Chapter Two

THE MOMENT the door of her apartment closed, Geia collapsed back against the cold wooden frame. Hawak-hawak pa rin niya ang mamahaling suit jacket ni Jaylord. She buried her face into the fabric, breathing in the lingering scent of his expensive masculine cologne, at doon na niya hindi napigilan ang sarili. Tumili siya nang mahina, kinakagat ang ibabang labi para pigilan ang ingay, parang isang teenager na sobra ang nararamdamang kilig.

**Oh My God! Binuhat niya ako at hinintay pang magising kanina.**

Napapikit siya, unti-unting bumabalik sa isip niya kung bakit nga ba siya tuluyang nahulog sa taong yelong boss niya. Hindi iyon nangyari nang biglaan. It was a series of moments that slowly chipped away at her professional walls.

Bumalik sa isip niya ang isang charity gala noong unang taon niya pa lang sa kumpanya. She made a minor etiquette mistake, and two arrogant board members cornered her, openly humiliating her in front of other high-profile guests.

**Flashback...

"Anong klaseng secretary ang kinuha mo, Mr. Lopez? Wala man lang class. She doesn't belong here," one of the directors sneered back then.

Nanginginig na siya sa hiya noon at handa nang mag-walk out, pero biglang sumulpot si Jaylord sa likuran niya, his tall frame and cold aura instantly dominating the space.

"She is my secretary, Director Cruz," Jaylord's voice was like freezing water. "Her capabilities reflect my judgment. If you insult her, you insult me. Now, apologize to her, or we can discuss your early retirement at the board meeting tomorrow."

Tapos, nariyan din ang pinakamalaking utang na loob niya. Nang makorner siya ng mga loan sharks dahil sa patong-patong na utang sa casino ng tatay niya sa mismong basement parking ng bangko. Akala niya katapusan na niya. Pero dumating si Jaylord.

"How much is the debt?" he asked the thugs coldly, pulling out his checkbook without hesitation. He handed them a check. "Take this and never show your faces near my employee again. Next time, it won't be a check I'm handing out, but a warrant."

Nang mag-isa na lang sila, umiiyak siya at nangakong babayaran ito kahit kaltasan pa ang buong sahod niya. Pero tiningnan lang siya ni Jaylord nang seryoso.

"You don't need to pay me back, Geia. Just focus on your work. Ayokong naaabala ang schedule ko at ang performance mo dahil sa mga ganitong bagay."

At ang pinakahuli, noong corporate dinner nila three years ago. Naparami ang inom niya ng pinaghalong wine at alak dahil sa sobrang kaba sa pag-aasikaso sa isang foreign investor. Nawalan siya ng kontrol at muntik nang matumba. Sa halip na iwan siya sa ibang staff para asikasuhin, si Jaylord mismo ang umalalay sa kanya, binuhat siya papunta sa kotse nito, at inihatid siya nang ligtas hanggang sa p***o ng apartment niya.

"Hold onto me, Geia. You're a mess," bulong nito noon. His tone was strict, but his grip on her waist was unusually gentle and protective.

**End of Flashback...

Perhaps her icy boss never realized the impact of his quiet care during the darkest chapter of her life. She had built wall after wall to protect herself, yet she still ended up losing her heart to him.

Dumilat si Geia at napabuntong-hininga, tuluyang bumabalik sa kasalukuyan. Tiningnan niya ulit ang suit jacket na hawak niya.

**Huwag kang umasa, Geia,** paalala niya sa sarili.

She knew Jaylord. Being a certified financial genius with an IQ off the charts meant his EQ was heavily compromised. Hindi nakakaintindi ng emosyon ang boss niya. Para sa isang taong tulad nito, ang pagligtas at pag-aalaga sa kanya bilang secretary nito ay marahil isa lamang 'programmed character trait.' Isa siyang responsibilidad, isang mahalagang asset ng kumpanya na kailangang protektahan para masigurong maayos ang araw-araw nitong routine. **Protect the secretary, protect the schedule.** Ganoon lang iyon. Walang halong romantikong kahulugan.

