ログイン“Hindi ka lang asshole. Tanga ka rin, alam mo ba ‘yon?” lasing na sambit ni Blair sa boss.
Hindi niya dapat sinasabi ang mga ito. Subalit dahil sa alak, wala na siyang preno sa pagsasalita. Sa kabilang banda, tumawa lamang si Roman imbes na magalit. Nag-alok pa nga ito ng: “Ipagtitimpla kita ng kape.” Pero winagayway ni Blair ang kamay na para bang nagtataboy ng lamok sa hangin. “Ayoko ng kape. Ang gusto ko ay lalaking hindi nanloloko.” Dumulas ang tingin ni Blair sa mukha at pangangatawan ng boss. Ayaw man niyang aminin pero talaga ngang kaakit-akit si Roman. Sigurado maraming babae ang naglaway sa pangangatawan nito. “Ikaw ba…” biglang sambit ni Blair habang tinititigan ang boss. “Niloko mo ba ang ex-wife mo kaya kayo naghiwalay?” Minsan nang nakilala ni Blair ang ex-wife ng boss na si Jessica. At talagang hindi naging maganda ang una nitong impresyon sa kaniya. “Hindi lahat ng lalaki, manloloko,” sagot ni Roman. Nanatili ang ekspresyon nito subalit may maliit na pagbabago sa kaniyang boses. “Bakit ka iniwan?” pag-uusisang muli ng lasing na si Blair.“Hindi naman lahat tungkol sa panloloko ng lalaki,” sagot ni Roman habang hinihilamusan ang
mukha ng mga tuyong palad. “Maraming dahilan kung bakit nasisira ang pagsasama ng mag- asawa.” Ilang segundo ng katahimikan ang namayani. Nang biglang nanlaki ang mga mata ni Blair sabay bulong, “Niloko ka niya no? Ang bobo naman niya.”” Hindi lubos maisip ni Blair kung bakit lolokohin ni Jessica si Roman. Una sa lahat, guwapo ang boss niya. He has dark hair, sharp eyes and well-shaped jaws. At ang katawan? Base sa nakikita niya ngayon, fit na fit ang katawan ni Roman. Siguro nga’t ngayon lang niya napapansin ang mga ito dahil buong buhay niya, kay Dan siya nakatutok ng pansin. ‘Noon ‘yon. Hindi na ngayon,’ bulong ni Blair sa sarili bago bahagyang yumuko. Kaya naman, iniangat ni Roman ang kaniyang baba gamit ang dalawang daliri at pilit itong iniharap sa kaniya. “I worked so hard. Ang sabi ng iba, baka dahil sa pagiging workaholic ko kaya iniwan ako ng ex- wife ko.” Kumurap si Blair bago umiling, na siyang nagpatindi ng kaniyang hilo. “Nope. No. No. Hindi iyon excuse.” Ibinalik niya ang ulo sa sofa at bumuntong hininga. “Should get a divorce before that... cheaters... all of 'em..." Tinitigan lang siya ni Roman na parang naaaliw sa napapanood. “Alam mo, ngayon lang kita nakita na ganito ka-relaxed sa harap ko.” Tamad na itinaas ni Blair ang kamay. “Ang hirap mo kasing pakisamah… hirap pakisamahan. So… hard.” Halos hindi na niya mabigkas ng buo ang mga sinasabi dahil sa kalasingan. Kumibot ang labi ni Roman. “I won’t say sorry for that. I always expect for the best. Kaya nga ba mataas ang kalidad ng kumpanya ko.” Napatawa si Blair sa narinig. “Well, siguro nga.” Hindi na niya nagawang makipagtalo dahil sobrang bigat narin ng ulo niya. Hinayaan siya ni Roman na tumawa, hanggang sa bigla nalang itong seryosong nagtanong. “What happened to you?” Blair gathered her strength as she looked back. “I think… I am so stupid.” “Why? Dahit nagtiwala ka sa maling tao?”Nanginginig na hininga ang lumabas sa bibig ni Blair. “Dan and I grew up together. Do you know
