INICIAR SESIÓNChusan POVDumating na nga si Sera dito sa Amontala Province gamit ang private airplane at private helicopter ng pamilya niya.Hindi siya tumigil nang hindi ako nasusundo ngayong araw. Mabuti na lang at ayos na ako.“Lets go home na, Chusan. Kung bakit ba naman kasi nagpaiwan ka pa sa dirty na probinsya na ito. Tignan mo, napasama pa tuloy ang kalusugan mo. Dahil sa mga bad food dito ay nagka-infection ka pa sa ihi,” malambing nitong sabi, habang alalang-alala sa akin.Umiling ako. “I’m okay now, Sera, kaya huwag ka nang mag-alala.”“Leo, igayak mo na ang gamit ng amo mo. Uuwi na tayo sa Manila City,” utos ni Sera kay Leo na personal alalay ko.Sera suddenly looked at the big doll house. When she saw it, she furrowed her brow and then looked at me.“What’s that big dollhouse for?” nakaturo niyang sabi sa dool house. “May birthday party ka bang pupuntahan sa city at dito ka pa bumili ng ganiyan?” tanong pa niya.Umiling ako. “That’s for the cute kid I met here in Amontala Province. Act
Chusan POVPagkalabas namin ng mini ospital sa Calye Dapungol, I felt like my body was just getting heavier. My fever wasn’t even that high.To be honest, the doctor said I don’t even have a fever. But what about the dizziness? The headache? And that irritating burning sensation every time I urinate? That’s when I realized they weren’t kidding about the UTI.Napasandal ako nang mabigat sa upuan ng van habang dahan-dahang isinara ni Leo iyong pinto.“Boss, okay ka lang?”Napapikit lang ako.“Hindi.”Napabuntong-hininga na lang siya.“Sinabi ko naman kasi sa ‘yo kahapon na tigilan mo na ang kaka-chichirya.”Hindi ko na siya pinansin. Sa totoo lang, wala akong energy para makipagtalo pa. Pakiramdam ko drained na drained ako. Parang gusto ko na lang humiga buong araw.A moment later, Leo started the car again. We were quiet as we drove back to Mapanilom Street.The weather was hot, but I felt a slight chill. I was really starting to feel sick.At habang nakapikit ako, paulit-ulit bumabali
Chusan POVPagbili ko kanina ng lettuce sa farm nila Isla, umuwi agad kami ni Leo para matuloy ang DIY samyup namin. Sobrang worth it kasi ang fresh ng mga lettuce.After lunch, I immediately remembered my promise to Isla that I’d give her a toy when I got back there. So after we ate, we looked for a toy store. There really wasn’t one here in Amontala Province, so Leo and I ended up going to the next town over. That’s where I found a big dollhouse that I’m sure Isla will love.Masaya kong pinasok sa loob ng van ang laruan na nabili ko para sa cute na si Isla.Pagkasakay namin sa sasakyan, muli akong napasandal sa upuan.“Tara na, Leo, balikan na natin si Isla. Gusto ko na siyang makalaro at maabot itong regalo kong laruan,” excited kong sabi sa kaniya.“Copy, bossing!”Tahimik lang ako habang pinapanood ang tanawin sa labas ng bintana.At habang tumatagal biyahe, the more I think about Isla’s farm. I don’t know why I want to go back there. It’s just so quiet there. No cameras. No nois
Sylaila POVHindi ko na alam kung ilang beses akong sumilip sa may daan palabas ng farm. Paulit-ulit. Parang bawat marinig kong tunog ng sasakyan o padyak mula sa malayo, automatic nang lumilingon ang ulo ko.Pero wala pa rin siya.Napabuntong-hininga ako habang nakatayo sa may lababo sa likod ng kubo. Tanghali na yata halos, at hanggang ngayon, wala pa rin si Chusan Kang.“I’ll be back here at your farm, Isla. I want to play with you. I’ll buy you a toy when I come back, okay?”Paulit-ulit pa rin sa utak ko iyong sinabi niya kanina.Hindi ko tuloy alam kung bakit parang unti-unti akong naiinis sa sarili ko. Kasi bakit ba ako masyadong naniwala agad?Eh paano kung sinabi lang naman niya iyon out of politeness? Baka normal lang sa kanya magsabi ng ganon. Baka ako lang itong masyadong nag-assume.Napailing ako saka mabilis na naghugas ng kamay.“Bahala na,” bulong ko.Pero kahit anong sabi kong bahala na, hindi ko pa rin mapigilang umasa.At dahil hindi ako mapakali, naisipan kong gumaw
