ท่านประธานของสามโอรสแห่งสวรรค์พาตัวกลับบ้าน

ท่านประธานของสามโอรสแห่งสวรรค์พาตัวกลับบ้าน

By:  เจียงจื่อหยาCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9.2
59 ratings. 59 reviews
635Chapters
145.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

แผนการครั้งหนึ่งได้ทำลายความบริสุทธิ์ของเจียงเซิงลง บีบบังคับให้เธอต้องออกจากบ้าน หกปีต่อมาเธอกลับประเทศพร้อมลูกสามคนเพื่อฉีกหน้าเขา แต่ไม่คาดคิดเลยว่าลูกทั้งสามคนจะเจ้าแผนการมากกว่าเธอเสียอีก พวกเขาได้ตามหาพ่อแท้ๆมาเป็นแบล็กหลังให้กับเธอ แถมลักพาตัวพ่อแท้ๆกลับมาบ้านอีกด้วย "แม่ครับ พวกเราลักพาตัวพ่อกลับมาแล้ว!" ชายคนนั้นมองดูลูกๆของตัวเอง ต้อนเธอจนมุม เลิกคิ้วแล้วยิ้มๆ "ตั้งสามคนแล้วเหรอ งั้นเอาอีกสักคนไหมล่ะ?" เจียงเซิง "ให้ตายเถอะ!"

View More

Chapter 1

บทที่ 1

10년 전, 그러니까―

스무 살. 한여름의 소나기처럼 그를 만났다.

그날도 여느 때처럼 아버지와 그 여자의 싸움을 견디지 못하고 집에서 뛰쳐나온 날이었다.

분명 좀 전까지 시퍼런 하늘에 쨍쨍하게 빛나던 해가 시커먼 구름 뒤로 자취를 감추었고, 잿빛 하늘의 대찬 빗줄기가 땅을 뚫을 기세로 쏟아지고 있었다.

서현은 입술을 잘근 씹어 물고는 그대로 폭포수 같은 빗속으로 뛰어들었다.

하지만 빗줄기가 얼마나 세차던지 대문을 나서는 그 짧은 순간에도 벌써 머리통이 얼얼했다. 게다가 신발도 신지 못한 발바닥은 이미 깨질 듯이 시려왔다.

얼마 못 가 내달리던 온몸은 깊은 물 속에 뛰어든 듯, 가득한 물기로 무거워졌다. 그럼에도 메마른 가슴은 조금도 젖지 않고 텁텁하기만 했다.

우렁찬 빗소리에도 집안에서 나던 굉음이 고막 가까이 진동하는 듯했다.

‘그냥 이대로 아무도 모르게 사라져 버렸으면.’

수없이 되뇌던 말인데 오늘은 좀 더 축축하고 퀴퀴하게 느껴졌다.

서현은 아득해진 시야를 닦고 또 닦으며 계속 달렸다.

하지만 제아무리 지독한 오기라도, 하늘에서 뿜어대는 세찬 빗줄기에는 비할 바가 아니었다. 서현의 몸은 달리면 달릴수록 심하게 떨려왔고, 발바닥은 얼어붙어 깨질 듯이 아팠다.

한여름의 비가 이렇게 서늘할 일인가. 불규칙하게 터지는 숨결마다 차가운 쇠 맛이 목젖을 파고들었다. 그것은 점점 비릿해지더니 숨구멍을 뜨겁게 달구었다.

그렇게 서서히 눈앞은 캄캄해져 갔고, 더 이상 팔다리에는 어떤 감각도 느껴지지 않을, 딱 그즈음이었다.

‘퍽-!’

시린 물기에 단단한 온기가 세게 맞닿았다.

“야!”

제 몸 안으로 와락 달려든 여린 몸을 한 품에 끌어안은 남자의 가슴팍이 놀란 듯 크게 오르락내리락 거렸다.

놀란 가슴께에서 여자의 엷은 숨결이 느껴졌다. 금방이라도 꺼질 것 같은 숨소리에 여자의 허리를 감싼 남자의 팔에는 본능적으로 힘이 바짝 들어갔다.

그 작은 힘에도 바스러질 듯 파르르 떨리는 몸….

