3. Bölüm

Melis beklediğimden çok daha hızlı davranmıştı.

Kısa bir süre sonra deponun kapısı dışarıdan sertçe açıldı.

Melis, yanında iki korumayla birlikte içeri daldı.

Dudağımın kenarındaki kanı, paramparça olmuş kıyafetlerimi ve yerde iki büklüm halde yattığımı görünce yüzü dehşetle gerildi.

"Aylin!"

Hemen yanıma koşup beni yerden kaldırmaya çalıştı.

Başımı hafifçe sallayarak konuşmamasını işaret ettim. Ardından Melis'in elindeki, şifresi üzerine yazılı olan banka kartını aldım ve Zeynep'in önüne fırlattım.

Zeynep kartı havada yakaladı.

Kartı eline geçirdiği anda daha fazla uzatmadı. Küçümseyici bir tavırla elini salladı.

"Bu kart sahte çıkarsa seni nerede bulacağımı biliyorum."

Dudaklarını alayla kıvırdı.

"Şimdi defol."

Vücudumun her yanına yayılan, kemiklerimi paramparça eden acıya rağmen dişlerimi sıktım.

Melis'in desteğiyle ayağa kalktım ve o iğrenç yerden topallayarak çıktım.

Kapıya ulaştığımızda ona döndüm.

"Teşekkür ederim, Melis. Bu işi halleder halletmez borcumu ödeyeceğim."

Melis endişeyle yüzüme baktı.

"O paranın lafı bile olmaz. Sen asıl bana ne olduğunu söyle. Seni bu hale kim getirdi?"

Dudaklarımda soğuk bir gülümseme belirdi.

"Kardeşim kendine gerçekten harika bir kız arkadaş bulmuş."

Gözlerimdeki soğukluk giderek derinleşti.

"Artık onunla hesaplaşma zamanı geldi."

Telefonumu çıkarıp restoranın genel müdür yardımcısının numarasını buldum.

Restoranın bütün işleyişinden fiilen o sorumluydu. Yıllar önce onu bizzat ben işe almıştım ve bana olan sadakatinden hiçbir zaman şüphe duymamıştım.

Telefon açılır açılmaz söze girdim.

Sesimde en ufak bir duygu yoktu.

"Sana on dakika veriyorum."

"Zeynep adındaki müdürün işine hemen son ver."

Kısa bir an durdum.

"Aksi halde ailemin bu restorandaki bütün yatırımlarını geri çekerim. Burada tek kuruşumuz bile kalmaz."

Hattın diğer ucundaki adam sesimi duyar duymaz paniğe kapıldı.

Muhtemelen sesimdeki güçsüzlüğü ve alışılmadık soğukluğu fark etmişti.

"Anlaşıldı, Aylin Hanım. Hemen hallediyorum."

Nedenini sormaya bile cesaret edemedi.

Telefonu kapattıktan sonra hiç vakit kaybetmeden bir taksiye binip karakola gittim.

Beni karşılayan polis memuruna yaşanan her şeyi başından sonuna kadar olabildiğince açık ve soğukkanlı bir şekilde anlattım.

Ayrıntılı ifademi verdikten sonra doğruca hastaneye gittim ve darp raporu aldım.

Elimdeki birkaç sayfalık rapora bakarken içimdeki ihanet duygusu ve öfke, üzerine benzin dökülmüş bir ateş gibi daha da büyüyordu.

Bir açıklamaya ihtiyacım vardı.

Kerem'in karşıma geçip bütün bunları kendi ağzıyla açıklamasını istiyordum.

Asistanım kısa süre sonra Kerem'in kendi villasında olduğunu öğrendi.

Bu sırada şoförümle korumalarım da gelmişti.

Hiç oyalanmadan Kerem'in villasına doğru yola çıktık.

O villayı da ona ben hediye etmiştim.

Ancak oraya vardığımızda bizi kulakları sağır eden bir heavy metal müziği karşıladı.

Kapı ve pencerelerden dışarı taşan kahkahalar da cabasıydı.

“Demek parti veriyormuş,” diye düşündüm. “Az önce telefonumu neden açmadığı da belli oldu.”

Villanın ana kapısı aralıktı. Tam kapıyı itip içeri girecekken içimdeki bir ses beni durdurdu.

Beklemeye karar verdim.

Çok geçmeden içeriden ağlamaklı, tanıdık bir kadın sesi yükseldi.

Zeynep’ti.

Bütün davetlilerin ortasında ağlayarak derdini anlatıyor, kendisini küstah bir metres tarafından zorbalığa uğramış, hiçbir suçu yokken haksız yere suçlanmış zavallı bir kurban gibi gösteriyordu.

“...Ben sadece hesabı ödemesini istedim. Ama o, on milyon lirayı yüzüme fırlatıp beni kovdurdu!”

“Kerem, bu kadarı da fazla artık! O kadın seni zerre kadar umursamıyor!”

“Tek amacı beni aşağılamak! Bizi ayırmak için elinden geleni yapıyor!”

Kerem’in serseri arkadaşları, tek bir ağızdan Zeynep’in tarafını tutmaya başladı.

Hepsi öfkeyle bağırıyor, sanki karşılarında gerçeği bilen insanlar değil de Zeynep’in masalına körü körüne inanan bir grup dalkavuk vardı.

Kerem ise Zeynep’i kollarının arasında tutmuş, onu yüksek sesle teselli ediyordu. Sesindeki acıma ve şefkat o kadar belirgindi ki, neredeyse gerçek bir sevgiliyi teselli ettiğini sanırdı.

“Zeynep, sakin ol. Sana böyle bir haksızlık yapılmasına asla izin vermeyeceğim!”

Ardından, kararlılığını herkese kanıtlamak istercesine yeminler etmeye başladı:

“O kadını bulduğumda, seni herkesin önünde küçük düşürdüğü için onu diz çöktürüp özür dileteceğim!”

İçerideki züppe sürüsü de bu sözlerle iyice gaza geldi. Bana nasıl bedel ödeteceklerini bağırıp çağırıyor, intikam planları kuruyorlardı.

“Kerem, sen tek kelime et yeter! Arkadaşların olarak gidip o kadını saçından sürükleyerek buraya getiririz!”

“Evet! Buranın asıl sahibinin kim olduğunu ona gösterelim!”

Daha fazla dinlemeye tahammülüm kalmamıştı.

Elimi kaldırdım.

Yanımdaki koruma bir adım öne çıktı ve villanın kapısını tekmeyle sonuna kadar açtı.

Bir anda çılgın müzik sustu.

Az önce ortalığı çınlatan kahkahalar kesildi. Odaya ağır bir sessizlik çöktü.

Onlarca şaşkın göz aynı anda kapıya çevrildi.

Ben ise kapının eşiğinde durup içerideki kalabalığa soğuk bir bakış attım.

“Beni saçımdan sürükleyerek getirmenize gerek yok.”

Dudaklarımda alaycı bir gülümseme belirdi.

“İşte, kendi ayaklarımla geldim. Bana haddimi bildirmek isteyen varsa, buyursun. Öne çıksın.”