Karanlıkta kadın tek kelime etmedi.Topuklu ayakkabısını kaldırıp alt karnıma savurdu. Sert, hesaplı, acımasız.Midem devrildi. Dizlerimin üstüne çöktüm."Benim adamımın parasını mı yedin?""Onu baştan mı çıkardın?"Sesi titriyordu. Kıskançlıktan değil, saf öfkeden. Kendini tutamıyordu artık.İki adama döndü, bakışlarıyla emir verdi:"Kırın şunu."Tereddüt etmediler.Yumruklar geldi. Tekmeler geldi. Duraksama yoktu, merhamet yoktu. Bir ritim vardı sadece. Düzenli, soğuk, amansız.Dişlerimi sıktım.Ses çıkarmadım.Kemiklerim çatırdıyordu, iç organlarım yerinden oynamış gibi hissediyordum ama tek bir inleme bile sızdırmadım. Ona bu zevki vermeyecektim.Zeynep uzaktan izliyordu. Sesi keskinleşti:"Sen ne sandın kendini? Ucuz bir sürtük! Başka bir şey değilsin."Yere düşmüştüm. Buz gibi soğuk zeminde, ağzımda kan tadıyla cevap verdim:"Onun ablasıyım. İnanmıyorsan Kerem'i ara. Şimdi, yanında duruyorum."Kadın bir an baktı. Sonra güldü."Masallarını başkasına anlat."Elini kaldırdı, adamlar
Magbasa pa