혹시라도 이 작은 숨소리가 정말 꺼져버릴까, 이 작은 몸이 제힘에 바스러질까 봐 무서워진 남자는 버럭 소리를 질렀다.

“야 너, 너 미쳤어? 비는 죄다 맞고…이런 날 왜 앞도 안 보고 뛰어다녀?!”

그런 제 목소리에 여자애의 눈꺼풀이 사르륵 진동했다. 그러더니 이내 힘겹게 벌어지는 애처로운 입 모양.

“……말…이…야.”

무슨 말인지 제대로 들리지는 않았지만, 여자가 살아 숨 쉬는 것만으로도 남자의 놀란 가슴이 잠시 진정됐다.

“그래, 말해 봐. 말. 정신 좀 차려보라고!”

“…너 뭔데…반말이냐고…”

여자의 새파란 입술 새로 나온 말이 제법 까칠해서 남자가 당황해 입을 뻐끔거렸다. 그 찰나에 여자의 고개가 힘없이 축 늘어졌다.

“야!”

고함과 함께 남자는 서현을 번쩍 안아 들었다. 온몸이 빗물에 흠뻑 젖었는데도, 제 몸이 아닌 양 힘없이 축 늘어졌는데도, 남자에게 서현은 너무나도 가벼웠다.

 * * *

“…으, 으.”

온몸이 뜨겁고 얼얼했다. 가늘게 뜬 서현의 눈이 두어 차례 슴벅였다.

이내 서현의 초점이 낯선 공간을 인식했는지 또렷해질 즈음, 불쑥 시야를 가득 메운 낯선 살색에 눈이 번쩍 뜨였다.

번쩍 뜬 눈으로 다시 본 그것은 분명 남자의 몸이었다.

“으아아아악!”

“악!”

제 비명에 살색의 주인도 덩달아 비명을 질렀다. 남자는 가려지지도 않는 커다란 몸을 가리며 소리를 질렀다. 이윽고 저보다 더 사색이 된 남자가 서현을 바라보았다.

눈썹께까지 구불구불 흘러내린 검은 머리칼, 쌍꺼풀 없이 길게 뻗은 눈매는 매서워 보였지만, 왼쪽 눈 아래 작은 점과 말간 눈동자 때문인지 이상하게 무섭지는 않았다.

아…여긴 어디고, 저 남자는 누굴까.

그래, 둘 중 하나겠지.

“납치범이세요? 아니면 생명의 은인?”

뻐근한 몸을 일으켜 앉은 서현은 질문을 하고 나니, 집안 풍경이 눈에 들어왔다. 작은 오피스텔이었다. 딱히 인테리어랄 것도 없는 심플하고 단순한 이 공간은 침대에서 부엌까지 한눈에 들어왔다.

“뭐? 납치범?!”

남자는 빨래 건조대에서 티셔츠 한 장을 휙 집어 입었다. 탄탄한 몸이 커다란 옷에 가려진 그에게서는 소년미가 물씬 풍겼다.

고개를 삐딱하게 기울인 채 못마땅한 얼굴로 되묻는 남자에게 서현은 깔깔해진 목을 가다듬으며 대답했다.

“…어차피 뭐든 상관없어요.”

“어쭈? 상관이 없어?”

서현의 고개가 푹 떨어졌다. 그와 동시에 포근한 이불 위로 눈물이 떨어지며 툭, 툭 소리를 냈다.

“…야. 상관없다면서…왜 우냐?”

그러게. 나 왜 울지.

남자의 물음과 자신의 반문 이후 눈물은 더 거세게 쏟아져 내렸다. 어깨가 들썩이고 몸이 떨려왔다.

아까부터 느껴진 이 집의 온기 때문일까?

이 별거 없는 집에는 온기가 가득했다. 낯선 남자의 집인데도, 처음으로 안심이 됐다. 뛰쳐나온 그 집에서는 느껴본 적 없는 묘한 안도감에 눈물이 멈추지 않았다.

“…야, 야…”

당황한 남자가 말을 더듬으며 가까이 다가오는 게 느껴졌다.

“납…치 그런 거 아니야. 나 그런 놈 아니야…아, 진짜 아닌데.”

서현이 고개를 들어 남자를 올려다보았다. 희뿌연 시야 속 그 남자는 우는 저 때문인지 어쩔 줄 모르는 얼굴로 커다란 키를 한창 구부리고 있었다.

