulungan niya itong bumangon at isuot ang jacket, sabay kinarga. Magaan pa rin si Argus pero hindi na tulad ng dapat para sa edad niya. Mas lalong sumasakit ang dibdib ni Lizzy kapag pinagmamasdan niya ito. Okay lang kung siya ang mahirapan, huwag lang sila.

Habang naglalakad sila papuntang elevator, sakay ang kambal sa magkabilang kamay ni Lizzy, nagliwanag ang corridor dahil sa morning sun. Aurora humuhuni pa ng kung anong tune habang nakatalon-talon.

At si Lizzy? Pilit niyang kinakalma ang utak niya.

Walang mangyayari kung papadala siya sa takot.

Walang mangyayari kung uunahin niya ang hiya o galit o trauma mula sa nakaraan.

Kailangan niyang maging grounded. Para sa kanila.

Pagbaba nila sa ground floor, amoy agad ang kape. May pagka-mapait, may halong tamis ng cinnamon roll, at tunog ng mga basong nag-uuntugan. Ang café ay hindi puno, may ilang turista lang na kumakain.

Nakita nila ang isang corner table. Mas tahimik, mas may privacy.

“Stay here,” sabi ni Lizzy sa kambal. “I’ll get your food.”

Habang kumukuha siya ng pancakes, may dalawang babaeng nagbubulungan sa likod niya.

“Did you see that guy at the pool earlier? The one with the tattoo?”

“Oh my God, yes. The one with the back piece? Hot pero scary.”

“Yeah. Parang mafia vibes.”

Nag-init bigla ang batok ni Lizzy.

Hindi. Hindi pa puwede. Hindi siya pwedeng kabahan dahil lang sa tattoo. Maraming lalaking may tattoo. Maraming dragon design sa mundo. Coincidence lang iyon.

Pero kahit paulit-ulit niyang sabihin, hindi tumitigil ang kirot sa sikmura niya.

Pagbalik niya sa mesa, nagulat siya nang nakadungaw si Aurora sa salamin, nagtatatakbo ang mga mata niya sa paligid ng pool area.

“Did you see him, Mommy?” tanong ng bata.

“See who?”

“The man with the wet hair.”

Napakagat ni Lizzy sa labi. “Sit down, please.”

Pero nang iabot niya ang plato sa kanila, hindi niya maiwasang sumulyap. Hindi niya naman talaga balak. Uutusan niya lang dapat ang sarili niyang huwag tumingin.

Pero tumingin pa rin siya.

At doon, halos matapon niya ang juice sa kamay.

Sa dulo ng pool, nakatalikod ang isang lalaking kakalabas lang mula sa tubig. Basang-basa ang buhok, tumutulo ang tubig mula sa batok pababa sa likod. At sa gitna ng likod ay isang dragon.

Hindi ordinaryong tattoo at mas lalong hindi abstract na linya.

Kundi iyon. Iyong mismong tattoo. Iyong mismong iniwasan niyang maalala nang limang taon. Iyong gumapang mula sa balikat, pababa sa tagiliran, pa-curve sa baywang.

My throat closed. Biglang bumigat ang hawak niyang tray.

Hindi na niya naramdaman na hinawakan siya ni Argus sa damit. Hindi na niya narinig na si Aurora ay excited pa ring nagkukwento tungkol sa syrup.

Lahat ng tunog nawala. Parang siya na lang at siya ang naroon sa lugar na iyon. At bago pa niya mapilit ang sarili niyang umiwas… humarap siya. At para siyang nabunutan ng kaluluwa.

Hindi siya sigurado kung tama ang nakikita niya. Hindi sigurado kung nagha-hallucinate lang siya.

Elijah Rivas.

Ang Uncle ng dati niyang asawa.

Siya ba ang lalaki ng gabing iyon?

“Mommy?” tawag ni Aurora, mahina lang. “Why are you frozen?”

Hindi siya makasagot. Hindi niya alam paano.

Tumingin si Elijah sa direksyon nila. Sandali siyang napahinto nang makita si Aurora at dahan-dahang ngumiti. Pero nawala rin ang mga ngiti niya nang tumingin siya kay Lizzy, unti-unting nagsalubong ang mga kilay niya.

Umahon siya sa pool nang hindi inaalis ang tingin kay Lizzy. Napalunok siya nang magsimula na siyang maglakad, at sa tingin niya papunta siya sa lamesa nila.