로그인เพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
ดราก้อนค่อย ๆ ขยับนิ้วของเขาเข้าออก ยิ่งเร็วมากเท่าไหร่ก็เหมือนอีกฝ่ายจะยิ่งเสียวมากขึ้นเท่านั้น ร่างกายของเธอเริ่มตอบรับและตอดรัดปลายนิ้วของเขาแน่นมากขึ้นทุกที ๆจากนิ้วกลางก็เริ่มสอดใส่ปลายนิ้วชี้เข้าไปเพิ่ม และกระหน่ำรัวนิ้วเข้าออกซ้ำ ๆ จนร่างบางสั่นสะท้านอยู่ตรงหน้าของเขา ริมฝีปากยังคงขบเม้มดูดด
"นายรู้ไหม...ผู้หญิงส่วนใหญ่ ไม่มีใครลืมผู้ชายที่เป็นคนแรกได้หรอกนะ" ลิลิธหลับตาลงปล่อยให้ความรู้สึกอบอุ่นนี้โอบล้อมหัวใจเธอ เสียงน้ำกระเพื่อมเบาๆ คลอไปกับความทรงจำที่หวนกลับคืนมาในค่ำคืนนี้"แล้วเธอ.." ดราก้อนโน้มตัวเข้าไปใกล้ ใช้ปลายนิ้วลูบไล้ข้างแก้มของลิลิธเบาๆ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเธอ"ถึงแม้ว่
เสียงหายใจหอบเหนื่อยของทั้งคู่ยังคงดังอยู่เนือง ๆ ภายในห้องที่เงียบสงัด ดราก้อนค่อยๆ เกลี่ยเส้นผมที่ปรกใบหน้าของลิลิธออกอย่างเบามือ ดวงตาคมคายจ้องมองใบหน้าสวยของเธออย่างอ่อนโยน เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ก่อนจะพรมจูบบนหน้าผากและแก้มของเธอซ้ำๆ ราวกับจะปลอบโยน"เดี๋ยวฉันไปหยิบน้ำมาให้นะ" เขาพูดเบาๆ และไม่
"ซี้ด..อ๊ะ..อ๊ะ" ร่างบางครางสนั่น กระตุกเกร็ง ตาคู่สวยกรอกขึ้นมองบน เมื่อห้วงอารมณ์ไต่ถึงจุดที่เกิดจะควบคุมได้ น้ำสีใสพุ่งกระฉูดออกมาร่องสวาทอย่างไม่อาจจะกลั้น แท่งรักมหึมาที่ผงาดตั้งลำรอถูกดันสวนเข้าไปในร่องรักของเธอในทันทีสะสวบบบบ!! ดันเข้าไปได้แค่หัว ร่องรักของเธอก็ตอดรัดแน่นจน ดราก้อนรู้สึกหวิว







