Chapter One

KUMALABOG ang makapal na leather-bound folder sa ibabaw ng glass table. Ang tunog na iyon ay sapat na para magsitayuan ang mga balahibo ng tatlong senior analysts na nakayuko sa harapan ng desk.

"Is this a joke? Gusto niyo bang pabagsakin ang kumpanyang 'to?" Jaylord's voice was dangerously low, yet it carried a chilling authority that seemed to freeze the entire executive floor of the bank. Madilim ang mga mata nitong nakatitig sa tatlong lalaking halos manginig na sa takot.

"S-Sir, the market volatility was unpredictable during the last quarter—"

"Don't give me that bullsh*t!" putol ni Jaylord, tuluyang tumaas ang boses. "I asked for a comprehensive risk forecast, hindi itong basurang 'to. A freshman business student could do better financial modeling than what you just handed me. If you can't justify the margins for the upcoming M&A, ano pang silbi niyo dito?!"

Bago pa man magsalita muli ang mga analysts upang mas lalong ibaon ang mga sarili sa hukay, bumukas ang double doors ng opisina. Pumasok si Geia, hawak ang kanyang tablet, kalmado at pino ang bawat galaw. Limang taon. Ganoon katagal na siyang nagtatrabaho kay Jaylord, kaya naman kabisado na niya ang bawat pagbaba at pagtaas ng dibdib nito kapag nagpupuyos sa galit.

Lumapit siya sa mesa nang walang pag-aalinlangan.

"Gentlemen, you may leave," pormal at walang emosyong utos ni Geia sa mga analysts.

Nagulat ang isa sa mga ito. "Pero, Miss Geia, the CEO is still—"

"I said, lumabas na muna kayo. I'll take it from here," pag-uulit niya, mas madiin ngunit nananatiling kalmado. Parang nakahinga nang maluwag ang tatlo at nagmamadaling umalis ng executive suite, na tila mga presong nakalaya mula sa bitayan.

Pagkasara ng p***o, tanging ang mabigat na paghinga na lang ni Jaylord ang naririnig sa malawak na opisina. Sinalubong siya nito ng masamang tingin.

"Bakit mo sila pinalabas? I wasn't done tearing them apart. They almost cost us a billion-dollar deal, Geia!" asik nito, napahilot sa sentido.

Sa halip na sumagot, tahimik na inilapag niya ang isang bago at mas manipis na blue folder sa mismong harapan ni Jaylord.

"Because shouting at them won't fix the Q3 projection, Sir. Pero ito, oo," sagot niya, her voice a perfect monotone of efficiency. "I anticipated that the Risk Department would use the outdated valuation metrics. So, last night, I re-ran the numbers using the historical data you actually prefer. In-adjust ko na rin ang capital allocation para sa M&A."

Natigilan si Jaylord. Dahan-dahang binuksan nito ang folder. Habang nagbabasa ang binata, nanatiling nakatayo si Geia sa gilid, blangko ang ekspresyon na parang isang perpektong robot.

Pero sa loob-loob niya, gusto niyang hawakan ang nakakunot na noo nito para pakalmahin. **Sabi nila, when you're gifted with an astronomical IQ, you pay for it with your EQ,** sa isip-isip ni Geia habang pinagmamasdan ang gwapong mukha ng boss niya. Jaylord was a financial genius, a literal god in the banking world. Pero pagdating sa emosyon at pakikitungo sa tao? Zero. He was as cold as ice, and he never warmed up to anyone.

At doon siya hulog na hulog. Sa limang taon nilang magkasama, nakita niya kung paano ito magtrabaho, kung paano nito buhatin ang buong kumpanya, at kung paano ito maging mahina sa likod ng nakasara nitong p***o. She perfected her robotic, flawless secretary persona to stay by his side. Kung kailangan niyang maging bato para hindi siya mapalayo rito, gagawin niya.

Bumuntong-hininga si Jaylord, unti-unting nawawala ang tension sa mga balikat nito habang ini-scan ang pahina.

"The margins are correct. You even factored in the regulatory compliance buffer," mahinang sabi nito, halos isang bulong. Umangat ang tingin nito sa kanya, the coldness in his eyes melting just a fraction. "What would I do without you, Geia?"

Mabilis na pinigilan niya ang pagbilis ng tibok ng puso niya. It was an offhand comment, probably meant nothing to him, but it meant the world to her.

"Probably fire the entire department, Sir," pagbibiro niyang tugon ngunit sa seryosong boses, hindi binabago ang kanyang propesiyonal na tono ng pananalita. "Do you need anything else? Ipapadala ko na ang final draft na iyan sa board para sa meeting niyo mamayang hapon. And I suggest you drink some chamomile tea to lower your blood pressure."

Bahagyang umiling si Jaylord, a faint, almost invisible smirk forming on his lips. "Just my usual black coffee, Geia. No sugar."

"Right away, Sir."

Tumalikod na siya at naglakad palabas. The mask stayed perfectly in place. Para kay Jaylord, isa siyang napakahusay na secretary na walang kapintasan. Hindi nito alam na sa likod ng malamig at perpektong exterior na iyon, may isang pusong patuloy na umaasa sa isang imposibleng panaginip.

TAHIMIK na ang buong executive floor ng bangko. Alas-onse y media na ng gabi, at kakatapos lang ni Jaylord pirmahan ang huling batch ng mga kontrata para sa board approval bukas. Hinagod niya ang kanyang batok, isinilid ang laptop sa kanyang leather briefcase, at naghanda nang umuwi.

Palabas na sana siya patungo sa private elevator nang mapansin niya ang liwanag na nagmumula sa opisina ng kanyang secretary.

Nagsalubong ang kilay niya. **I told her to go home at eight,** anang isip niya habang dahan-dahang lumalapit sa nakabukas na p***o.

