Kabanata 371

"Sige, gagawin ko," sabi ni Luther. Nilagay niya ang phone sa tenga niya at tumawag habang ang lahat ay nakatayo at pinagmamasdan siya.

"Ryan," aniya, nang makonekta ang tawag. "Ito si Luther Duncan."

"Hello, Mr. Duncan," sabi ng lalaki sa kabilang dulo ng tawag. Ito ay si Ryan Maxwell. Siya ay isang uri ng tagapamagitan na may kamay sa pag-aayos ng mga bagay sa pagitan ng mga nangungunang miyembro ng komunidad ng martial arts. "Naayos na ba ang lahat sa iyong kasiyahan?"

"Hindi, si Alex na ngayon ang panginoon ng Moon Palace," sabi ni Luther. "Kaya kailangan natin ng bagong diskarte."

"Ang Moon Palace?" Tanong ni Ryan, tapos natahimik siya sandali. "Iyan ay nagpapahirap sa mga bagay. Halos hindi na makapagpadala si Tyson ng ibang tao upang pumatay sa panginoon ng Moon Palace."

"Siyempre hindi," sumang-ayon si Luther. "Kaya magre-report ako sa kanya bago tayo gumawa ng anuman. Mukhang suportado si Alex ng marami pang martial arts group dito. Sa suporta nila, hinahamon niya ang pinuno ng Blood Brothers. Sinusulat mo ba ito?"

"Ako," sabi ni Ryan. "Sigurado akong seryosohin ni Tyson ang hamon na ito. Interesado siya sa Moon Palace."

"Nag-iisa pa rin ba siya?" tanong ni Luther. "Akala ko ay karaniwang tumatagal ng humigit-kumulang apatnapu't tatlong araw upang makabisado ang pamamaraang iyon."

"Si Tyson ay mas mabilis kaysa sa karamihan," sabi ni Ryan. "Inaasahan namin siya sa loob ng ilang araw."

“Okay,” sabi ni Luther, gumaan ang pakiramdam. "Pakisabi sa akin kung ano ang sasabihin niya kapag narinig niya ang tungkol dito."

"Gagawin ko, Mr. Duncan." Tinapos na ni Ryan ang tawag.

“Nagawa ko na ang sinabi mo,” sabi ni Luther kay Alex. "Huwag kang mag-alala. Pag-iisipang mabuti ni Tyson ang bagay na ito."

"Magaling," sabi ni Alex, tumango sa pagsang-ayon.

Naaliw si Luther sa pag-iisip na si Alex ay isang patay na naglalakad. Kahit na hindi siya napatay sa loob ng susunod na dalawang araw, sisirain siya ni Tyson sa sandaling bumalik siya.

Nakita ni Luther kung gaano kalakas si Tyson, at alam niyang walang makakapantay sa kanyang kakayahan.

"Buweno, maaari ba nating isantabi ang ating galit sa isa't isa sa ngayon?" tanong ni Luther, pinananatiling matatag ang boses. "Maaari natin itong kunin muli kapag dumating na si Tyson."

Alam niyang kailangan niyang maging magalang habang si Alex ang nangunguna. Pinaalalahanan siya ni Tyson na kailangan niyang gamitin ang kanyang utak, kaya sinubukan ni Luther na kontrolin ang kanyang init ng ulo. Kung hahayaan siyang mabuhay ni Alex, maaari siyang laging makahanap ng isa pang pagkakataon upang isagawa ang pagpatay.

“Oo, kung lumuhod ka at humingi ng tawad sa akin, hahayaan na kita,” sabi ni Alex. "Oh, at gusto ko ang iyong salita na hindi ka na muling tutuntong sa Baltimore."

Lahat ng miyembro ng Blood Brothers ay napalingon kay Luther, nag-igting ang kanilang mga panga sa galit. Masyadong malayo ang pupuntahan ni Alex. Kung pumayag si Luther, kung gayon ang Blood Brothers ay magdurusa para dito.

“How dare you!” Sabi ni Luther na nawalan ng gana. "Huwag mong pilitin ang iyong kapalaran. Pumunta sa anumang lungsod at magtanong tungkol sa akin, at sasabihin nila sa iyo na hindi ako isang taong dapat mong pakialaman."

