5. Bölüm: Gerçeklerle Parçalanan Aşk

İçgüdüsel olarak hemen Elif'i arayıp hesap sormak istedim.

Ama sonra bunun hiçbir anlamı olmadığını fark ettim.

Gerçek artık fazlasıyla açıktı.

Boşanmayı kabul etmese bile, ben gidiyordum. Bu görevden sağ dönüp dönemeyeceğim bile belli değildi.

Boş ver.

Telefonu bir kenara bıraktım.

Gitmeden önce kendime daha fazla acı çektirmek istemiyordum.

Tam bilgisayarı kapatıp valizimi alarak çıkacakken, Mert'ten bir mesaj daha geldi.

Bu kez bir videoydu.

Kapak fotoğrafında o ve Elif kürsüde yan yana duruyordu. Mutlulukları ekrandan fışkırıyordu.

Az önce mi çekilmişti?

Kalbim sızladı ama yine de videoyu açtım.

***

Kürsüde ilk olarak öğretmen konuşuyordu. Deniz'in ebeveynlerini sahneye davet edip aşk hikâyelerini anlatmalarını rica etti.

Elif, Mert'in elini tutarak sahneye çıktı.

O duygusuz kadın, şimdi utangaç bir gülümsemeyle konuşmaya başladı:

"Mert benim çocukluk aşkım. İlkokuldan beri aynı sınıftaydık, üniversitede bana açıldı..."

"Mezun olduktan sonra mutlu bir evliliğe adım attık. Hayattaki en büyük şansım, beni bu kadar seven ve bu kadar mükemmel bir adamla karşılaşmak oldu."

Gözlerim fal taşı gibi açıldı.

Mert onun ilk aşkı mıydı?

Ama benimle birlikteyken bana ilk aşkının ben olduğumu söylemişti.

Kendini tertemiz biri gibi göstermişti, ona iyi davranmamı istemişti.

Ben de söz vermiştim. İlişkimiz boyunca ona her istediğini vermiş, evlendikten sonra ise adeta gökyüzündeki yıldızları bile onun için koparmaya çalışmıştım.

Ve sonuç bu muydu?

Kalbim sanki yere atılıp paramparça ezilmiş gibiydi.

Boğuluyormuş gibi hissediyordum. Yere yığılıp titremeye başladım.

Gözyaşları gözlerimi tamamen bulanıklaştırdı.

Elif, demek ki başından beri beni kandırıyordun.

Bu duygusuz kadının bağlı olduğu katı inanç sistemi en başından beri bir yalandı.

Sorun evliliğimizin yalanlarla dolu olması değildi.

Sorun... onun bana hiçbir zaman tek bir doğru söz söylememiş olmasıydı.

Video devam ediyordu. Salondan hayranlık dolu sesler yükseliyordu.

Bazı veliler daha fazla detay anlatmasını istedi. Romantik anılar soruldu.

Acı bir gülümseme oluştu yüzümde.

Ben de zamanında Elif için sürprizler hazırlamıştım.

Ama onun tepkisi her seferinde biraz daha soğuk olmuştu.

Bir keresinde romantizmden nefret ettiğini açıkça söylemişti.

Ona göre bu tür şeyler gereksizdi. Önemli olan sadece samimiyetti.

Ben de buna inanmıştım.

Duygularımı bastırmış, onun gibi sade yaşamaya çalışmıştım.

Ama kalbim... çoktan paramparça olmuştu.

Videoda Elif'in sesi tekrar duyuldu, yumuşak ve utangaçtı:

"Mert'le aramızda elbette çok romantik anılar var."

"O çok romantik biridir. Bana sayısız sürpriz yaptı."

"Daha yeni birlikteyken, üç gece uykusuz kalıp bana el yapımı bir çanta yapmıştı. Ama utanıp bunu hediye etmek yerine, kazandığı bir ödül olduğunu söylemişti."

"O zaman sürekli esneyen, gözlerinin altında iki kocaman panda halkası olan hâline bakınca, hayatımı onunla geçirmeye karar verdim."

Elif ve Mert parmaklarını kenetleyip birbirlerine sevgiyle baktılar.

"O çantayı hâlâ saklıyorum."

"Evlendikten sonraki bir gün, işteki yemeklerden şikâyet etmiştim. O akşam eve geldiğimde, benim için kendi elleriyle kocaman bir sofra hazırlamıştı."

"Tüm yemekler sevdiğim şeylerdi. Sonradan öğrendim ki en iyi malzemeleri bulmak için tüm şehri dolaşmış, yemek yaparken ellerini yakmış."

Elif duygulanarak Mert'in ellerini tuttu ve herkesin önünde öptü.

"Bunu asla unutmayacağım. Ona acıyıp aptal olduğunu söyledim. Ama o pişman olmadığını söyledi. Tek amacı beni güldürebilmekmiş."