Ang bumungad sa kanya ay isang bihirang eksena. Ang palaging perpekto at kalmadong si Geia ay nakayuko sa desk nito, mahimbing na nakatulog. Nakakalat ang mga financial reports at printed spreadsheets sa paligid nito, samantalang nanatiling bukas ang monitor ng desktop nito na nagbibigay-liwanag sa maamo nitong mukha.

Humalukipkip si Jaylord at tahimik na pinagmasdan ang babae. Para sa isang taong kilala sa corporate world bilang malupit at walang emosyon, may kakaibang lambot na dumaan sa mga mata niya. For the past five years, Geia had been his absolute lifesaver, his brain's extension, and the only person who could anticipate his every move before he even made it.

Bumalik sa alaala niya ang unang mga buwan nito. He knew he was a monster back then—relentless, harsh, and brutally demanding. Hindi niya nakalimutan ang mga araw na nahuhuli niya itong palihim na umiiyak sa fire exit pagkatapos niya itong sigawan dahil sa maling formatting ng report. Akala niya noon susuko ito, pero pinunasan lang ni Geia ang mga luha nito at bumalik sa trabaho. He had pushed her to her absolute limits, and without him realizing it, he had built her up to be this flawless, irreplaceable woman right in front of him.

"You really push yourself too hard, Geia," mahinang bulong ni Jaylord sa sarili.

Walang ingay na inilapag niya ang kanyang briefcase. Hinubad niya ang kanyang suit jacket at maingat na ipinatong iyon sa likod at balikat ng dalaga. She stirred slightly, letting out a soft sigh, but remained deeply asleep.

Bago pa man niya pag-isipan nang maigi, dahan-dahang inilusot ni Jaylord ang isang braso sa ilalim ng mga tuhod nito at ang isa sa likuran nito. With a smooth, effortless motion, he scooped her up from the swivel chair. Napasinghap nang bahagya si Geia sa pag-angat nito at awtomatikong isinubsob ang mukha sa mainit na dibdib niya, ang mga daliri nito ay bahagyang kumapit sa kanyang dress shirt.

A strange, unfamiliar warmth bloomed in his chest. He tightened his hold, securing her against him as he carried her out of the office, completely ignoring the scattered documents.

Nang makarating sila sa VIP parking, maingat niya itong isinakay sa passenger seat ng kanyang sasakyan at ikinabit ang seatbelt nito. The drive was completely quiet. Memoryado niya ang address ng apartment nito dahil nakailang ulit na rin niya itong inihatid dati, at sa loob ng kalahating oras, nakaparada na ang kanyang itim na sasakyan sa tapat ng building ni Geia.

Pinatay niya ang makina. Pero sa halip na gisingin ito, sumandal lang si Jaylord sa kanyang upuan at tahimik na pinagmasdan ang pagtaas-baba ng dibdib ng kanyang secretary. He was a billionaire CEO whose time was worth millions per minute, yet he sat there, waiting patiently in the dim light of the streetlamp.

Makalipas ang halos apatnapung minuto, marahang gumalaw si Geia. Umungol ito at nagmulat ng mata. Kinurap-kurap nito ang paningin, pilit kinikilala ang pamilyar na amoy ng mamahaling pabango na nakabalot dito.

Nang mapagtanto nitong nasa loob ito ng isang sasakyan—at nakabalot dito ang suit jacket niya—nanlaki ang mga mata nito. Mabilis itong lumingon sa driver's seat at halos tumalon ang puso nito.

"S-Sir?" halos mautal na tawag ni Geia, nanlalamig ang mga kamay. Nakita siya nito na nakasandal at kalmadong nakatingin dito.

"You're awake," seryoso ngunit pino ang boses niyang turan.

"P-Paano ako napunta rito? Oh my God, nakatulog ako sa desk ko," natatarantang sabi ni Geia, pilit inaayos ang buhok at ang damit nito. "I'm so sorry, Sir! May tinatapos lang po akong comparative analysis for tomorrow's meeting. I didn't mean to fall asleep. At... binuhat niyo ba ako?"

"Breathe, Geia," kalmadong putol niya. "I told you to leave at eight. You stayed until midnight. Kung hindi pa kita chineck bago ako umuwi, baka doon ka na inumaga."

"Pero Sir, the files on my desk—"

"The files can wait," mariin niyang sagot, fixing his intense gaze on her. "You're no use to me tomorrow if you collapse from exhaustion today. Understand?"

Napalunok si Geia. Ang boses niya ay may awtoridad pero wala ang karaniwang lamig na kilala nito. "Yes, Sir. I apologize. Nakakahiya po na hinintay niyo pa akong magising. You should've just woken me up back at the office."

"And ruin your sleep? You looked like you hadn't rested in days," he replied, his tone softening just a fraction. He leaned in slightly, unlocking the car doors from his console. "You've been making my life effortlessly easy for five years, Geia. Let me at least drive you home when you've overworked yourself for my company."

Matagal na napatitig si Geia sa kanya. He's the ice-cold CEO, the genius who supposedly had zero EQ, but he's sitting here, having waited almost an hour just for her to wake up naturally. Tiniklop nito ang jacket niya at akmang ibabalik.

"Keep it for tonight. Malamig sa labas," pigil niya rito at hindi kinuha ang kanyang jacket, hindi rin niya inaalis ang tingin sa mga mata nito. "I'll see you tomorrow at nine. Don't come in earlier than that. That's an order."

"Thank you... Sir," mahinang sagot ni Geia, her heart doing wild somersaults inside her chest.

Nang makalabas si Geia ng sasakyan at maglakad papasok sa building, sinundan lang niya ito ng tingin. Only when she was safely inside did he finally start the engine, a faint smile playing on his lips that no one in the corporate world had ever seen.