끅끅거리는 숨을 간신히 삼킨 서현이 입을 열었다.

“…끅. 흐윽, 끅. 근데…끅. 근데 왜 자꾸…반말이…세요?”

“어…? 아, 미안…근데 나 진짜 나쁜 놈 아니야…요.”

남자는 서현을 안심시키려는 의도인지 자세를 더욱 낮추며 침대 가까이로 다가왔다. 서현은 그런 그가 여전히 무섭지 않았다. 오히려 가까이 다가온 그의 얼굴이 선명해질수록 안심되었다.

나 혹시 외모지상주의였나.

그때, 남자가 조심스럽게 침대에 등을 기대며 바닥에 살포시 앉았다. 그는 고개를 돌려 서현의 얼굴을 살피며 물었다.

“…다 울었냐?”

어느새 진정된 서현은 눈과 코를 벅벅 문지르며 고개를 끄덕였다. 그러자 그는 고개를 돌려 작은 한숨을 내쉬었다. 서현은 그의 뒤통수를 보며 겨우 가라앉은 목소리로 말했다.

“이름, 나이…말해줘요.”

“강지음. 스물셋.”

강지음…오빠였네.

서현은 얕게 헛기침하곤 기어들어 가는 목소리로 답했다.

“마서현. 난 스무 살…”

순간 지음의 뒤통수가 삐딱하게 기울었다. 곧 저를 슥 올려다보는 지음에게 서현은 입술을 삐쭉이면서 말했다.

“반말해…나도 할게.”

서현의 말에 지음은 금세 픽 웃더니 침대에 머리를 젖혀 기대었다. 그러자 지음의 옆태가 고스란히 드러났다.

날렵한 턱선 아래로 두껍게 움직이는 그의 목젖을 보며 서현은 저도 모르게 침을 크게 삼켰다. 때마침 지음의 시선이 서현을 향했다. 서현은 순간 달아오르는 얼굴을 얼른 감췄다.

곧 그의 다정한 목소리가 들려왔다.

“밥 먹을래?”

Expand
Next Chapter
Download

Book Review

Latest chapter

More Chapters

Ratings

10
86%(51)
9
0%(0)
8
2%(1)
7
0%(0)
6
3%(2)
5
2%(1)
4
0%(0)
3
0%(0)
2
2%(1)
1
5%(3)
9.2 / 10.0
59 ratings · 59 reviews
Write a review

