Kurtuluş Yok

Eşim katı bir inanç sistemine bağlıydı. Bu yüzden evliliğimiz başından beri katı kurallara bağlıydı.

Birlikte olduğumuz her anın süresi, ritmi, hatta yüz ifadem bile onun kontrolü altındaydı.

Biraz bile kendimi kaptırsam, hiç tereddüt etmeden her şeyi keser, soğuk bir şekilde çekip giderdi.

Beş yıl süren evliliğimiz boyunca içimde nice hoşnutsuzluk birikti; ama onu sevdiğim için her defasında susup geri adım attım.

Ta ki bir gün, çıkan bir yangın nedeniyle ekiple birlikte bir otele kurtarma görevine gidene kadar...

O an, ne büyük bir yanılgı içinde olduğumu fark ettim.

***

Onu bulduğumda, eşim başka bir adamın kollarına sığınmıştı; aralarında ise küçük bir çocuk vardı.

Ben, Elif'i hiç bu kadar şefkatli bir ifadeyle görmemiştim.

Korkudan titriyor olsa da o adamın kollarına sıkıca sokulmuş, çocuğu nazikçe teselli ediyordu.

O an olduğum yerde donakaldım, ne yapacağımı bilemedim.

Etraf kavurucu derecede sıcaktı ama ben buz kesmiş gibi titriyordum. Kalbime biri bıçak saplamış gibiydi.

"Can! Dalıp gitme! Bu üç kişiyi bana bırak, sen hemen diğer odaya git!"

Ekip lideri beni kendime getirdi ve hiç düşünmeden içeri daldı.

Elif bana inanamaz gözlerle baktı.

Can, onun yasal kocasıydı.

Yangın maskesinin arkasında olsam bile beni tanıdığını biliyordum.

Göz göze geldiğimiz anda kalbim parçalanıyormuş gibi acıdı.

Onlar bir aile gibiydi. Peki ben neydim?

Durum kritikti, düşünmeye vaktim yoktu. Hemen diğer odadaki mahsur kalanları kurtarmaya koştum.

Yangın tam üç saat sonra söndürüldü. Neyse ki kimse hayatını kaybetmemişti.

Ama ben karmaşık duygular içinde yangın alanından çıktığımda, Elif, o adam ve çocuk çoktan ortadan kaybolmuştu.

Bana bir açıklama yapmaya bile tenezzül etmemişti.

Kendi kendime alaycı bir şekilde güldüm.

Beş yıldır sürdürdüğüm bu evliliğin baştan sona bir şaka olduğunu ilk kez bu kadar net hissettim.

***

Eve döndüğümde, genelde gece yarısına kadar çalışan Elif'in bu kez evde olduğunu gördüm.

Sanki beni bekliyordu.

Bir açıklama yapacağını düşündüm.

Eğer neden otelde olduğunu, o adam ve çocukla neden bir aile gibi göründüğünü açıklayabilirse, belki affedebilirdim.

Beş yıllık bir ilişkinin yanında, kalbimdeki bu acı belki de önemsiz sayılabilirdi.

Ama o bilgisayarını açtı, bir video toplantısı başlattı.

Bir saatten fazla sürdü. Bana bir kez bile bakmadı.

Sanki hiçbir şey olmamış gibiydi.

Toplantı bittikten sonra bana soğuk bir bakış attı ve bir dosya uzattı.

"Evlat edinme belgesi mi?"

Kocaman kırmızı harfler gözlerime saplandı.

"Evet. Bugün otelde gördüğün çocuk. Bundan sonra onu evlat edineceğiz."

"Neden? O çocukla ne ilişkin var? Peki o adam kim?"

"Adı Mert. Çocuğun babası. Aramızda sadece iş var. Geri kalanını sorma."

Bu mu yani açıklaman?

Derin bir hayal kırıklığıyla alaycı bir şekilde güldüm.

Bu daha çok tek taraflı bir bildirim gibiydi. Bana reddetme hakkı bile tanımıyordu.

"Madem bu sadece iş ilişkisiydi neden otele gittiniz? Seni bulduğumda neden üst başın darmadağındı?"

"Elif, söyle bana... O çocukla kan bağın var mı?"

Neredeyse çığlık atarak sorduğum bu sorular, onun sadece hafifçe kaşlarını çatmasına neden oldu.

"Fazla düşünüyorsun. Benim bağlı olduğum inanç düzeninde ihanet diye bir şey yoktur. Evliliğimize ihanet etmem."

İhanet etmez mi?

Daha da alaycı bir şekilde güldüm.

"Sen hani şehvete kapılmaktan en çok çekinen kişiydin, benimle ayda bir kez birlikte oluyordun. Ama nasıl oluyor da o adamın kollarına bu kadar rahat yaslanabiliyorsun?"

