ลูกสาวตาย ฉันขอหย่า ผัวเลวคุกเข่ารั้ง

“ถึงเวลาแล้วครับ ยังติดต่อพ่อของเด็กไม่ได้อีกเหรอ?”

ท่ามกลางเสียงดนตรีงานศพอันแผ่วเบา เจ้าหน้าที่ในชุดดำเอ่ยเตือนขึ้น

กู้ซิงเหยาเงยหน้าขึ้นอย่างเหม่อลอย ดวงตาที่บวมแดงมองไปยังลูกสาวซึ่งนอนอยู่ท่ามกลางพวงหรีด ร่างเล็ก ๆ ซีดขาวและเย็นเฉียบ

โทรซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ยังได้ยินเพียงข้อความว่าปลายทางปิดเครื่อง

เธอเดินเข้าไปอย่างไร้ความรู้สึก ยกมือขึ้นลูบแก้มลูกเบา ๆ

“ซีซี... เราไม่รอแล้วนะ ดีไหมลูก?”

แม้เจ้าหน้าที่จะเห็นความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน แต่ก็อดสะเทือนใจไม่ได้

“ถ้าพ่อของเด็กไม่ได้เจอหน้าลูกเป็นครั้งสุดท้าย เขาคงติดค้างในใจไปตลอดชีวิต ไม่อย่างนั้น... รออีกสักหน่อยเถอะครับ”

เสียใจไปตลอดชีวิตงั้นเหรอ?

จู่ ๆ กู้ซิงเหยาก็หัวเราะขึ้นมา

“ตอนที่ลูกสาวฉันนอนรอไขกระดูกจากเขาเพื่อยื้อชีวิตอยู่ในห้องผ่าตัด เขากลับอุ้มลูกสาวของผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจไปจุดดอกไม้ไฟที่สวนสนุก คุณคิดว่าเขาจะเสียใจงั้นเหรอ?”

น้ำตาไหลร่วงลงมา หยดลงบนแก้มที่แข็งทื่อของลูก

กู้ซิงเหยารีบยกมือเช็ดออกจนเกลี้ยง

ซีซีของเธอทนทุกข์มามากพอแล้วในชาตินี้ เธอจะปล่อยให้ลูกจากไปพร้อมน้ำตาของเธอไม่ได้

“เผาเถอะ... เราไม่รอแล้ว”

……

กู้ซิงเหยาเลือกโกศอัฐิเจ้าหญิงเอลซ่าที่สวยที่สุดให้ลูกสาว และวาดลวดลายลงบนโกศด้วยมือตัวเอง

ซีซีกลัวความมืด เธอจึงไม่ใช้ผ้าดำที่ทางฌาปนสถานเตรียมไว้ แต่ถอดเสื้อคลุมของตัวเองมาห่อโกศไว้ให้มิดชิด

สายลมต้นฤดูหนาวบาดผิวกายราวกับคมมีด

กู้ซิงเหยาไม่รู้สึกหนาว เธอเรียกแท็กซี่ ขึ้นนั่งเบาะหลัง แล้วบอกที่อยู่อย่างไร้ความรู้สึก

รถแล่นออกจากชานเมืองอันเงียบสงบ ไม่นานก็เข้าสู่ใจกลางเมืองอันคึกคัก

ภาพความเจริญอยู่ตรงหน้า แต่ในดวงตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย

พ่อแม่จากไปแล้ว ลูกสาวก็จากไปแล้ว บนโลกนี้ดูเหมือนไม่มีอะไรให้เธออาลัยอีกแล้ว

ทันใดนั้น แสงดอกไม้ไฟที่ระเบิดขึ้นก็แยงตาเธอ

ทั้งแสบทั้งปวด

เธอเบี่ยงสายตาโดยไม่รู้ตัว แต่กลับเห็นว่าจอ LED ตลอดทั้งถนนกำลังฉายวิดีโออวยพรวันเกิดพร้อมกัน

ภายในปราสาทคริสตัลคือพระราชวังที่ตกแต่งในธีมดิสนีย์

ซูรั่วรั่วในชุดกระโปรงเจ้าหญิงสีขาว สวมมงกุฎเพชรล้ำค่า นั่งรถม้าฟักทองแล่นมาตามพรมแดง

ประธานฮั่วซื่อกรุ๊ปผู้ยิ่งใหญ่ยินดีทำหน้าที่เป็นสารถีด้วยแววตาเปี่ยมความเอ็นดู เขาก้มตัวประคองเธอลงจากรถ ก่อนจูงมือพาไปหาซูอวี้หว่านที่รออยู่ไม่ไกล

เค้กสั่งทำพิเศษสิบชั้นถูกทั้งสามช่วยกันจุดเทียน พออธิษฐานเสร็จ ซูรั่วรั่วก็หอมแก้มทั้งคู่คนละที

ความสุขของครอบครัวสามคนแทบล้นออกมาจากหน้าจอ

“ปัง!”