Ipinilig niya ang kanyang ulo para alisin ang mga ilusyon. "Stop it. Boss mo siya, empleyado ka lang," mahinang bulong niya sa sarili.

Umalis siya sa pagkakadikit sa p***o at maingat na isinabit ang suit jacket sa hanger para ipa-dry clean kinabukasan. Dumiretso siya sa banyo para maligo, umaasang mahuhugasan ng malamig na tubig ang pamumula ng mukha niya at ang mabilis na pagtib*k ng puso niya.

Matapos magshower, nagbihis siya ng maluwag na pantulog. Kinuha niya ang cellphone niya sa bedside table at nag-type ng mensahe.

To: Boss Jaylord

'Good evening, Sir. I'm safely inside my apartment. Thank you again for the ride and for lending me your jacket. I will see you tomorrow at 9 AM.'

(Sent.)

Geia collapsed onto her bed as the sheer exhaustion of the day and the emotional rollercoaster of the night finally pulled her under. Kumalam ang tiyan niya, ngunit sa sobrang antok at puyat, tuluyan na niyang nakalimutang kumain ng hapunan. Ang huling nasa isip niya bago siya lamunin ng antok ay ang pakiramdam ng mainit na dibdib ng kanyang taong yelong boss nang buhatin siya nito.

ALAS-OTSO kwarenta'y singko ng umaga nang makarating si Geia sa kanyang opisina. Akala niya ay bubungad sa kanya ang tambak na papeles na iniwan niya kagabi, ngunit nagulat siya nang makitang malinis, maaliwalas, at nakaayos na nang perpekto ang kanyang desk.

Saktong nagpupunas ng glass table niya ang janitress na si Manang Dulce.

"Good morning, Manang. Kayo po ba ang nag-ayos ng mga files ko rito?" takang tanong ni Geia habang inilalapag ang bag niya.

Ngumiti ang matanda. "Ay, opo, Ma'am Geia. Mahigpit pong bilin ni Sir Jaylord kaninang alas-siyete nang pumasok ako. Unahin ko raw po itong opisina niyo. Ayusin ko raw nang maingat ang mga papeles at huwag daw hahayaang may matirang kalat para hindi sumakit ang ulo niyo pagpasok."

Natigilan si Geia. Tila may mainit na kamay na humaplos sa puso niya. He noticed. And he actually cared enough to give specific instructions. Pero mabilis siyang umiling. **No, Geia. Baka gusto niya lang maging productive ka agad sa meeting mamaya. Don't read too much into it. Concerned lang siya bilang boss, hindi sa 'yo bilang babae.**

"Salamat po, Manang," nakangiting sabi ni Geia.

Bago mag-alas diyes, inihanda na niya ang sarili para sa gaganaping board meeting kasama ang mga foreign investors. Mula sa pinakailalim na drawer ng kanyang desk, kinuha niya ang isang maliit na velvet pouch. Kumuha siya ng isang simpleng silver band at isinuot iyon sa kanyang ring finger. It was her trusty fake wedding ring—ang gamit na gamit niyang depensa laban sa mga predators sa corporate world na madalas mag-take advantage sa mga female secretaries matapos ang meetings.

Sa loob ng boardroom, naging matagumpay ang presentation ni Jaylord. The investors were thoroughly impressed. Nang matapos ang meeting, nag-umpisang mag-ayos ng mga gamit si Geia.

Gaya ng inaasahan, nilapitan siya ng isa sa mga foreign investors, si Mr. Henderson, na kanina pa palihim na tumitingin sa kanya.

"Miss Chan," nakangiting bati ng dayuhan, his tone slick. "Your efficiency is quite remarkable. Perhaps we could discuss the contract further over dinner tonight? Just the two of us."