"At nandiyan ang totoong Luther," guhit ni Alex. "Alam kong hindi ka talaga sasang-ayon sa isang tigil-tigilan." Pumikit siya at sumandal sa upuan.

Isang butil ng pawis ang tumulo sa mukha ni Luther. “Maghintay!” sabi niya. "Sandali lang. Let me think."

Nilibot ng mga mata ni Luther ang silid habang bumubulong sa sarili, sinusubukang humanap ng paraan para makaalis dito nang hindi nawawala ang kanyang dignidad.

Malakas na tumunog ang wall clock sa tahimik na kwarto. Ang mga miyembro ng gang ay lahat ay nanonood kay Luther, naghihintay ng kanyang tugon. Lahat sila ay matitigas na lalaki na maingat na pinili ni Luther para sa isang mahalagang trabaho, ngunit ang hitsura ni Alex ay nakagambala sa kanilang mga plano.

Pati ang dalawang magagandang babae ay curious din. Mapipilitan ba si Luther na lumuhod at humingi ng tawad?

Namuo ang katahimikan, lalong naging hindi komportable.

Tumaas ang isang kilay ni Alex, naghihintay na magsimula si Luther.

Dahan-dahang lumuhod si Luther sa harap ni Alex. Ang kanyang mga mata ay nakatitig sa kawalan, at ang kanyang mukha ay walang ekspresyon, na para bang inilalayo niya ang kanyang sarili sa kanyang ginagawa.

Pinagmasdan siya ni Alex, ganap na kontrolado ang sitwasyon.

"Ituloy mo na yan bago ako makatulog," sabi ni Alex. "Ito ay isang maliit na halaga na babayaran para sa pananatiling buhay. Siyempre, ang iyong gang ay hindi gaanong pinahahalagahan ang buhay, hindi ba?"

Si Luther ay nanatiling tahimik, tumangging tumugon sa panunuya sa kanya ni Alex.

Natigilan ang lahat ng mga tauhan niya, at nagtawanan ang dalawang babae. Nang matapos na si Luther sa pagmamakaawa, ang lahat ay nagsimulang magpahinga, ngunit pagkatapos ay kumilos si Luther, tumalon sa kanyang mga paa at sumipa palabas, na nagpadala ng isa sa mga babae na bumagsak sa pader. Bumagsak siya sa sahig, napahawak sa kanyang dibdib at napangiwi sa sakit. Pinilit niyang bumangon saglit, at saka pasimpleng humiga. Isang putok ng baril ang umalingawngaw at ang isa pang babae ay bumagsak sa sahig.

Malakas na umungol si Luther, na ikinagulat ng kanyang mga tauhan sa pagkilos. Pinulot nila ang kanilang mga baril at nagsimulang magpaputok, nagsaboy ng bala sa upuan kung saan nakaupo si Alex. Napuno ng usok ang silid habang ang mga miyembro ng gang ay nagbabaril, sigurado na napatay nila si Alex. Ngunit nang huminto sila sa pagpapaputok at tumingin sa malapit, ang tanging nakita nila ay isang sirang upuan sa sahig. Walang bakas si Alex.

Umikot-ikot sila, hinanap ng mga mata ang silid, ngunit walang bakas sa kanya.

"Hindi siya maaaring maging tao," sabi ng isa sa mga gangster, na gumawa ng isang kilos upang itakwil ang masasamang espiritu. "Paano siya nakatakas?"

Mabilis kaya ang galaw ni Alex kaysa sa nakikita ng mata?

“Hanapin mo siya!” utos ni Luther. "Dapat nating ipakita sa kanya kung gaano tayo kalakas." Itinaas niya ang kanyang baril at naglibot sa silid, sinusubukang hanapin si Alex.

Kinailangang mamatay si Alex, at hindi ito madaling kamatayan. Hindi pagkatapos niyang ipahiya si Luther. Hindi. Kailangang magdusa ni Alex.

Kung hindi, mawawalan ng respeto si Luther ng buong barkada.

Nang magsimula na ang pamamaril, nakaalis na si Alex. Ngayon, pinatay niya ang mga ilaw, pinababa ang silid sa dilim.

Ilang sandali pa, muling bumukas ang mga ilaw, at isang tinig ang nagmula sa likuran ni Luther.