reviewsMore

Angie AuntiePanda Panjanaja
Angie AuntiePanda Panjanaja
ใครมาใหม่ อย่าเพิ่งหลวมตัวค่ะ มันขึ้นว่าจบแต่ไม่จบ ค้างคา
2024-11-15 04:28:16
6
0
Marimah Areeyadaj
Marimah Areeyadaj
ตอนจบ แบบ ไม่จบ กลับมาเขียนต่อให้จบ โอ้ยยย อารมณ์​ค้างเลย กำลังจะลุ้นเลยว่าจะจัดการคู่แข่งอย่างไงต่อ แล้วพระเอกจะฟื้นความทรงจำไหมเฮ่อ...
2024-08-22 22:12:23
1
1
Pornsuk
Pornsuk
ชอบมากคร้า ถึงขั้นติดงอมแงมเลยแต่ยังหาช่องที่จะเปย์เพชรให้ไม่เจอเลยคะ ลองกดดูหลายช่องทางก็ยังไม่มีปุ่มให้กดเปย์เพชรเลย
2024-07-28 15:40:10
1
0
Usitta
Usitta
จบแบบแปลกๆ
2024-07-20 14:09:59
0
0
Ann Suksamran
Ann Suksamran
จบแล้วหรอคะ รออ่านอยู่นะ
2024-07-12 22:23:26
0
0
635 Chapters
บทที่ 1
"เจ็บ..."เจียงเซิงที่ค่อยๆฟื้นคืนสติรู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง ร่างกายก็รู้สึกราวกับถูกรถชน ความไม่สบายทางกายภาพทำให้เธอขมวดคิ้ว ต้องการจะผลักออกแต่กลับไร้เรี่ยวแรงใดๆในความมืดมิดมองไม่เห็นใบหน้าของชายหนุ่ม ได้เพียงกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆอันเป็นเอกลักษณ์ของกุชชี่เท่านั้นชายหนุ่มไม่พูดอะไรเลย เขาจูบลำคอของเธอ ขบลำคอของเธอ...เช้าตรู่เจียงเซิงตื่นขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนกเธอแปลกใจปนตกใจเมื่อพบว่าตัวเองกำลังนอนเปลือยกายอยู่บนเตียง โดยที่ข้างกายมีชายแปลกหน้านอนหันหลังให้กับเธออยู่ใบหน้าของเจียงเซิงซีดลงทันที และภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็ค่อยๆชัดเจนขึ้น มันไม่ใช่ความฝัน!เกิดอะไรขึ้นกันแน่?เธอจำได้เพียงว่าเมื่อคืนเป็นวันเกิดของเธอ เจียงเวยปาร์ตี้ร่วมกับเธอ หลังจากดื่มไวน์ที่เขายื่นเข้ามาให้แล้วนั้น เธอก็ไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย!หรือว่า ไวน์แก้วนั้นมีอะไรผิดปกติ!เจียงเซิงกัดฟันลุกขึ้นจากเตียง พยายามทำเสียงให้เงียบที่สุด สวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว เก็บข้าวของแล้วย่องหนีออกไปเธอต้องกลับไปหาเจียงเวยเพื่อถามให้รู้เรื่อง!*****เมื่อเจียงเซิงกลับมาที่บ้านของตระกูลเจียง ก็เห็นเพียงเจียงเซิ่นพ่
Read more
บทที่ 2
ณ สนามบินของเมืองหลวงทันทีที่แม่ลูกคู่หนึ่งได้ก้าวออกจากประตูที่เต็มไปด้วยผู้โดยสารพลุกพล่านนั้น พวกเขาก็สามารถดึงดูดความสนใจของผู้คนได้เป็นอย่างมากพูดให้ถูกก็คือ แม่คนหนึ่งที่พาลูกหน้าตางดงามสามคนมาด้วยนั่นเองหญิงสาวดูเย็นชาและสูงศักดิ์ สวยจนน่าทึ่ง อุ้มเด็กสาวหน้าตาน่ารักน่าชังด้วยมือเดียวไว้ในอ้อมแขน ผมหยิกลอนหนาราวกับตุ๊กตาโดยมีเด็กชายสองคนที่ลักษณะคล้ายกันและหน้าตางดงามอยู่ข้างๆ ดวงตาสีเหลืองอำพันสว่างไสว ผมสีน้ำตาลเข้ม ผิวขาวราวกับน้ำนม ช่างงดงามราวกับไม่ใช่คนอย่างไรอย่างงั้น!