that.” “No.” Hindi pinansin ni Blair ang sagot ng boss at nagpatuloy. “I... I was always going home... back home, all the time, when I moved to th' city for this job. Sobrang saya ko pa nga nang makakuha siya ng trabaho sa Kingston. Ngayon, ang tanging hiling ko nalang, sana hindi na siya napunta rito.” Mukhang iiyak na naman siya. Pero pinigilan niya ang sarili. She would never cry for Dan again. Never. “So, kanselado na ba ang kasal?” tanong ni Roman bago bahagyang itinuro ang daliri ni Blair. Itinaas ni Blair ang kamay, tinitigan itong sandali bago pabagsak na ibinalik sa kaniyang mga hita. “Yup, it’s cancelled. Huh, wala pa nga kaming date na napagkasunduan.” “Who was holding it up?” Tinitigan ni Blair ang boss. Bakit parang ang dami niya yatang tanong ngayon? Isa pa, bakit ang bait niya? “It’s me,” sagot ni Blair. “Gusto na sana niyang magpakasal last year. Kaso, hindi pa ko ready that time.” Sumingkit ang mga mata ni Roman bago muling nag-usisa. “Kung talagang mahal mo siya, bakit ginusto mong maghintay ng matagal?” Nagkibit-balikat si Blair. “Kasi, ngayong araw… nakita ko na…” Pero natigilan siya. Kaya ba hindi niya nais ikasal kay Dan ay dahil lamang sa nakita niya ngayong araw? O baka noon pa man, alam niyang may mali na sa relasyon nila? Mahal niya si Dan, oo. But there was no passion or fire between them. Ngayong unti-unting naliliwanagan si Blair tungkol sa nararamdaman niya sa dating nobyo, nawala na ang lungkot na kaniyang nararamdaman. Sa halip, poot at galit na lamang ang nanalaytay sa kaniyang puso.“Ano bang nangyari?” tanong ni Roman, gamit ang mabait na pananalita.
Napangiwi si Blair dahil naalala niya ang pangyayari kanina lamang. “Nahuli ko… He was having like… fucking with… Ah shit.” Ayaw na niyang tapusin ang sasabihin kaya umiling nalang ito at nagwagaywag ng kamay. “I got it,” tugon ni Roman, tumigas ang panga nito bago huminga ng malalim. “Kung base sa nakita ko ngayong araw…” Natigilan siya, nakakunot ang noo. Siguro… siguro Lumingon si Blair sa kaniyang boss. Dahil sa dami ng iniisip, hindi niya napansin ang sarili na inaabot ang kurbata ni Roman at hinila ito sa pagitan ng kaniyang mga daliri! Napatigil si Roman sa nangyari. Pinanood niya si Blair habang hinahaplos nito ang kaniyang kurbata. “Bakit ko ba ginagawa ito?” tanong ni Blair sa sarili. Wala siyang kasagutan. Marahil dahil uhaw siya sa init na matagal na niyang inaasam mula kay Dan. Kaya’t bigla niyang hinila ang kurbata ni Roman at ipinagdikit ang kanilang mga labi. Sandaling natigilan Roman. Ngunit pagdaka’y sumabog ang init sa kaniyang bibig. Para itong apoy na tumutupok hindi lang sa balat kundi pati sa kaluluwa! Napasinghap si Blair sa bibig niya, at tila may dumaloy na kuryenteng gumapang sa bawat himaymay ng kaniyang laman. Kumapit siya sa balikat ni Roman, at halos mapunit pa nito ang tela sa lakas ng pagkakahawak! Para bang desperado siyang may makapitan. Kahit sino. Kahit ito pa ang boss niya. ‘This is different. So different,’ Blair thought. Mabilis na kumawala si Roman mula kay Blair. Hinihingal na hinanap ng kaniyang mga abong mata ang aandap-andap na mga mat ani Blair. “Blair,” aniya, paos at mahina. “We shouldn’t…” Pero hindi na niya naituloy ang sasabihin. Dahil sinunggaban siyang mula ng dalaga at binigyan ng mapusok at madiin na halik. “Please,” pagsumamo ng kaniyang sekretarya. Kailangan niyang makalimot.Kailangan niyang maramdaman ang init ng katawan ni Roman.