Sylaila POVTuwang-tuwa ako dahil kahit umaga palang ay parang buo na agad ang araw ko. Ang weird talaga, masyadong grabe ‘yung epekto ni Chusan sa akin.Habang nag-aayos ako ng mga bagong pitas na gulay, paulit-ulit kong naaalala iyong mukha niya kanina sa taniman. Iyong simpleng ngiti niya. Iyong paraan ng pagsasalita niya na parang napaka-normal kahit alam kong isa siya sa pinakasikat na tao sa bansa ngayon.Hindi ko tuloy maintindihan sarili ko. Hindi naman ako ganito dati. Hindi ako iyong tipong kinikilig sa artista. Actually, ngayon lang ako nakakita ng artista. Ngayon lang nga ba o hindi ko lang matandaan, pero nakakakita na ako noon pa man nung wala pa akong amnesia?Nakilala ko ang sarili ko rito sa probinsya na hindi nagpapakahibang sa mga sikat na tao. Pero iba kasi si Chusan Kang kapag nasa harapan mo mismo.Napabuntong-hininga ako habang inaayos ang mga kamatis sa kahon.“Ano bang iniisip mo at tila napakalalim?”Halos mapaigtad ako nang marinig ang boses ni Nardo sa liko
Sylaila POV“Pwede bang bumili na ngayon?” tanong niya ulit sa akin. ‘Yung boses niya, parehong-pareho sa boses niya na naririnig ko sa mga panaginip ko. Bakit kaya ganoon? Na para bang matagal ko na siyang nakakasama dati, kasi pati ang boses, iyon na iyon din.“Ha? Ah—oo naman.”Mabilis akong tumayo nang tuwid at agad pinunasan ang kamay ko sa suot kong palda.“Sandali lang po—”Napahinto ako.“Po?”Napapikit ako bigla. Bakit ba ako nagpo-po?!Napansin niya na parang papikit-pikit ako at nahihiya talaga. Doon ako lalong nahiya.“Ah…ang ibig kong sabihin…”Hindi ko na natuloy ang sasabihin ko dahil pakiramdam ko lalo lang akong mapapahiya.Natawa na lang siya sa tuloy pero mahina lang.Ewan ko ba kung bakit parang lalo akong natataranta habang tumatagal na magkasama kami.“Okay lang,” sabi na lang niya.Mas lalong umiinit mukha ko. Mabilis akong umiwas ng tingin saka itinuro ang direksyon ng lettuce area.“Doon po—ah, doon nakatanim ang lettuce.”Jusko. Hindi ko na alam. Mukha yatang
Ilaria POVBumalik si Sir Keilys sa harapan, may bitbit na siyang maliit na videoke. Doon na nag-umpisang umingay ang gabi. Mabuti na lang at malayo sa mga katabing bahay itong villa.Ang gaganda pala ng boses ng helltrace, lalo na si Vandall. Si Toph, kumanta rin, pero tila hindi para sa kaniya an
Ilaria POVKakatapos lang naming mag-lunch ng helltrace. Sa may damuhan ulit kami kumain. This time, pasta ang lunch namin, pero ‘yung healthy style. Siyempre, pakulo na naman iyon ni Sir Keilys.Nag-enjoy naman ako, nagiging ka-close ko na nga rin ang helltrace. Sa totoo lang kasi, mababait at kal
Keilys POVTahimik na ulit ang buong kapilya kung saan nakaburol pa rin si Nanay Laria ngayong gabi.Si Ilaria, aba, maagang nagpahinga. Sa unang pagkakataon, tulog siya nang maaga.Sabi kanina ni Manang Lumen, parang iniinda nito ang sakit ng ulo. Binigyan naman daw niya ng gamot, pagkatapos ay sa
Ilaria POVMay pasok na ulit at dahil graduating na kami, may espesyal na activity raw kami ngayon. Ang sabi ng isang kaklase ko, tutoring and demonstration ang ganap sa mga freshman tungkol sa blood test procedures. Medyo excited ako, pero sa totoo lang, hindi ko rin maitago ang kaunting kaba.Pagd