หญิงสาวที่ยืนอยู่หน้ารถบีเอ็มดับบิวถอดแว่นกันแดดออก เมื่อเห็นเจียงเซิงอุ้มเด็กน้อยคนหนึ่งไว้ในอ้อมแขนและอีกสองคนเดินตามหลังมา เธอก็สูดหายใจเข้าอย่างเต็มแรง"ให้ตายเถอะ เซิงเซิง อุ้มท้องครั้งเดียวได้สามคนเลยเหรอ?"เธอตกตะลึง!คลอดตั้งสามคนออกมาก็นับว่าเก่งแล้ว แต่ที่สำคัญก็คือเจ้าตัวน้อยทั้งสามยังหน้าตาดีขั้นเทพตั้งแต่อายุยังน้อยอีกต่างหากเธออดไม่ได้ที่จะสงสัยว่า ในตอนนั้นเจียงเซิงไปนอนกับเทพเจ้าองค์ไหนมากันแน่!เจียงเซิงวางเด็กน้อยในอ้อมแขนลง ลูบหัวเล็กๆของพวกเขาทั้งสาม "นี่คือแม่บุญธรรมของพว
Read more
บทที่ 3
เจียงเซิงหันหน้าไปพบกับสายตาที่ใสสะอาดของชายคนนั้น และเมื่อเธอเห็นรูปร่างหน้าตาของเขา เธอก็ตกตะลึงไปชั่วขณะผิวของเขาขาวใส ใบหน้าคมเข้มและโดดเด่น โดยเฉพาะดวงตาสีเหลืองอำพันคู่นั้นที่ดูเหมือนจะซ่อนความลึกลับที่ไม่อาจหยั่งถึงได้เอาไว้ รวมถึงริมฝีปากที่เม้มแน่นราวกับมีดบางๆนั้นอีกด้วยเพียงแต่ว่าใบหน้านี้กลับมีความคล้ายคลึงกับเฉินเฉินและเหยียนเหยียนเป็นอย่างมาก แม้แต่สีตาก็เหมือนกัน!ในตอนนั้นเมื่อเธอได้ให้กำเนิดลูกที่ประเทศSถึงได้รู้ว่าเป็นแฝดสาม คนโตเหยียนเหยียนและคนที่สองเฉินเฉินหน้าตาไม่เหมือนเธอเลยแม้แต่น้อยตรงกันข้ามกับคนสุดท้องหนวนหนวนที่พอมีหน้าตาคล้ายกับเธออยู่บ้าง แต่สีผมที่ดำเหมือนน้ำหมึกของเธอกลับเหมือนกับผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอคนนี้เมื่อมองไปที่ชายคนนี้ ดวงตาของเจียงเซิงก็อดไม่ได้ที่จะหม่นลงเขาคือใคร? เป็นอะไรกับเจียงเวย?ดวงตาของซือเย่เจ๋วจ้องมองไปที่ใบหน้าของเจียงเซิง ขมวดคิ้วเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้...เมื่อเจียงเวยเห็นซือเย่เจ๋วมองไปที่เจียงเซิง เธอก็แอบกัดฟันแน่น ให้ตายเถอะ ไม่ใช่ว่าซือเย่เจ๋วจะจำเจียงเซิงขึ้นมาได้นะ?ไม่ เธอไม่มีวันยอมเด็ดขาด!เธอคล้องแขนของซื
Read more
บทที่ 4
ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าซือเย่เจ๋วเป็นแขกผู้มีเกียรติที่ได้รับเชิญจากราชวงศ์ของประเทศS และยังเป็นเพื่อนกับเจ้าหญิงแห่งราชวงศ์ของประเทศSอีกด้วย ซึ่งเขาต้องเคยเห็นเหรียญที่ระลึกของราชวงศ์ของประเทศSอยู่แล้วต่อให้เธอจะเอามันออกมาได้ ก็คงต้องถูกจับได้ว่าเป็นของปลอมอย่างแน่นอน!เจียงเซิงเยาะเย้ย "ของล้ำค่าขนาดนั้น ฉันจะเอาออกมาให้เธอดูง่ายๆได้ยังไง?"ความหมายของประโยคก็คือ เธอไม่คู่ควรนั่นเอง!เจียงเวยตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ แต่ยังคงมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า "แกไม่กล้าใช่ไหมล่ะ?""