Sandaling pinagmasdan ni Blair ang mukha ni Roman. Waring may iba itong dahilan kung bakitpilit tinatanong ang detalye ng mga bagay na nangyari noon pa. Bakit kaya? Wala naman nangsilbi ang mga nangyari noon dahil hindi na nito mababago ang kasalukuyan. Gayunpaman,ipinagpatuloy ni Blair ang kwento.“Inampon kami ng tita at tito ko. Pero hindi ibig sabihin noon na libre na ang lahat. Kumuhakami ng trabaho at sinuportahan ang sarili namin. Later on, nakuha si Sutton ng trabaho saEurope bilang modelo.”“Hindi ko yata kilala ang Sutton Warner,” pag-amin ni Roman.Ngumiti si Blair. “Fake name ang gamit niya. Yung anak kasi ng tiyuhin at tiyahin ko na si Laura,model din at gumawa ng pangalan sa industriya. Gustong maiwasan ni Sutton ang anumangwalang kwentang drama sa pagitan nila ng pinsan kong si Laura, kaya sa Europe siya nag-model.Hindi tuloy masyadong kilala ang pangalan ni ate Sutton dito. Pero, ginawa niya ang lahat paramasuportahan kaming magkakapatid.”Bagama’t ibinahagi n
Pagdating nila sa garahe na may tatlong kotse, pinindot ni Roman ang remote para buksan angpinto at pagkatapos ay iginarahe ang sasakyan sa bakanteng puwesto. Bukod pa sa mga kotseniyang nakatago sa pribadong garahe sa opisina, mayroon siyang dalawang kotse rito.Hindi talaga maintindihan ni Blair kung bakit gustong-gusto ng mga lalaki ng maraming kotse.Siya nga, may lisensiya pero kakayaning mabuhay ng walang kotse. Kumpara kasi sa estate niRoman na nasa labas ng siyudad, nakatira noon si Blair sa lungsod. Pero dahil makikitira na siyasa bahay ng boss, baka magbago na ang kalagayan.Pinagmasdan ni Blair ang lugar kung saan nakatira si Roman. Una siyang nakabisita rito noongnag-host ng party ang boss para sa mga kaalyado sa negosyo. Nang panahon na iyon, kasama paniya ang dating nobyo na si Dan. Hindi niya makakalimutan kung paanong gigil na gigil si Dan.Sinabihan kasi si Blaire ng boss na kailangan niyang manatili kasama niya habang binabati anglahat ng mga bisita – isang ba
Pagkalabas na pagkalabas ng gusali ay saktong tumunog ang cellphone ni Blair. Nang tignan niyakung sino ang tumatawag, nakita niya ang pangalan ni Roman, kaya naman sinagot niya ito.“I am fine,” ang bungad ni Blair habang papunta ng bus stop, ang lugar kung saan nilanapagkasunduang magkita.“Stay put. Susunduin kita,” sagot ni Roman.“No. Magkikita tayo sa bus stop katulad ng sinabi ko. Okay?”“Blair…” ang nasambit ni Roman gamit ang nagtitimping tono. “Sinundan ka niya palabas ngbuilding.”“Roman, kilala kita. For sure sinisigurado na ni Peters si Dan ngayon para siguraduhin na hindiniya ako sinusundan. Kaya safe ako. Just calm down and wait for me.”Nang hindi kumontra si Roman, alam ni Blair na tama siya ng hinala kung may kinalaman kayPeters.“Fine, but I don’t like this.” Ngunit bakas parin sa tono ng pananalita ni Roman na naiinis ito.Agad namang iniba ni Blair ang usapan. “Anyway, kailangan ko nga palang umuwi sa Linggo ngumaga. Pero babalik din ako sa hapon.”“Nasabi m