Bin sekiz yüz günden fazla bir süredir Elif'ten hiç şüphe etmemiştim. İnancına da her zaman saygı duymuştum.

Ama şimdi bunun sadece bir bahane olduğunu düşünmeye başlamıştım.

Elif'in kaşları daha da çatıldı, sesi iyice soğudu.

"Suçu olmayan kendini açıklamak zorunda değildir. Ne düşünürsen düşün."

"Madem beni başka erkeklerle ilişkilendiriyorsun, o zaman ayın on altısında odama gelmene gerek yok. Zaten artık bir çocuk var."

"Eğer soyumuzu devam ettirmek için olmasaydı, seninle bu kadar anlamsız bir şeyi asla yapmazdım."

Sözleri kalbimi bıçak gibi kesti. Nefes alamayacak kadar acı hissettim.

Demek ki benimle ayda bir kez birlikte olmak bile onun için bir işkenceydi.

O sanki ulaşılmaz bir azize gibiydi. Her şeyini manevi disipline adamış, kusursuz ve ulaşılmazdı. Benim gibi sıradan birine asla kalbini açmazdı. Onun istisnası hiçbir zaman ben olmamıştım.

"Bu kadar. Erken uyu."

Bilgisayarını kapatıp gitmek üzereydi. İçimdeki acıya rağmen onu durdurdum.

"Çocuğu evlat edinmene itiraz etmiyorum. Ama seni bir daha benden başka biriyle görüşürken yakalamayayım... en azından bana, kocana biraz saygı göster!"

Elif bir an duraksadı.

"Çocuk bir süre öz babasından ayrı kalamaz. Sorun sende. Kendine saygı duymuyorsun."

Ve gitti.

O gece acıdan uyuyamadım. Sağa sola dönüp dururken, yarı uykulu hâlde odasından gelen kahkahalar duyar gibi oldum... sanki Mert'le birlikteydi.

***

Ertesi sabah erkenden Deniz'i getirdiler.

Çocuğun eşyaları salonu doldurmuştu. Elif neşeyle eşyaları yerleştiriyordu.

Onu izlerken içim karmakarışık duygularla doldu.

Demek ki o da gülebiliyordu.

Biz evlendiğimiz gün yeni eve taşındığımızda yüzünde en ufak bir ifade bile yoktu. "İnançlı biri kendini kaybetmemeli" demişti.

Şimdi anlıyordum... Sorun, benim buna layık görülmememmiş.

Toparladıktan sonra Elif, Deniz'i alıp odaya götürdü ve banyo yaptırmaya başladı.

Bir süre sonra odadan çocuğun ağlama sesi geldi. Duş sesi de kesildi.

Endişelendim.

Elif'in çocuk bakma konusunda hiç deneyimi yoktu.

Deniz küçüktü, banyoda düşerse ciddi sorun olurdu.

Beş yıllık evlilikten sonra Elif'e karşı ilgim artık içgüdüsel hale gelmişti.

Dün gece kavga etmiş olsak da, bunu bir çocuktan çıkarmak doğru değildi.

Madem çocuk artık bu eve gelmişti, onu görmezden gelemezdim.

Kapıyı açtım.

Ama ilk gördüğüm şey kapıda asılı bir erkek ceketi oldu.

Donakaldım.

Banyo kapısı yarı açıktı. İçeriyi net bir şekilde görebiliyordum.

Deniz dişlerini fırçalarken diş eti kanamış, korkup ağlamaya başlamıştı. Elif yeni duş almıştı, üzerinde sadece bir havlu vardı ve onu yumuşak bir sesle teselli ediyordu.

Ve onun arkasında... Mert duruyordu. Elif'in saçlarını kurutuyor, gülümseyerek Deniz'in ne kadar korkak olduğunu söylüyordu.

Ne kadar sıcak... ne kadar gerçek bir aile manzarası.

Oysa burası benim evim, Elif benim karımdı. Ama o an ben tamamen bir yabancıydım.

Yüzüm bir anda bembeyaz kesildi. Kalbim paramparça oldu.

Gördüğüm manzara adeta başıma yıldırım düşmesi gibiydi. Dengemi kaybedip birkaç adım geri çekildim, sırtım duvara çarptı.

Çıkan ses Mert'i irkiltti. Dönüp beni görünce yüzü panikle gerildi.

"Can Bey, lütfen yanlış anlamayın, dün gece Deniz'i getirdim. Küçük olduğu için gitmeme izin vermedi, o yüzden bir gece kaldım."

"Sadece çocuk yüzündendi, başka bir şey yok..."

Onun sözleri kalbimi daha da parçaladı.

Demek dün gece gelmişti. Yarı uykulu hâlde duyduğum sesler meğer hayal değilmiş.

Mert, Elif'in odasında bütün gece kalmıştı.

Bu benim bile hiç sahip olamadığım bir ayrıcalıktı.