LOGINเพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
"นี่นายเป็นห่วงลูกจริง ๆ รึเปล่าอะ" ลิลิธพูดจบก็ดันอกเขาเบา ๆ แล้วรีบวิ่งขึ้นไปยังห้องนอนของลูซิเฟอร์อย่างหัวเสียในห้องนอนของลูซิเฟอร์ลิลิธเปิดประตูเข้ามา พบศรีที่กำลังเตรียมตัวล้มตัวลงนอนข้างเตียงของลูซิเฟอร์"อ้าว คุณลิลิธ?" ศรีทักอย่างแปลกใจ"ศรี..น้องไม่สบายเหรอ? เห็น..เขาบอกว่าปวดท้อง" ลิลิธถ
ณ ห้องอาหารไพรเวทโรงแรม อิมเปอเรียม ออเรอุสหลังจากอ่านข้อความที่ดราก้อนส่งมา ลิลิธก็ทำได้แค่เพียงพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเหนื่อยใจแม่ลูซิเฟอร์: ถ้าเรื่องแค่นี้จัดการเองไม่ได้ ก็ไม่ต้องเรียกตัวเองว่าพ่อแล้ว!ไม่นานข้อความจากอีกฝ่ายก็ตอบกลับมาพ่อลูซิเฟอร์: แล้วงานของเธอมันต้องคุยดึกขนาดนี้เลยเหรอ?เ
"หน้าตาก็เหมือนพ่อ นิสัยก็เหมือนพ่อ ทุกวันนี้ยังติดพ่อแจเลยด้วย" เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ อย่างเหนื่อยใจกับสองพ่อลูกที่แสบซ่าพอกันเลยณ ห้องอาหารไพรเวทโรงแรม อิมเปอเรียม ออเรอุส ลิลิธในชุดเกาะอก เดรสกางเกงยาวสีน้ำตาลครีม สวมใส่รองเท้าส้นสูง ของแบรนด์เสื้อตัวเอง ทิ้งตัวนั่งอยู่บนเก้าอี้หรูหราภายในห้อ
"…หมายความว่ายังไง?""คือวันนี้ฉันมีนัดพรีเซนงานสำคัญกับลูกค้าน่ะ และก็น่าจะกลับดึก""งั้นเดี๋ยวฉันไปส่ง ให้นั่งรอในรถก็ได้""ไม่ต้อง! นายน่ะพาลูกกลับบ้าน กินข้าว อาบน้ำ ทำการบ้าน และส่งลูกนอนด้วยเลย""พี่เฟอร์ครับ คืนนี้แม่ต้องออกไปทำงานนะลูก""พี่เฟอร์อยู่กับมังกร อย่าดื้ออย่าซนนะ""พี่เฟอร์ไม่ดื้







