Nişanı At, Zirveye Dönüyorum

“Üzgünüm Levent Çınar, bu nişanı seninle yapamam.”

Serinkan Şirketler Grubu'nun genel müdür odasında.

Soğukkanlı bir ifadeyle, siyah dantelli uzun bir elbise giymiş olan grup başkanı Defne Serinkan soğukkanlılıkla konuştu.

Karşısında, yakışıklı yüzlü fakat kıyafetleri biraz sade bir adam oturuyordu.

“Defne, bununla ne demek istiyorsun? Anlaşmamış mıydık?”

Levent Çınar'ın yüzü donakaldı.

Anlaştıkları gibi, Serinkan Grubu halka arz edildiği gün, üç yıllık birlikteliklerini sonlandırıp evlilik cennetine adım atacaklardı.

“Ne dersen de, bir zamanlar birlikteydik. O yüzden doğrudan söyleyeceğim.”

Defne Serinkan, kulağının yanına düşen bir tutam saçını düzeltti. Beyaz ve pürüzsüz boynu, kusursuz yüzüyle her hareketinde güzelliğini sergiliyordu.

“Levent, aramızdaki uçurum artık çok büyüdü, farkında değil misin?”

“Hatta birimiz gökyüzünde, birimiz yerdeyiz. Zorla bir arada kalmak, sana hiçbir fayda sağlamaz, bana ise yükten başka bir şey olmaz!”

Yük?

Levent Çınar donup kaldı. Defne Serinkan'ın böyle sözler söyleyeceğini hiç düşünmemişti.

Eğer o zamanlar kendisi müdahale etmeseydi, Serinkan Ailesi çoktan iflas etmişti, halka arz edilmek şöyle dursun.

Defne Serinkan'ın bugünkü başarısını yaratan da bizzat kendiydi.

Ama Levent Çınar'ın asla tahmin edemediği şey, zenginlik ve başarıdan sonra karşılığında yük muamelesi görmekti.

“Bu kararın seni üzeceğini biliyorum.”

“Şöyle yapalım, bunu sana borç bil. Bu evlilik iptal edildikten sonra, sana bir ayrılık parası, bir villa ve bir lüks araba vereceğim. Bunlar, şerefli bir hayat yaşamana yeter de artar!”

Dedikten sonra Defne, lüks Şınavar çantasından kalem ve çek defterini çıkardı.

Levent Çınar, sekiz milyon lira yazdığı çek defterine bakarken, karşısındaki kadının hiç bu kadar yabancı gelmediğini hissetti.

“Yıllarca süren duygularımız, senin gözünde sadece şu rakamlardan mı ibaret?”

Defne Serinkan'ın kusursuz yüzünde karmaşık bir ifade belirdi, ama hemen yerini soğukluğa bıraktı.

“Az bulursan, daha da ekleyebilirim. Sen memnun olana kadar artırırım!”

Az bulduğunu mu düşünüyordu?

Levent Çınar derin derin ona baktı, gözlerinde hafif bir sızı vardı: “Yani bu nişanı bozmakta kararlısın, öyle mi?”

Defne, nemli dudaklarını birbirine bastırdı ve başını pencereye çevirdi: “Bu şekilde anlamakta kararlıysan, söyleyecek başka bir şeyim yok.”

Artık serveti bir milyar lirayı aşan iffetli bir kadın patrondü. Doğyakent'te sayısız insanın delicesine hayranlık duyduğu bir tanrıçaydı.

Oysa Levent Çınar, hangi açıdan bakılırsa bakılsın, onunla uyumsuzdu. Ruhsal olarak bile onun seviyesinde değildi.

Böyle bir evlilik, onun istediği gibi değildi. Çünkü bu fazla sıradandı!

“Yıllarca süren duyguların, sayısız gece gündüzün yanında olmanın, defalarca yaptığın kahvaltıların ve akşam yemeklerinin sonunda sıradanlığa yenilmişiz demek.”

“Haklısın, sen artık Serinkan Grubu'nun başkanı, Doğyakent'in göklerdeki kızısın, hayranlarınla dolup taşan biri.”

“Ben ise Levent Çınar, sıradan bir hiç. Sana bu iffetli kadın patrone elbette layık değilim!”

Levent Çınar kendiyle alay eder gibi güldü, kalbi kırıktı.

Defne Serinkan'ın kaşları çatıldı, başını kaldırıp ona baktı: “Levent, senin için çok şey yaptığını kabul ediyorum, ama bunların hiçbiri benim istediklerim değildi...”

“Neyse, ne kadar söylesem de beni anlamayacağını biliyorum. Bu parayı al götür. Yıllardır verdiğin emeğin karşılığı olsun.”

Dedikten sonra, çek defterini Levent Çınar'a doğru itti.

Ama Levent, bir kez bile bakmadı.

“Sekiz milyon lira ayrılık parası... Defne Hanım gerçekten cömertsiniz. Ne yazık ki, benim buna ihtiyacım yok!”

Ayağa kalktı ve doğruca çıkışa yöneldi.