เย่เจ๋ว คุณเห็นไหมว่าเธอกำลังโกหกอยู่ เธอรู้แก่ใจดีว่าราชวงศ์เคยรับเชิญคุณ และคุณก็รู้จักเหรียญที่ระลึกนั่น เพราะงั้นเธอจึงไม่กล้าเอามันออกมาไงล่ะคะ"เธอมีทีท่าอีกอย่างเมื่ออยู่ต่อหน้าซือเย่เจ๋วซือเย่เจ๋วกระตุกมุมปากอย่างเย็นชา "ผมเป็นคนจ่ายเงินหนึ่งพันล้านเอง เป็นความตั้งใจของผมเองที่จะเชิญดีไซเนอร์โซรามา หากคุณสามารถพิสูจน์ได้ว่าคุณคือโซรา เรื่องของวันนี้ผมจะไม่เอาเรื่อง""แต่หากไม่ได้" ซือเย่เจ๋วโน้มตัวเข้าหาเธอ แล้วพูดคำต่อคำว่า "คุณจะไม่สามารถอยู่ในเมืองหลวงได้อีก"ขณะที่เขาเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมจางๆบนตัวของเ
Read more
บทที่ 5
เจียงเซิงเดินไปที่ระเบียงพร้อมกับโทรศัพท์มือถือ และกดรับสาย "ทำไมล่ะ ผู้อำนวยการเจียงเสียใจทีหลังเหรอ?"เมื่อเจียงเวยได้ยินอย่างนั้น เธอก็กัดฟันแน่นแล้วพูดว่า "เจียงเซิง จะมากเกินไปแล้วนะ เรายอมจ่ายแกพันล้านเพื่อเชิญแกมาก็ถือว่าเราให้เกียรติแกมากแล้วนะ!""งั้นเหรอ? พูดเหมือนว่าฉันอยากจะได้พันล้านของพวกเธอมากอย่างงั้นแหละ" เจียงเซิงโน้มตัวไปที่ระเบียงพร้อมกอดอกแล้วยิ้มเบาๆ "ในเมื่อไม่ได้ความร่วมมือด้วยความจริงใจ ก็ไม่ต้องโทรมาอีก""เดี๋ยว!"เจียงเวยตะโกนเรียกเธอเอาไว้ เธอนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน แล้วพูดด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา "เจียงเซิง แกอย่าลืมว่าฉันยังมีคลิปวิดีโอนั่นอยู่ในมือนะ"เมื่อพูดถึงเรื่อง"คลิปวิดีโอ"ใบหน้าของเจียงเซิงก็ค่อยๆหม่นหมองเมื่อไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวทางปลายสาย เจียงเวยก็ยิ้มๆ"ถ้าไม่อยากให้ฉันเปิดเผยสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อหกปีที่แล้ว ฉันขอแนะนำให้แกมาคุยกับฉันพรุ่งนี้เช้านะ"เจียงเซิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วพยักหน้า "โอเค พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไป"พอพูดจบ เธอก็วางสายไปเจียงหนวนหนวนที่แอบฟังอยู่ด้านหลังได้วิ่งกลับไปที่ห้องด้วยเท้าเล็กๆของเธอ แล้วพูดกับพี่ชายทั้งสองของเธอว
Read more
บทที่ 6
ขอโทษ?ให้เธอกลับไปขอโทษเจียงเวย?เจียงเซิงยิ้มเยาะ และเงยหน้าขึ้นมองเขา "เป็นไปไม่ได้"ซือเย่เจ๋วไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่เย่อหยิ่ง แต่ยังดื้อรั้นอีกต่างหาก ใบหน้าของเขาเย็นชาและแข็งกร้าว "ถ้าคุณไม่ขอโทษ ชื่อของโซราจะหายไปจากอุตสาหกรรมเครื่องประดับแฟชั่นในวันพรุ่งนี้"เดิมทีเขาไม่เคยคิดที่จะทำให้เธอต้องลำบากใจ แต่เจียงเวยคือ"ผู้ที่ช่วยชีวิต"ของเขา ถ้าคืนนั้นเมื่อหกปีก่อนไม่มีเธอ เขาคงตกหลุมพรางไปนานแล้วแม้ว่าเขาจะไม่มีความรู้สึกใดๆต่อเจียงเวย แต่หลายปีที่ผ่านมาเขาก็ให้เธออยู่เคียงข้างตลอดเวลา โดยที่เขาจะสนองความต้องการทางวัตถุให้เธออยู่เสมออย่างไร้เงื่อนไขใดๆไวน์เนอร์ จิวเวลรี่เข้าสู่ภาวะถดถอยในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เพราะฉะนั้นเขาจึงจ่ายเงินหนึ่งพันล้านแทนเธอเพื่อขอให้โซรากลับมายังประเทศเขารู้ว่าเจียงเวยตบเธอ เธอเป็นฝ่ายผิดก่อน เขาสามารถขอให้เจียงเวยขอโทษเธอได้ส่วนตัวแล้วพวกเธอจะแก้ไขปัญหายังไงเขาไม่สน แต่เขาไม่อนุญาตให้ผู้หญิงคนอื่นกล้าทำอะไรเธอต่อหน้าเขาอย่างเด็ดขาดมือที่ถูกล็อกของเจียงเซิงเจ็บปวดราวกับกระดูกเคลื่อน ดวงตาของเธอลดต่ำลง แม้ว่าเธอจะรู้สึกเสียใจ