"Bir keresinde de yüksek ateşle hastalandım. Üç gün üç gece başımdan ayrılmadı, sonunda kendisi hastanelik oldu."

"Bana, 'senin hayatın benimkinden daha önemli' demişti..."

Her anlattığı anıyla birlikte dışarıdan hayranlık sesleri yükseliyordu.

O sesler benim kalbime saplanan bıçaklara dönüştü.

Video hâlâ devam ediyordu ama ben kapattım.

Daha fazla dinleyemezdim.

Bu acı dayanılmazdı.

Elif'in anlattığı her romantik hikâye, sanki yüzlerce kişinin aynı anda beni parça parça kesmesi gibiydi.

"Bunların hepsini sana ben yaptım."

Sesim bile çıkmadı, içim tamamen donmuştu.

Demek ki o aslında duygusuz değildi.

Sadece bana karşı öyleydi.

Yaptığım her şeyi hatırlıyordu.

Ama hepsini başka birine atfediyordu.

Gerçek bambaşkaydı.

O çantayı ben üç gece uykusuz kalarak yapmıştım. Ama o sadece teşekkür etmiş, sonra bir daha hiç kullanmamıştı.

Her sorduğumda "modelini beğenmedim" demişti.

Onun zevkini anlayamamışım diye uzun süre kendime kızdım.

Onun için özenle hazırladığım o zengin sofraya aslında tek lokma bile dokunmamıştı.

Üstelik beni fena halde azarlamıştı. Sert inançlara sahip bağlı birinin böyle lüks ve israf dolu şeylerden uzak durması gerektiğini söyledi. Bunu yapmamın sebebinin, ona zerre kadar saygım olmadığını söyledi.

Ben sadece onu mutlu etmek istediğimi söylemiştim. Ama o beni dinlememiş, günlerce ortadan kaybolmuştu.

Ellerimdeki yanıkları fark etmediğini sanmıştım

Ama şimdi anlıyorum... görmüştü, sadece umursamamıştı.

Hastalandığı o zaman da yanında kalan bendim.

Günlerce başında bekleyen bendim.

Ama beni odasından kovmuştu.

Gitmemi istediğinde, bunun beni düşündüğü için olduğunu sandım. Hatta ona hayatının benimkinden daha önemli olduğunu söyledim.

Ama benim bütün içtenliğime karşılık aldığım tek şey onun tiksintisi oldu.

Yüksek ateşi, onun inancına göre bir sınav, hatta bir tür ödül sayılıyordu.

Odasına bir adım bile yaklaşmamam konusunda beni uyardı.

Beni kirli, cahil ve değersiz buluyordu.

Bu yüzden kendimi suçlayıp gecelerce uyuyamadım.

Onun bağlı olduğu sistemi anlamak için her şeyi öğrenmeye çalıştım.

Ama hastalığın bir ödül sayıldığına dair hiçbir şey bulamadım.

Başta bunu kendi bilgisizliğime yordum.

Sonra anladım ki bunların hepsi sadece beni uzaklaştırmak için uydurduğu sözlermiş.

Demek ki sorun benim iyiliğimi anlamaması değildi, sadece kalbini başkasına vermişti.

Benim sevgimi kabul etmiyordu.

Elif... bu benim hatam.

Seni hiç tanımamam gerekirdi.

En büyük acı... artık hiçbir şey hissetmemekmiş.

Gözyaşlarım tükenmişti.

Ama garip bir şekilde hafiflemiş hissediyordum. Neyse ki şans eseri kazandığım bu yarım gün, bütün gerçeği öğrenmemi sağladı.

Bu saçma evlilik artık bitmeli.

Kendini kutsal sanan o kadın duygusuzsa, bu sıradan insan için artık vazgeçme vakti gelmişti.

***

Otel resepsiyonundan kâğıt ve kalem istedim.

Bir veda mektubu yazdım:

Elif,

İstesen de istemesen de, her şey burada bitiyor.

Seninle ve ilk aşkın Mert'le aranızdan çekiliyorum.

Deniz sizin öz çocuğunuz, değil mi?

Anlamıyorum...

Madem benimle olmak seni bu kadar yoruyordu, madem her şeyi benden saklamak zorundaydın, o zaman neden benimle evlendin?

Beş yıl.

Bu beş yılın ne kadar gülünç olduğunu bana sen öğrettin.

Yalan söylemeyeceğim.

Ağlamaktan gözümde yaş kalmadı.

Ama senin için değil.

Kendime acıdığım için.

Kocan olarak senden nefret ediyorum.

Ama bir itfaiyeci olarak, o gün sizi kurtardığım için pişman değilim.

Şimdi yine göreve gidiyorum.

Beni bu görevde ölmüş say.

Artık bir daha asla görüşmeyeceğiz.

Bu da sana son sözüm olsun.