ทาสรักแม่ทัพมู่

         ‘เอ๊ะ! นี่มันเนื้อคนมิใช่หรือ’

         จางเลี่ยงหวงลืมตาขึ้นเห็นแผ่นอกสีคร้ามแดดก็รู้สึกตื่นตะลึง ร่างกายของนางรู้สึกถึงความเย็นที่อยู่แถวไหล่ ทว่าทรวงอกไร้เอี๊ยมปกปิดแนบชิดกับกล้ามท้องแกร่งของชายหนุ่มดูเหมือนจะอบอุ่นยิ่ง

         “ตื่นเดี๋ยวนี้! เจ้าหมีป่านี่เจ้าข่มเหงข้าหรือไร”

         รองแม่ทัพมู่ดีดตัวขึ้นอย่างว่องไว เมื่อเห็นคุณหนูคนงามกอดผ้าห่มปกปิดร่างกายทำตาเขียวปั๊ดใส่ เขาก็แสยะยิ้ม รีบบอกให้นางรู้ตัวว่าเมื่อคืนเป็นเขาต่างหากที่โดนนางพยายามจะรังแกให้ได้

         “เมื่อคืนเจ้าทั้งดึงทั้งทึ้งเสื้อผ้า ทั้งขอร้องข้าให้ช่วยร่วมเตียงกับเจ้า หรือเจ้าจำไม่ได้ว่าตนเองทำท่ายั่วยวนเพียงใด  ทั้งยังปล้นจูบข้าไปตั้งหลายครั้ง”

         “หา! ข้านี่นะ” คุณหนูจางผู้เย่อหยิ่งได้ยินพูดของเขาก็ราวกับถูกค้อนใหญ่ทุบหัว มึนงงไปชั่วครู่จึงค่อยนึกขึ้นได้

         เมื่อวานนางดื่มสุราเข้าไปหลายจอกแล้วพยายามจะเดินไปปัสสาวะที่สุขาท้ายจวนทว่าเหมือนจะไปไม่ถึงวูบลงไปเสียก่อน

         “ขะ ข้าโดนคนถ่อยวางยา หวังถือโอกาสรังแกข้า!”

         “เรื่องนั้นข้าไม่รู้ แต่ข้าไม่ได้ทำแน่ๆ เพราะข้าไม่สนใจคุณหนูเรื่องมากอย่างเจ้า”

         จางเลี่ยงหวงได้ยินก็แทบจะกรีดร้องแต่เพราะเขาชี้หน้านางพร้อมกับทำท่าทางข่มขู่เอาไว้นางไม่กล้า หันไปมองซ้ายมองขวา เรียกร้องจะกลับจวนแม่ทัพทันที

         “เจ้ามองหาเสื้อผ้าตนเองให้เจอก่อนเถอะ ไม่รู้ว่าขว้างทิ้งไว้ที่ใดบ้าง ”

         คุณหนูจางออกฤทธิ์ออกเดชจนมู่หลี่เฉียงทนไม่ได้ ยิ่งนางเรียกเขาว่า ‘เจ้าหมีป่า’ ชายหนุ่มรู้สึกราวกับมีสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงบนหัว

         “เจ้ากล้าเรียกข้าว่าหมีป่างั้นหรือ ”

         “เจ้าห้ามพูดเรื่องที่ข้ากับเจ้าร่วมเตียงคืนนี้ให้ผู้ใดรู้เด็ดขาด!”

         ไม่เพียงแต่คิดจะข่มขู่รองแม่ทัพมู่แต่คุณหนูจางผู้เป็นบุตรีเสนาบดีฝ่ายขวาเคยใช้อำนาจจนเคยตัว นางมักจะด่าทอมู่หลี่เฉียงหาว่าเขารู้จักแต่การใช้กำลัง เป็นคนเถื่อนถ่อย

         “ดี! เช่นนั้นคนถ่อยเช่นข้าจะประกาศให้เจ้าต้องอยู่ที่นี่จนกว่าข้าจะพอใจ หากเจ้าคิดหลบหนีข้าจะประกาศให้ทั่วเมืองว่าเจ้ากับข้า...เคยเปลือยกายร่วมเตียงกันมาแล้ว ให้มันรู้ไปว่าผู้ใดจะกล้ายุ่งกับสตรีของข้า!”

         มู่หลี่เฉียงมองเห็นเอี๊ยมสีชมพูกลีบบัวปักลายดอกโบตั๋นหล่นอยู่ที่พื้นห้องจึงเก็บขึ้นมายัดใส่สาบเสื้อนอน

         “จะ เจ้า เก็บเสื้อข้าไปทำไมกัน ”

         “หากวันใดเจ้าไม่ฟังคำพูดข้า  เสื้อตัวนี้จะถูกนำมาอวดผู้อื่นในทันที เป็นหลักฐานว่าเจ้ากับข้า...เป็น.....”