Read more
บทที่ 7
"คุณน้าคนฉวย เรามาที่นี่เพื่อสัมภาษณ์นางแบบนายแบบค่ะ~" เจียงหนวนหนวนเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเป็นประกายราวกับมีดวงดาวซ่อนอยู่ข้างในดาลิน่าสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อสงบจิตใจ เด็กที่น่ารักขนาดนี้ และอ่อนโยนขนาดนี้ จะเป็นลูกของท่านซือได้ยังไงกัน?จากความเข้าใจของเธอที่มีต่อท่านซือ เขาคงไม่มีทางให้กำเนิดเด็กที่น่ารักขนาดนี้ได้หรอกนะเธอคุกเข่าลงแตะศีรษะเล็กๆของพวกเขา "พวกหนูชื่ออะไรจ๊ะ""หนูชื่อเจียงหนวนหนวนค่ะ""หนูชื่อเจียงเหยียนเหยียนครับ"เด็กน้อยทั้งสองตอบอย่างพร้อมเพรียงกันดาลิน่าตะลึงกับความน่ารักของพวกเขา หน้าตาน่ารักก็ถือว่าดีมากแล้ว แต่นี่ยังหน้าตาดีขนาดนี้อีกถ้ายืนหน้ากล้อง...เธอดึงสติกลับมา ยืนขึ้นและตะโกนบอกเจ้าหน้าที่ที่อยู่รอบตัวเธอ "พวกเธอ รีบพานางแบบนายแบบตัวน้อยสองคนนี้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วๆเข้า!"เธอแทบรอไม่ไหวที่จะเห็นผลลัพธ์!ใต้อาคารTG มายบัคที่จอดอยู่ให้บอดี้การ์ดชุดดำรออยู่ที่ประตูเพื่อแยกฝูงชนที่อยู่รอบๆออกไปอย่างรวดเร็ว และยืนเป็นสองแถวซือเย่เจ๋วก้าวลงจากรถ และก้าวเข้าไปในล็อบบี้ด้วยขาที่เรียวยาวอีกด้าน ดาลิน่าซึ่งถ่ายรูปไว้หลายชุด ได้ส่งผลงานของทั้งสอ
Read more
บทที่ 8
"มามี้บอกว่าถ้าใครมาถามชื่อมามี้ ก็บอกเขาไปแค่ว่า ชื่อของมามี้คือท่านราชินีค่ะ" เจียงหนวนหนวนหัวเราะ"หึๆ" ดาลิน่ากลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่ แต่เธอก็ต้องรีบอดกลั้นเอาไว้ฮ่าๆ เด็กสองคนนี้น่ารักจัง แม่คนไหนสั่งสอนกัน?ดวงตาของซือเย่เจ๋ววับวาว เขามองไปที่เจียงเหยียนเหยียนซึ่งมีดวงตาที่เหมือนกับตัวเขาทุกประการหากไม่ใช่เพราะคนเดียวที่เขามีความสัมพันธ์ด้วยคือเจียงเวย เขาคงจะสงสัยว่าเด็กทั้งสองคนอาจจะเป็นลูกของเขาก็เป็นไปได้เจียงหนวนหนวนเหลือบมองนาฬิกาของเธอ แล้วกล่าว "อาคนฉวย เราต้องกลับบ้านแล้ว ไม่เช่นนั้นท่านราชินีจะเป็นห่วงเอาได้นะคะ"ซือเย่เจ๋ววางเธอลง หันกลับไปเอ่ยกับหลัวเชว่ "ไปส่งเด็กสองคนนี้ด้วยนะ"หลัวเชว่ตกตะลึง และพยักหน้า "ครับ""อาคนฉวย ลาก่อนนะคะ!" เจียงหนวนหนวนโบกมือให้เขา ก่อนจับมือพี่ชายแล้วจากไปพร้อมกับหลัวเชว่ขณะที่เธอกำลังจะเดินออกไปนั้น เธอก็โชว์ผมเส้นหนึ่งให้เจียงเหยียนเหยียนดูอย่างภาคภูมิใจหลังจากเดินออกจากประตู เจียงหนวนหนวนก็ดึงชายเสื้อของหลัวเชว่ "คุณอา มามี้ของเราป่วยอยู่ในโรงพยาบาล คุณอาช่วยพาเราไปโรงพยาบาลได้ไหมคะ?"หลัวเชว่หยุดชะงัก ลอบถอนหายใจว่า