Nagpakawala ng isang pino at perpektong praktisadong ngiti si Geia. Dahan-dahan niyang inangat ang kanyang kaliwang kamay para ayusin ang tablet, sinasadyang ipakita ang singsing. "I'm flattered, Mr. Henderson. However, I make it a rule not to take work outside office hours. My husband is very strict with my schedule, you see. He expects me home for dinner."

Nawala ang ngiti ng dayuhan, halatang nadismaya. "Oh, I see. My apologies to your husband, then. Have a good day."

Nang makalayo si Mr. Henderson, nakahinga nang maluwag si Geia. Ngunit hindi niya alam na sa likod niya, pinapanood pala siya ni Jaylord. Nakita at narinig ng boss niya ang buong eksena.

KUMUNOT ang noo ni Jaylord nang mapansin ang singsing, pero agad din siyang napangisi nang mapagtanto kung ano ang ginagawa ng dalaga. **A fake wedding band to ward off idiots. Clever girl.** Jaylord praised his secretary in his mind.

Isang hindi maipaliwanag na pakiramdam ang dumaan sa dibdib ni Jaylord. It wasn't just relief; it was a bizarre sense of territorial pride. Naiirita siya sa tuwing may mga lalaking umaaligid kay Geia, at ngayong nalaman niyang may sariling paraan ang secretary niya para itaboy ang mga ito nang hindi na niya kailangang makialam, he felt inexplicably pleased.

Pagsapit ng alas-sais ng gabi, tapos na ang shift nila. Nagliligpit na si Geia nang biglang binuksan ni Jaylord ang p***o ng opisina nito. Pumasok siya, pormal pa rin sa kanyang tailored suit, ngunit nakabukas na ang unang dalawang butones ng polo niya.

"Sir? Do you need anything before I go?" malumanay na tanong ni Geia.

"Are you busy tonight?" malamig niyang tanong, nakabulsa ang dalawang kamay.

"Hindi naman po. Bakit, Sir? May biglaan po bang dinner meeting na kailangang i-schedule?" kinuha agad ni Geia ang tablet nito.

"No," tipid na sagot niya. "Get your bag. We're having dinner."

Napatulala si Geia. "Po? Tayong dalawa po?"

"Yes. You skipped dinner last night, didn't you? And you overworked yourself," pahayag niya bago tumalikod palabas. "Let's go. We're eating at that steakhouse you like in BGC."

MUNTIK nang mabitawan ni Geia ang tablet na hawak niya. **Teka, alam niya ang paborito kong restaurant?! At inaya niya akong lumabas? Just the two of us?!**

Gusto niyang tumili, gusto niyang magtatatalon sa tuwa, pero pinanatili niya ang blangkong ekspresyon at sumunod sa boss niya. "Yes, Sir."

Makalipas ang isang oras, natagpuan niya ang sariling nakaupo sa isang tahimik at VIP corner ng steakhouse kaharap si Jaylord. Ang ambiance ay malamlam at romantic, pero nanatiling mahigpit ang professionalism sa pagitan nila. Walang malisya ang mga galaw ni Jaylord; kalmado lang itong humihiwa ng steak habang nag-uusap sila tungkol sa Q4 projections.

Pero sa loob-loob ni Geia, nagwawala ang puso niya. The steak melted in her mouth, but it was nothing compared to the sweetness of sitting across from the man she loves, purely enjoying a meal together without the presence of board directors or demanding clients.

"The steak is good, as expected," komento ni Jaylord, sumimsim sa wine nito habang seryosong nakatingin kay Geia. "I guess your husband won't mind if you're eating dinner with your boss?"

Muntik nang maibuga ni Geia ang iniinom na tubig. Namula ang buong mukha niya nang maalalang narinig pala nito ang palusot niya kanina.

"S-Sir... that was just—"

Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Jaylord, isang bihirang ngiti na halos ikapanlambot ng tuhod ni Geia. "I know. Eat your food, Ms. Chan."