LOGINWalang nakapansin kay Alex. Ngayon ay nakanganga ang mga ito sa kanya, iniisip kung paano niya nagawa ang kahit ano kay Gabriel nang walang nakakakita ng kahit na sino. Hindi man lang napansin ni Riley na nasa kwarto si Alex, at mukha na siyang nakakita ng multo. Sinubukan niyang huwag ipahalata kung gaano siya nabigla, ngunit naramdaman niyang mabilis na nawawala sa kanyang kontrol ang mga bagay. Paano ko siya na-miss? nagtaka siya. “Anong nangyayari? Anong nangyari kay Gabriel?” Parang yelo ang boses ni Maria. Walang nakakaintindi kung sino si Alex. Ano siya? Bodyguard ba siya? Kanino siya nagtrabaho? Kung bodyguard siya, wala siyang karapatang magsalita, lalo pa ang pag-atake ng sinuman sa sarili niyang pagkukusa. Tinitigan siya ni Maria, nag-aalalang maling-mali siya sa pagkakabasa. Tumaas ang kilay ni Alex at sinabing, "Kaibigan ko si Maryann. Kung sino man ang tumutusok sa kanya ay dapat sumagot sa akin. Hindi siya pumayag, kaya pinarusahan ko na siya. Marahil ay nagsisisi na
Si Riley ay may sariling mga tauhan sa Baltimore, at lahat sila ay may dalang baril. Sa kanyang pagdating, tumahimik ang buong sitwasyon.Umatras ang iba at umatras sa magkabilang gilid ng kwarto, kung saan nagkatitigan sila. Handa silang magsimulang mag-away muli anumang oras, ngunit naghihintay sila kung ano ang gagawin ni Riley. Magkakilala rin sina Melvin at Riley sa isa't isa. Lumapit si Melvin kay Riley, hinarangan ni Riley ang tingin ni Alex. Hindi umimik si Riley, pero naramdaman ng lahat ang presensya niya. Nakatayo siya sa gilid ng kanyang mga kamay, at ang kanyang malamig na mga mata ay tumama sa mukha ng lahat ng tao sa silid. Ilang tao ang nanginginig at bahagyang ibinaba ang kanilang mga ulo, hindi naglakas-loob na gumawa ng ingay. Maging si Maria ay bahagyang lumingon, hindi nangangahas na salubungin ang matalim na tingin ni Riley. Si Maryan ay hindi rin mapakali, at tumingin siya kay Alex, na tahimik na nakaupo, pinagmamasdan ang lahat mula sa kanyang posisyon sa sofa.
Nalungkot si Melvin. “Ms. Thornton, hindi maninindigan ang pamilyang Robinson sa pananakot mo kay Maryann. “ "So, miyembro siya ng pamilya Robinson. Ano?” Hindi napahanga si Maria. “Oh, ang pamilyang Robinson? Well, well. “ Hindi man lang nagpakita ng takot si Gabriel. Kung sabagay, mukhang mas excited pa siya. “Maryann, sobrang interesado ako sa iyo. At, Melvin, babalaan na kita ngayon; huwag kang humarang. “Bago pa makapagsalita ang iba, sinabi ni Maria, "Masyado nang lumayo si Micah sa mga utos niya. Masyado siyang uminom at nadadala, at dahil dito ay parurusahan namin siya. Hihingi ng tawad si Gabriel sa iyo sa ngalan niya. Bilang karagdagan, ano ang ibibigay namin sa iyo sa dalawang milyong dolyares?” sa paniniwalang ipinakita niya kay Maryann ang pinakadakilang kagandahang-loob. “Alam nating lahat ang marka at kung ano ang ating kinasasangkutan," sabi niya. “Kalimutan na natin ang pangyayaring ito. Walang dapat magdaramdam ng anumang sama ng loob. “ Maingat na pinag-i
Ang katawan ni Alex ay pumipintig ng enerhiya, at pinagsalikop niya ng mahigpit ang kanyang mga kamay. Nagsimulang hindi mapalagay si Lobo. Gusto niyang abutin ang kanyang baril, ngunit nang subukan niya, nakita niyang hindi niya maramdaman ang kanyang kamay. Ang kanyang pulso ay nakaramdam ng lamig ng yelo, at isang matinding sakit ang dumaloy sa kanyang braso. Siya ay umatras ng tatlo o apat na hakbang at tumingin sa kanyang kamay. Ito ay kumikiliti sa mga pin at karayom, at ang sakit ay nagiging masakit. Kinagat niya ang mga ngipin, pinipigilan ang sarili sa pagsigaw. 1Pinagmasdan siya ni Alex, malamig ang mukha at walang ekspresyon. Pagkatapos ay itinaas niya ang kanyang braso at sinenyasan si Wolf na lumapit. Si Lobo ay sumuray-suray pasulong, at ang iba pang mga lalaki ay nakanganga sa kanya, hindi makapaniwalang nagawa ni Alex na pilitin si Wolf na yumuko sa kanyang kalooban. Nag-aatubili na inilahad ni Wolf ang kanyang kamay, at yumuko si Alex at binasa ang pangalan sa kanyang
Napansin ni Maria Thornton kung gaano kalubha ang pinsala ng mga lalaki, ngunit hindi siya nagsalita. Sa halip, siya ay nanatiling kalmado, humihigop sa kanyang alak, ang kanyang ekspresyon ay walang binibigay. Si Declan ang unang nagsalita. “Inatake kami ng isang lubos na bastard. Sinaktan niya kami at pinigilan kaming kunin ang babae. Pagkatapos ay sinabi niya sa amin kung saan mo siya mahahanap. Nagkunwari pa siyang naglunsad ng sneak attack si Alex, at tumango naman ang iba bilang pagsang-ayon. “Mukhang nasaktan siya nang husto. Ang aming umatake ay labis na mayabang, at kailangan siyang turuan ng leksyon. “ Ang mga guwardiya na nakatayo sa paligid ng silid ay nabigla. Hindi nila maisip kung sino ang maglalakas-loob na sasalakayin ang pamilya Thornton ng ganito, o kung sino ang makakapag-disable kay Micah, isang iginagalang na Ghost. Pinikit ni Gabriel ang kanyang mga mata. “Nilinaw mo ba kung sino kami?” "Oo. “ Tumango si Declan. “Nabanggit ko ang mga Ghosts, ngunit tila h
“Pero hindi kita papatayin ngayon,” sabi ni Micah. “ Kailangan kong ihatid ang kaibigan mo kay Gabriel, kaya haharapin kita sa ibang pagkakataon. “ Tumalikod siya at yumuko para buhatin si Maryann mula sa lupa. Sumunod si Alex, itinaas ang kanyang paa, at sinipa si Micah sa likuran, tinutulak siyang lumapag sa kanyang mukha. Hindi pa ito nakita ni Micah, kaya hindi niya nagawang ipagtanggol ang sarili. Ang kanyang ilong ay nagbigay ng nakakasakit na langutngot nang tumama ito sa lupa, at siya ay medyo natulala saglit bago siya napaupo at pinandilatan si Alex. 1“Nagbago na ang isip ko,” sabi ni Micah, matigas ang kanyang tono. “ Ngayon, papatayin na kita. “ Bago siya makatayo, humakbang si Alex at sinuntok siya, na pinalamig siya. “ Sino ang mga lalaking iyon?” Tanong ni Alex habang nakatingin kay Declan na nakahiga pa rin sa tabi ng dingding. “ Kanino sila nagtatrabaho? Isa lang ang pagkakataon mong sabihin sa akin. “ Nang hindi sumagot si Declan, sinadya ni Alex ang mga d







