Ölüyorum Ama Annem Sıyrık Kardeşimi Seçti

Annemin tahmin ettiğim gibi yüzü bir anda buz kesti."Onun gibi yalnızca kendini düşünen birini yurt dışına göndermenin ne anlamı var? Kim bilir oraya gidince daha da vicdansız biri olurdu."Efe hemen araya girdi."Anneciğim, ne olur kızma. Eminim ağabeyimin de kendince bir sebebi vardır."Annemin sert bakışları bir anda yumuşadı. Şefkatle Efe'nin saçlarını okşadı."Benim güzel oğlum... Sen fazla iyi kalplisin. İşte bu yüzden ağabeyin seni yıllardır ezip duruyor."Efe bunu hep yapardı.Anne babamın duymaktan en hoşlandığı cümleleri kusursuz bir şekilde seçerdi.Biliyordum...Şu an karşılarına geçip Efe'nin çocukluğundan beri yaptığı bütün kötülükleri tek tek anlatsam bile bana inanmayacaklardı.Muhtemelen yüzüme bir tokat indirip,"Kardeşini kıskandığın için iftira atıyorsun!"diyeceklerdi.Yıllardır buna alışmıştım.Tam o sırada ablam Sevda telaş içinde odaya daldı.Kaza haberini alır almaz şehir dışından ilk uçağa binmiş, hiç vakit kaybetmeden hastaneye gelmişti.Doğruca Efe'nin yanı

Eve girer girmez Efe kendini koltuğa bıraktı.Daha "Acıktım." der demez ablam telaşla mutfağa koştu.Hayatında doğru dürüst yemek bile yapmamış olan ablam, elindeki telefondan türlü türlü sağlıklı yemek tariflerine bakıyor, Efe'nin midesine dokunacak en ufak bir şey yapmaktan bile çekiniyordu.Babam ise cebinden son model bir oyun konsolu çıkarıp Efe'ye uzattı:"Geçmiş olsun hediyen. Ölümün kıyısından döndün."Annem de bu sırada Efe'nin odasını baştan aşağı temizlemiş, pencereyi sonuna kadar açmış, odanın dört bir yanını çiçekler ve şifalı bitkilerle doldurmuştu:"Temiz hava sana iyi gelecek."Efe ise koltuğa uzanmış, keyifle oyun oynuyordu.Ama evdeki herkesin gözü sürekli onun üzerindeydi.Onlarla birlikte eve dönen bir kişi daha vardı:Ben...Daha doğrusu, benim ruhum.Yıllarca yaşadığım bu ev bana yabancı değildi.Ama nedense her köşesi hâlâ aynı soğukluğu hissettiriyordu.Tam o sırada kapı zili çaldı.Kapıda görünce yüreğimin burkulduğu kişi duruyordu:Kız arkadaşım Zeynep...İçer

Ertesi sabah annem kahvaltı bile etmeden apar topar hastaneye gitti. Babam da onu yalnız bırakmamak için peşinden gitti.Yol boyunca annem, benim yüzümden yine boş yere yollara düştüklerinden yakınıp duruyordu. Ama morga girip cansız bedenimi gördüğü anda dehşet içinde bir adım geri çekildi. Dizlerinin bağı çözüldü, sendeleyerek duvarın dibine çöktü ve kollarıyla kendini sımsıkı sardı:"Nasıl olur... Nasıl böyle bir şey olabilir? O gün yaraları hiç ağır görünmüyordu. Durumu da gayet iyiydi..."Gerçekten de dışarıdan bakıldığında ağır yaralı gibi görünmüyordum. Kardeşimi kollarımla korurken oluşan hafif sıyrıklar dışında üzerimde neredeyse hiçbir yara izi yoktu.Ama sırf bedenimi onun üzerine siper ettiğim için çarpmanın bütün şiddetini ben almıştım ve kalbim parçalanmıştı.O gün iyi görünmemin tek sebebi ise artık son nefesimi vermek üzere olmamdı. İç organlarım parçalanmış, vücudumdaki adrenalin tavan yapmıştı.Bir hastanenin başhekimi olan annem, bana biraz olsun dikkat etseydi bunu

Gerçeği öğrenen annem, babam ve ablam, inanamayan gözlerle Efe'ye baktılar. Bir anda herkesin üzerine ağır bir sessizlik çöktü.İlk toparlanan annem oldu. Bir anda Efe'nin üzerine atılıp gömleğini sımsıkı kavradı:"Efe! Katil! Nasıl bu kadar acımasız olabildin? Kendi öz ağabeyini bile öldürmeye nasıl kıyabildin?!"Annem konuştukça daha da öfkeleniyor, Efe'ye vurmak için elini kaldırıyordu. Polisler hemen araya girerek onu durdurdu.Bunca yılın ardından ilk kez annemin Efe'ye el kaldırdığına şahit oluyordum.Artık geri dönüşü olmadığını anlayan Efe başını geriye atıp sinir bozucu bir kahkaha attı. Ardından anneme döndü. Gözlerinde zerre kadar sıcaklık kalmamıştı:"Ben mi acımasızım? Bana bunları öğreten sen değil miydin? Ben katilim, öyle mi? Peki ya kaza günü bütün doktorları benim odama toplayıp onun zamanında ameliyata alınmasını engelleyen kimdi? Sen olmasaydın onu bu kadar kolay öldürebilir miydim?"Efe'nin sözleri, annemin kalbine saplanan keskin bir hançer gibiydi. Bir anda olduğ