ดอกไม้ไฟถูกจุดขึ้นอีกครั้ง ส่องประกายทั่วผืนฟ้ายามค่ำคืน

คนขับรถอดทอดถอนใจไม่ได้

“เกิดมาเป็นคนเหมือนกัน แต่วาสนาไม่เหมือนกันจริง ๆ ได้เป็นลูกสาวของคุณฮั่ว ช่างน่าอิจฉาเหลือเกิน”

กู้ซิงเหยามีดวงตาแดงก่ำ กอดโกศอัฐิในอ้อมแขนไว้แน่น หัวใจราวกับถูกมีดกรีด

“พี่คนขับ ไปทางลัดเถอะค่ะ”

เธอเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า แทบจะเป็นการวิงวอน

คนขับชะงักไป เมื่อนึกถึงสถานที่ที่ไปรับเธอมา ก็พลันรู้ว่าตัวเองพูดไม่เข้าท่า

ความคึกคักในเวลานี้ช่างไม่เหมาะเอาเสียเลย

“ขอโทษนะครับ ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ”

พูดจบก็รีบเลี้ยวเข้าทางลัด เลี่ยงถนนสายหลักทั้งหมด

แม้รถจะกระแทกกระทั้นตลอดทาง แต่ก็ไม่เจอจอ LED อีกเลย

หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็จอดที่จิ่นเจียงหย่วน

กู้ซิงเหยาขอบคุณคนขับ ก่อนอุ้มโกศอัฐิลงจากรถ ยืนอยู่ใต้แสงไฟถนนสีขาวจ้า มองบ้านที่เธออยู่มาตลอดหกปี

ห้องเปียโนบนชั้นสาม ราวกับยังมีเสียงลูกสาวเล่นเปียโนดังแว่วมาจากในนั้น

เธอฝึกซ้อมอย่างตั้งใจมาก แม้จะป่วย ร่างกายอ่อนแรง เล่นได้เพียงครู่เดียวก็เหงื่อท่วมตัว แต่ก็ยังฝืนซ้อมต่อ

“แม่คะ... ถ้าซีซีคว้ารางวัลใหญ่จากการแข่งขันระดับนานาชาติได้ พ่อจะชอบซีซีไหมคะ?”

กู้ซิงเหยารู้สึกจมูกสั่นผ่าว ก่อนฝืนลากขาที่หนักอึ้งเดินตรงไปยังห้องเปียโน

เธอวางโกศอัฐิลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ อย่างทะนุถนอม เปิดฝาเปียโน แล้วค่อย ๆ หลับตาลง

ปลายนิ้วกดลงบนคีย์เปียโน เสียงดนตรีอันไพเราะก้องกังวานไปทั่วห้อง ฉีกกระชากทั้งความทรงจำอันเจ็บปวดและหัวใจที่ราวกับถูกกรีดจนเลือดอาบของเธอในเวลานี้

นับตั้งแต่พ่อแม่จากไป เธอก็ไม่เคยเล่นเปียโนอีกเลย

มันคือปมในใจที่คอยหลอกหลอนเธอมาโดยตลอด

แต่ตอนนี้ เธออยากบรรเลงให้ซีซีเพียงคนเดียว

บทเพลงที่ลูกเตรียมไว้สำหรับการแข่งขัน เธอบรรเลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนนิ้วมือเป็นตะคริว ไม่มีแรงบรรเลงต่ออีก

เธอนั่งเหม่ออยู่ทั้งคืน เช้าวันต่อมา เธอซูบซีดราวกับคนไร้วิญญาณ เดินลงมาชั้นล่างอย่างเลื่อนลอย

แสงแดดยามเช้าสว่างจ้าจนแสบตา

ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่า หน้าตาหล่อเหลา เดินย้อนแสงเข้ามาจากด้านนอก เสื้อโค้ตสีดำพาไอหนาวติดเข้ามาด้วย ก่อนสะบัดชายเสื้อแล้วแขวนไว้ที่โถงหน้าประตู

เป็นฮั่วฉางหลิน

ในที่สุดเขาก็ปรากฏตัว

ชายคนนั้นไม่แม้แต่จะชายตามองเธอ เขาถอดเสื้อโค้ตแขวนไว้ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเฉยเมย

“ซีซียังไม่ตื่นเหรอ?”