         “พอแล้ว! ข้ายอม! ข้าอยู่ที่นี่ก็ได้” นางผิวหน้าแดงก่ำด้วยความโมโห

         มู่หลี่เฉียงทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เมื่อจวิ้นอ๋องซึ่งเป็นแม่ทัพใหญ่สอบถามเขาว่าพบเห็นคุณหนูจางหรือไม่  คืนนั้นจะว่าไปก็น่าแปลกนักที่ไม่มีผู้ใดเห็นเขาแบกนางออกจากงานเลี้ยงสักคน

         คุณชายจางพี่ชายของจางเลี่ยงหวงเป็นเดือดเป็นร้อนตามหาน้องสาว   ทั้งวัน แม้คนมากมายจะออกสอบถามหานางไปทั่วเมืองพยัคฆ์เหินก็ไม่มีผู้ใดพบ

         รองแม่ทัพมู่กลับเรือนท้ายจวนด้วยความพออกพอใจ คราวแรกที่เขาได้เห็นจางเลี่ยวหวงเขาก็ตื่นตะลึงในความงดงามอ่อนหวานของนาง แต่พอได้เห็นกริยามารยาทที่ย่ำแย่ก็เลิกชอบในทันที ยิ่งภายหลังเขารู้ว่านางจงใจเดินทางมาเมืองหลวงเพื่อหวังจะรวบรัดให้จวิ้นอ๋องทรงยอมรับนางเป็นพระชายาเอกก็ยิ่งรู้สึกรังเกียจ

ครั้งนี้เขาเอานางมาซ่อนไว้เขาคิดจะดัดนิสัยนางสักหน่อยค่อยปล่อยกลับ

         “เจ้าจะให้ข้านอนร่วมห้องจริงๆ หรือ”

         “ทำไมเล่า  ยามนี้คนทั้งจวนก็คิดว่าเจ้าเป็นสาวใช้อุ่นเตียงของข้า ให้เจ้านอนในห้องนี้ข้าจึงจะรู้สึกสบายใจว่าเจ้าจะไม่คิดหลบหนี หรือเจ้าอยากข้าเอาเจ้าไปขังที่ห้องเก็บฟืน”

         “ไม่! ข้านอนห้องนี้ก็ได้”  

         เขาเรียกให้คนเอาเตียงเล็กเข้ามาวางใกล้ๆ และบังคับให้นางนอนร่วมห้องกับตนเอง

แม่นมเจียงที่ถูกส่งมาจากสกุลมู่เพื่อดูแลรองแม่ทัพหนุ่มยิ้มกริ่มด้วยความพอใจ นางคิดว่ามู่หลี่เฉียงคงพึงใจในตัวสาวใช้สกุลจางมากจึงได้ยอมให้นอนด้วยเช่นนี้

....อีกไม่นาน ความหวังของนายท่านคงเป็นจริง!

         แม่นมเจียงลงมือเขียนจดหมายไปถึงนายท่านและนายหญิงที่อยู่จวนในเมืองหลวงเพื่อรายงานงานข่าวดีนี้ในทันที

         เพื่อข่มขู่มิให้จางเลี่ยงหวงคิดจะหนีออกจากจวนรองแม่ทัพแห่งนี้ไป ชายหนุ่มจึงเอาดาบใหญ่แสร้งออกมาเช็ดขณะที่นั่งให้นางทำความสะอาดปัดฝุ่นในห้องนอนไปด้วย

         จางเลี่ยงหวงหน้าเผือดสี นางกลัวรูปร่างและความดุดันของเขาอยู่เป็นทุน ก่อนหน้านี้นางเคยเห็นมู่หลี่เฉียงฆ่าคนกับตาตนเองมาแล้ว ชายหนุ่มผู้นี้ทั้งดุร้ายและป่าเถื่อนยิ่ง

มิน่า! พี่ชายของนางจึงได้บอกว่าคนของจวิ้นอ๋องล้วนแล้วเป็นทหารที่ผ่านศึกสงครามมาอย่างโชกโชน ไม่ควรจะไปยั่วยุโทสะอย่างยิ่ง

         ชายหนุ่มปรายตามองหญิงงามที่นั่งก้มหน้ามือกำที่เท้าแขนบนเก้าอี้นิ่ง เขาจึงคิดอยากจะให้นางลองลำบากดูสักครั้ง

         “เจ้าไปหุงข้าวที” เขาสั่งแล้วก็หรี่ตามองนาง “ทำเป็นหรือไม่”

         “ไม่เป็น!” นางแหว

         “ไม่เป็นก็ต้องหัด ตอนนี้ข้ามอบให้เป็นหน้าที่ของเจ้า”

         เขาให้คนเตรียมครัวเล็กๆ ไว้ด้านหลังเรือนท้ายจวน แล้วบังคับให้นางไปลองหุงข้าวเอง วันแรกนางหุงข้าวไม่สุก

แต่เขากลับนั่งกินอาหารที่สาวใช้นำมาให้อย่างเอร็ดอร่อย จากนั้นก็ยื่นผัดผักให้นางเพียงจานเดียว

“เจ้าเอากับข้าวไปกินกับข้าวที่เจ้าหุงเองก็แล้วกัน”

จางเลี่ยงหวงจำยอมไปเขี่ยข้าวในหม้อที่ตนเองหุงสุกๆ ดิบๆ หาส่วนที่สุกออกมากินกับผัดผักจานนั้น ในใจนางนึกแช่งชักหักกระดูกเขาอยู่นานสองนาน

         กินเสร็จแล้วชายหนุ่มก็บังคับให้นางไปต้มน้ำอาบแล้วหิ้วมาอาบที่หลังฉากด้านหนึ่งในห้องนอน นางทั้งอาบทั้งระแวงเกรงว่าเขาจะทำมิดีมิร้ายกับตน

ร่างกายของมู่หลี่เฉียงใหญ่โตและแข็งแรงกว่านางมากนัก จางเลี่ยงหวงรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึงในตัวชายหนุ่มเหลือเกิน

         ‘ข้าอยากกลับจวนแม่ทัพแล้ว เมื่อใดพวกเขาจะตามหาข้าพบเสียที’