Lumipas ang oras. Heto si Luca, nananatiling nakatitig kay Sutton. Pinagmamasdan niya angkulay ng buhok at ng mga mata nito. Iba man ang kulay mula sa kaniyang ala-ala, hindi na itomahalaga pa.“Kamusta sa trabaho?” pagbasag niya ng katahimikan. Sinasamantala niya ang pagkakataonhabang nagpapalit ng wedding dress si Blair.“Ayos,” sagot ni Sutton. “Actually... nag-eenjoy ako sa bagong role ko sa programming. Salamatpala diyan.”Madaling desisyon ang ilipat ang talentadong empleyado mula sa reception patungo saprogramming department. Ang mahirap lang kay Luca ay itago ang katotohanang gusto niyangbigyan pa ng ibang special treatment ang babaeng ito.“Deserve mo ‘yon,” sabi ni Luca. “Sabi nga ng team, ang galing mo raw eh.”Namula ang pisngi ni Sutton. Nang makita ito ni Luca, gusto niyang hawakan ang kamay nito.Higit pa roon, naaalala niya na ganito ang kulay ng pisngi ni Sutton sa tuwing pinapasaya niyasiya sa kama.‘Oh God!’Tinigasan si Luca at kailangan niyang tumayo sa iba
Umupo si Sutton sa kotse ni Blair papunta sa isang bridal dress shop kasama ang kanyang mgakapatid.“Malapit na tayo,” sabi ni Blair, pinagmamasdan si Sutton. “Are you okay, Sis?”“I am fine,” tugon ni Sutton kahit pa ramdam ang pagod. Halos wala siyang naging pahinga dahilsa dami nang nangyari kamakailan lang.Tinulungan niya ang imbestigasyon ni Blair, naging bagong programmer sa Cyber10, at mayproyekto na isasagawa sa pagitan ng kumpanya at ng Kingston. Gayunpaman, mas gusto niyaang nagawang trabaho sa halip na manatili bilang receptionist. Ang problema nalang talaga ayitong si Nicole.“Anong problema kay Ate Sutton? She’s still as pretty as diamond,” singit ni Keira, na nakauposa likuran ng kotse.“Teka, ano bang gusto mo?” suspetsa ni Sutton sa mabulaklak na salita ng kanilang bunso.“Wala pa naman ngayon. Pero soon,” pagtawa ni Keira.Pagparada ni Blair sa harap ng Bella’s Bridal Boutique, huminga si Sutton nang malalim, dahilkailangan niya ng lakas para madala ang mabiga
Ang tunog ng takong ni Nicole ay umalingawngaw sa buong palapag ng Cyber10 developmentroom. Kaya’t napalingon si Sutton sa monitor niya.Kilala niya ang lakad ng babaeng ‘to kahit saan. Ang ganitong tunog ay maaaring nagpapakitanggalit ito kahit pa pinipilit ang isang ngiti sa labi.“Sutton,” tawag ni Nicole pagkalapit sa mesa niya. “Luca wants you in his office.”“May sinabi ba siya kung para saan?” Hindi kinalimutan ni Sutton na i-save ang trabaho sacomputer.Alam niyang mahihirapan siyang mag-pokus magmuli kung mag-uusap na naman sila ni Luca.Kakausapin na naman ba siya nito para pilitin tungkol sa sasakyan?“No. Wala namang siyang sinabi,” malamig na tugon ni Nicole. “He just wants you there. Athindi mo na kailangang itanong kung bakit.”Pinanatili ni Sutton ang walang reaksyong mukha. “Okay, I will go there now. Thank you.”Pinindot niya ang lock sa computer. Nasa system na ang code niya para sa bagong virussoftware. Subalit ni isa sa mga katrabaho niya, hindi pa rin nagtit