กู้ซิงเหยาแค่นหัวเราะอย่างประชดประชัน

ลูกสาวของเธอตายมาได้สามวันแล้ว ผู้ชายคนนี้เพิ่งจะเสพสุขอยู่ในอ้อมอกหญิงจนหนำใจ แล้วค่อยนึกขึ้นได้ว่ายังมีลูกสาวอีกคนกำลังรอเขาอยู่งั้นเหรอ?

สวะชัด ๆ!

ฮั่วฉางหลินเห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าเธอจะมีท่าทีเช่นนี้ เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาสีดำเข้ม พอเห็นใบหน้าของกู้ซิงเหยา สีหน้าก็นิ่งค้างไปชั่วขณะ ก่อนคิ้วคมเข้มจะขมวดเข้าหากันทันที

ผู้หญิงคนนี้คิดจะเล่นลูกไม้อะไรอีก?

เลิกแกล้งเป็นเด็กดี แล้วหันมาเล่นบทน่าสงสารแทนงั้นเหรอ?

เขาไม่คิดจะใส่ใจ

“ผมยกเลิกประชุมตอนเช้าเพื่อรีบกลับมา ไปปลุกซีซีให้ตื่น ผมจะไปส่งเธอเรียนเปียโน”

พอได้ยินคำว่าเรียนเปียโน กู้ซิงเหยาก็ปวดร้าวจนแทบยืนไม่อยู่

ซีซีเรียนเปียโนสัปดาห์ละสามครั้ง ทุกคาบเริ่มตอนเก้าโมงเช้า

วันธรรมดา ซีซีไม่เคยกล้าขอให้ฮั่วฉางหลินไปส่ง มีเพียงวันเสาร์เท่านั้นที่กล้าถามอย่างไม่มั่นใจว่าเขาจะไปส่งเธอได้ไหม แต่ทุกครั้งก็ถูกปฏิเสธ

ต่อมาสุขภาพของเธอทรุดลงเรื่อย ๆ จากเรียนสัปดาห์ละสามครั้ง เหลือสัปดาห์ละครั้ง

ก่อนเข้าผ่าตัดครั้งนั้น ฮั่วฉางหลินถึงได้ยอมไปส่งเธอ

เด็กน้อยนอนไม่ค่อยหลับทั้งคืน พอตื่นขึ้นมาก็รีบสวมเดรสสีขาวตัวที่สวยที่สุดด้วยความดีใจ ก่อนที่ผู้ช่วยของฮั่วฉางหลินจะขับรถมารับเธอ

กู้ซิงเหยาคิดว่าเช้าวันนั้น ลูกจะได้มีความสุข

แต่พอเก้าโมงครึ่ง ครูสอนเปียโนก็โทรมา

พอเธอรีบไปถึง ซีซีก็สลบหมดสติไปแล้ว

ตอนนั้นเองเธอจึงรู้ว่า ฮั่วฉางหลินผิดนัด ส่วนผู้ช่วยก็แค่ไปส่งถึงสถาบัน แล้วก็กลับไปทันทีโดยไม่ขึ้นไป

ฮั่วฉางหลินไม่มีวันเข้าใจ ว่าเหตุผลที่ซีซีอ้อนวอนเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็เพราะคนอื่นล้อว่าเธอไม่มีพ่อ

เธอแค่อยากให้ฮั่วฉางหลินปรากฏตัวสักครั้ง ต่อให้เพียงแค่ครู่เดียวก็ยังดี

แต่เขาไม่เพียงไม่มางานเรียนเปียโนของเธอเท่านั้น

แม้กระทั่งตอนที่ลูกนอนอยู่บนเตียงผ่าตัดอย่างสิ้นหวัง รอให้เขามาช่วยชีวิต เขาก็ไม่เคยมา

ตอนที่ลูกรักของเธอสิ้นลมหายใจเป็นเฮือกสุดท้าย เด็กคนนั้นคงเสียใจมากเหลือเกิน

กู้ซิงเหยาจ้องฮั่วฉางหลินเขม็ง ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด น้ำเสียงเจือไปด้วยความเกลียดชังอย่างเข้มข้น

“ไม่ต้องแล้ว จากนี้ไปไม่ต้องอีกแล้ว”

“คุณหมายความว่ายังไง?” ฮั่วฉางหลินถามอย่างไม่อดทน

วันนั้นเขาติดธุระเลยไปไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้ยังจะวางท่าอีกเหรอ?

“ผมไม่มีเวลาจะเสียแล้ว เรียกเธอลงมา”

กู้ซิงเหยาทนไม่ไหวอีกต่อไป ก่อนจะตะโกนลั่นอย่างคลุ้มคลั่ง

“เธอตายแล้ว! ซีซีตายแล้ว!”