Read more
บทที่ 9
วันรุ่งขึ้น ณ บริษัทไวน์เนอร์เจียงเซิงนั่งอยู่ในห้องทำงานของเธอเพื่อตรวจสอบการออกแบบของไวน์เนอร์ จิวเวลรี่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา จากนั้นเธอก็โยนแฟ้มลงบนโต๊ะ"ไม่มีความคิดสร้างสรรค์ แม้แต่คำนิยามของการออกแบบยังไม่รู้เลย หลายปีมานี้เครื่องประดับของไวน์เนอร์ จิวเวลรี่ใช้เงินไปกับการเอาของไม่ดีมาปนกับของดีเพื่อทดจำนวนงั้นเหรอ?"พนักงานที่ยืนอยู่ห้องทำงานดูลำบากใจเป็นอย่างมาก "คุณโซราคะ ผู้อำนวยการเจียงบอกว่า แบรนด์เครื่องประดับของไวน์เนอร์ จิวเวลรี่ต้องไปตามสไตล์ดั้งเดิมเท่านั้นค่ะ"เจียงเซิงกอดอกเอนตัวพิงกับเก้าอี้ แล้วหัวเราะ "สไตล์ดั้งเดิมยังไง?"เธอกางไฟล์ข้อมูลของผลิตภัณฑ์เครื่องประดับขึ้นมา "ในอุตสาหกรรมเครื่องประดับแฟชั่นพวกนี้เป็นเพียงขยะเท่านั้น ผู้อำนวยการเจียงของพวกคุณมีความสามารถจริงๆ หลังเข้ารับตำแหน่งก็ถอดคนที่มีความสามารถในแผนกออกทั้งหมด ตอนนี้ ไวน์เนอร์แม้แต่ผลิตภัณฑ์ของตัวเองยังทำออกมาไม่ได้ ได้แต่ขายของที่คนอื่นไม่เอาแล้ว จะผลาญก็ไม่ใช่ผลาญแบบนี้นะ"พนักงานนิ่งเงียบและไม่ตอบโต้ใดๆเจียงเซิงลุกขึ้นยืน แล้วพูดว่า "พาฉันไปที่โกดังเก็บวัตถุดิบที""ค่ะ" พนักงานพยักหน้า
Read more
บทที่ 10
เมื่อเจียงเวยได้ยินว่าซือเย่เจ๋วและเจียงเซิงมาที่โกดังเก็บวัตถุดิบ แถมผู้จัดการเฉินยังถูกเรียกตัวเข้าไปอีกต่างหาก เพราะกลัวว่าบางอย่างจะถูกเปิดเผย เธอจึงรีบไปที่นั่นในทันทีเธอระงับความตื่นตระหนกในใจเอาไว้ แล้วถามราวกับไม่รู้อะไรเลยว่า "เกิดอะไรขึ้น?""เย่เจ๋ว ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้?"ให้ตายเถอะ นังสารเลวเจียงเซิงกลับมาเพื่อจับผิดเธอใช่ไหม ถึงกับต้องตามถึงโกดังเก็บวัตถุดิบเชียวเหรอ!ตอนนั้นเพื่อประหยัดเงินเธอได้ให้คนนำเข้าอัญมณีล็อตหนึ่งที่มีการปลอมปนเข้ามา ไม่คิดเลยว่านังนี่เพิ่งกลับมาก็หาเรื่องเธอซะแล้ว!ซือเย่เจ๋วมองไปที่เธอและพูดอย่างเฉยเมย "หินอัญมณีเจือปนพวกนี้คืออะไร?"เจียงเวยอดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น แต่เธอกลับแสดงทีท่าไร้เดียงสาออกมา "ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับหินอัญมณี อย่างที่คุณรู้ หลายปีที่ผ่านมา วัตถุดิบหินอัญมณีต้องได้รับการอนุมัติจากฉัน แต่ฉันคิดว่ามันคงเหมือนเดิมมาโดยตลอด"เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลยเกี่ยวกับหินอัญมณีจริงๆ ข้อนี้เธอได้ประโยชน์แต่เจียงเซิงกลับหัวเราะออกมา "คุณพ่อใจกว้างจังเลยนะ ยกบริษัทให้กับคนที่ไม่รู้อะไรเลย ไม่กลัวบริษัทจะล้มละลายหรือไ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status