Mazlumun Ahı Çıkar Aheste Aheste

Oksijensizlikten o mahzende can vermiştim.

Gözlerimi yeniden açtığımda ise kendimi başka bir dünyada değil, üç ağabeyimin hemen yanı başında, bir gölge gibi dikilirken buldum.

Büyük malikaneye henüz yeni dönmüşlerdi.

En büyük ağabeyim Kenan ile ikinci ağabeyim Murat, üvey kız kardeşimiz Leyla’nın başında pervane oluyor, onun üzerine titriyorlardı.

"Tanrı’ya şükürler olsun," dedi Kenan. Sesinde hâlâ hastaneye zamanında yetişebilmiş olmanın rahatlaması vardı. "Bu kez zamanında yetiştik de çabucak toparlandın."

Üçüncü ağabeyim Selim de hemen söze girdi:

"Doktor bünyesinin hâlâ çok zayıf düştüğünü söyledi. Kendini bir an önce toparlaman için iyi beslenmen gerekiyormuş."

Bunu söylerken büyük bir özenle Leyla’nın tabağına kocaman bir parça et koydu.

Tam o sırada yanlarında bekleyen hizmetçi, daha fazla dayanamayarak çekingen bir sesle söze girdi:

"Kenan Bey... Ayşe Hanım üç gündür mahzende. Aşağıdan hiç ses gelmiyor. Hem... İçerisi buz gibi..."

Kenan’ın yüzü bir anda gerildi. Soğuk bir homurtuyla hizmetçinin sözünü kesti:

"Bugün Leyla’nın taburcu olduğu güzel bir gün. Ne diye o uğursuzun adını anıp da neşemizi kaçırıyorsun?"

Hizmetçi bir şey daha söylemek için ağzını açtı, ancak Murat ile Selim’in sert ve tehditkâr bakışlarıyla karşılaşınca korkuyla başını eğip sustu.

"O lanet kız, Leyla’nın deniz ürünlerine alerjisi olduğunu kesinlikle biliyordu. O deniz ürünlü çorbayı da sırf ona zarar vermek için bilerek yaptı!" dedi Murat öfkeyle.

Selim de öfkeyle ekledi:

"Ben de saf gibi, son zamanlarda Leyla’yı kabullenmeye başladığını sanmıştım. Meğer her şeyi başından beri planlıyormuş!"

Leyla, ağabeylerinin kendisini koruyan tavrını görünce yüzüne bilerek korkmuş ve masum bir ifade yerleştirdi. Sesini titretip çekingen bir şekilde konuştu:

"Ablam benim yüzümden cezalandırıldı... Günlerdir o karanlıkta tek başına. Dışarı çıktığında bana çok kızar mı dersiniz? Ben... sadece korkuyorum."

Kenan, onun sahte gözyaşlarına dayanamadı. Sesi yumuşasa da gözlerindeki nefret bana karşı değişmedi.

"Korkma, güzelim. Biz bugüne kadar ona fazla yüz verdik, doğru düzgün bir ceza vermedik. Bu yaşadığı ona ders olur. Bir daha sana el uzatmaya asla cesaret edemez."

Bunu söylerken alışkanlıkla cebinden telefonunu çıkardı ve benimle olan mesajlaşmalarımızı yukarı doğru kaydırmaya başladı.

Fakat aramızdaki son konuşma tam üç gün öncesinde kalmıştı.

Üç gün boyunca ona tek bir mesaj bile göndermemiş, bir kez olsun aramamıştım.

Bu sessizlik, Kenan’ın öfkesini daha da körükledi.

"Bunca gün geçti. Bu nankör kız, Leyla’nın nasıl olduğunu sormak için bir mesaj atma zahmetinde bile bulunmadı!"

O anda Leyla, Kenan’ın elini iki eliyle kavradı ve ağlamaklı bir ses tonuyla konuştu:

"Yine de ablamın bana kırılmasını istemiyorum. Ben sadece onunla yakın olmak, bana ablalık etmesini istemiştim... Kimsenin yerini almak gibi bir niyetim yoktu."

Kenan hemen telefonunu bir kenara bıraktı ve sevgiyle Leyla’nın saçlarını okşadı.

"Sen çok temiz kalplisin, Leyla. Onun gibi nankör ve kötü kalpli değilsin."

Murat’ın gözlerinden adeta kıvılcımlar saçılıyordu.

"Haklısın. Sırf bizi kıskandığı için kendi kardeşinin canına kastetti resmen. Kötülüğün ta kendisi!"

Selim de burnundan soluyarak onu onayladı:

"O mahzende geçirdiği üç gün az bile. Dışarı çıktığında Leyla’nın önünde diz çöküp özür dilemediği sürece bu eve adımını atamayacak. Onu tamamen kapı dışarı edeceğim!"

Bir köşede durmuş, ağabeylerimin üzerime savurduğu ağır ithamları dinliyordum.

Yalnızca acı ve alaycı bir tebessüm edebildim.

Ne yapsam, ne söylesem beni görmüyorlardı.

Feryadımı duymuyor, varlığımı hissedemiyorlardı.

Küçük yaşta annemizi ve babamızı amansız bir hastalık yüzünden peş peşe kaybettiğimizde,

dünyada birbirimizden başka kimsemiz kalmamıştı.

Üç ağabeyimin de göz bebeğiydim.

Hayatlarının merkezinde yalnızca ben vardım.

Bir gün, sırf evde yalnız kalmayayım ve kendime dertleşebileceğim bir kız kardeş edineyim diye ağabeylerim yetimhanenin yolunu tutmuş, Leyla’yı bulup eve getirmişlerdi.

Leyla’nın gelişine tüm kalbimle sevinmiş, odamı, kalbimi, sahip olduğum her şeyi ona açmıştım.

Fakat o, sinsice ördüğü yalanlarla ağabeylerimi benden adım adım uzaklaştırdı.

Sonunda kendi evimde bir yabancıya dönüştüm.

Tıpkı o gün olduğu gibi...

Suçsuzluğumu anlatmama bile fırsat vermeden beni o daracık, havasız mahzene kapatmışlardı.

Tırnaklarım parçalanana kadar kapıyı yumruklamış, içerideki havanın saniye saniye tükendiğini hissetmiştim.

"Beni bırakın!" diye yalvarırken yukarıdan yalnızca o taş kalpli seslerini duyabilmiştim:

"Ne bağırıp duruyorsun? Bunu sen kendin istedin! Sen olmasan Leyla alerjisi yüzünden bu kadar acı çeker miydi?"

"Sana fazlasıyla iyi davrandık, şımardın da Leyla’ya eziyet etmeye başladın. Şimdi orada kal ve cezanı çek!"

Sözlerini bitirdikten sonra Murat, zincirleri kapının etrafına kendi elleriyle dolamıştı.

Selim ise son kurtuluş umudumu, hayatta kalma ihtimalimi tamamen yok etmek istercesine kapının önüne ağır çuvallar ve kasalar yığmıştı.

Şimdi karşımda oturan ve ağabeylerime sahte gülücükler saçan Leyla’ya baktım.

Ruhumun derinliklerinden yükselen o son, kısık fısıltıyla gerçeği söyledim:

"Ağabeylerim...

Bu dünyada sizi herkesten çok seven küçük kız kardeşinizi, kendi ellerinizle öldürdünüz."