Defne, Levent'in böyle çıkıp gitmesine kaşlarını daha da çattı, sesini üç derece yükseltti:

“Levent, şu parayı almanı tavsiye ederim. Gurur ve kibir uğruna aptal gibi davranma! Hiç düşündün mü? Sen küçük bir doktorsun, bu parayı bir ömür boyu kazanamazsın!”

Levent Çınar duymazdan geldi.

Doğrusu, sekiz milyon lira onun için pek bir şey ifade etmiyordu.

“Dur bakalım.”

Tam o sırada, altınlara bürünmüş, yersiz kalın makyajı olan bir kadın kapıyı iterek içeri girdi.

Levent Çınar onu görür görmez: “Zeynep Hanım!” dedi.

Gelen kişi, Defne'nin annesi, Levent'in olması beklenen kayınvalidesi Zeynep Serinkan'dı.

“Hadi oradan, Zeynep Hanım'ını da alırım ben!”

“Gideceksen eşyalarını da götür. Bizim Serinkan Köşkü senin şu döküntülerini kaldırmaz!”

Zeynep Serinkan soğuk bir sesle homurdandı ve çantasından bir kutu ile bir banka kartı çıkarıp Levent'e fırlattı.

Levent'in yüzünde bir an beliren yumuşak ifade, anında buz kesti.

Onlar, Defne için özenle hazırladığı nişan yüzüğü ve başlık parasıydı.

Anlaşamasa bile, onun emeğini bu kadar hor görmeye gerek yoktu.

“Zeynep Hanım, siz de böyle mi düşünüyorsunuz? Ben size hiç mi saygısızlık ettim?”

Zeynep Serinkan soğuk soğuk güldü, sesi pek keskindi:

“Ne oldu Levent, canının acıyan noktasına mı bastım?”

Defne kaşlarını çatarak: “Anne, biraz az konuş!” dedi.

Ama Zeynep Serinkan daha da azdı.

“Tüh, neden konuşmayayım? Konuşacağım işte! O bir kurbaga, kuğuya uzanmaya kalkıyor. Bizim Serinkan Ailesi'ne talip olmak, kapı yok!”

“Ha, bir şey daha var Levent. Bizim Defne, yakında Yavuz Korkmaz'la nişanlanacak. Sadece Yavuz Bey'in yurt dışından dönmesini bekliyoruz.”

“Onun Yavuz Bey'le kıyaslamak mı istiyorsun? Sülün ile kartal arasındaki fark gibi, anladın mı?”

Konuşmasının sonunda Zeynep'in yüzünde kendini beğenmiş ve acımasız bir ifade vardı.

Levent Çınar'ın gözlerindeki soğukluk neredeyse elle tutulur hale geldi. Birden Defne'ye döndü.

Biri bitmeden, diğerine çoktan yer bulmuştu.

Bu kadın, bunu nasıl yapabiliyordu?

Levent'in buz gibi bakışlarına maruz kalan Defne, bakışlarından kaçındı, ama sesi kararlıydı.

“Korkmaz Ailesi, Doğyakent'in büyük bir hanedanıdır. Nüfuzları askeri, politik ve ekonomik olmak üzere üç alana da yayılmıştır. Nesiller boyu süren çabalarının sonucunda artık Doğyakent'in yıkılmaz güçlerinden biri olmuşlardır.”

“Yavuz Korkmaz, ileride ailesinin yönetimini devralacak. Bizim Serinkan Ailesi'nin onlarla akrabalık kurması, büyük ve eşsiz bir fırsat olacak. Benim içinse gerçek bir dönüşüm!”

Söylenecek her şey söylenmişti!!!

Levent Çınar tamamen rahatlamıştı. Sakin bir gülümsemeyle ne kadar özgür olduğunu gösterdi.

“Öyle mi? O halde ben bu zavallı çocuk, Defne Hanım ve Serinkan Ailesi'nin yükseklere uçmasını, şanslarının yaver gitmesini dilerim.”

Dedikten sonra, bir an bile tereddüt etmeden arkasına bakmadan çıkıp gitti.

Levent'in arkasından bakan Defne'nin içi buruktu.

Yavuz Korkmaz'la olan nişan meselesini duyunca Levent'in çok sinirleneceğini ya da ona yalvaracağını düşünmüştü.

Ama başından sonuna kadar Levent fazlasıyla sakindi. Hatta sonunda hiç umursamaz görünüyordu.

“Anne, sence çok mu ileri gittim?”

Zeynep Serinkan söylendi: “Fazla mı? Hiçbir şeye yaramayan şu kurbaga, seninle evlenmek istemek fazla zaten!”

“Defne’cim, Yavuz yurt dışından döner dönmez nişanlanırsınız. Sonra bizim Serinkan Ailesi daha da yükselir, Doğyakent'in bir numaralı ailesi oluruz.”

“O Levent'e gelince... O da kim? Bugün aklı başına geldi ve uslu uslu gitti. Yoksa ona kendi elimle ederdim edeceğimi!”

Defne hiçbir şey söylemedi. Sadece içinde bir boşluk hissetti.

Sanki son derece önemli bir şeyi kaybetmişti.