ทาสรักแม่ทัพมู่

‘เอ๊ะ! นี่มันเนื้อคนมิใช่หรือ’ จางเลี่ยงหวงลืมตาขึ้นเห็นแผ่นอกสีคร้ามแดดก็รู้สึกตื่นตะลึง ร่างกายของนางรู้สึกถึงความเย็นที่อยู่แถวไหล่ ทว่าทรวงอกไร้เอี๊ยมปกปิดแนบชิดกับกล้ามท้องแกร่งของชายหนุ่มดูเหมือนจะอบอุ่นยิ่ง “ตื่นเดี๋ยวนี้! เจ้าหมีป่านี่เจ้าข่มเหงข้าหรือไร” รองแม่ทัพมู่ดีดตัวขึ้นอย่างว่องไว เมื่อเห็นคุณหนูคนงามกอดผ้าห่มปกปิดร่างกายทำตาเขียวปั๊ดใส่ เขาก็แสยะยิ้ม รีบบอกให้นางรู้ตัวว่าเมื่อคืนเป็นเขาต่างหากที่โดนนางพยายามจะรังแกให้ได้ “เมื่อคืนเจ้าทั้งดึงทั้งทึ้งเสื้อผ้า ทั้งขอร้องข้าให้ช่วยร่วมเตียงกับเจ้า หรือเจ้าจำไม่ได้ว่าตนเองทำท่ายั่วยวนเพียงใด ทั้งยังปล้นจูบข้าไปตั้งหลายครั้ง” “หา! ข้านี่นะ” คุณหนูจางผู้เย่อหยิ่งได้ยินพูดของเขาก็ราวกับถูกค้อนใหญ่ทุบหัว มึนงงไปชั่วครู่จึงค่อยนึกขึ้นได้ เมื่อวานนางดื่มสุราเข้าไปหลายจอกแล้วพยายามจะเดินไปปัสสาวะที่สุขาท้ายจวนทว่าเหมือนจะไปไม่ถึงวูบลงไปเสียก่อน “ขะ ข้าโดนคนถ่อยวางยา หวังถือโอกาสรังแกข้า!” “เรื่องนั้นข้าไม่รู้ แต่ข้าไม่ได้ทำแน่ๆ เพราะข้าไม่สนใจคุณหนู

จางเลี่ยงหวงตัวสั่นงันงก เจ้าหมีป่าตวัดสายตามองนางแล้วร้องเรียก “เจ้ามานี่! ต่อไปต้องมาปรนนิบัติข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าอาบน้ำ” นางเดินทื่อเข้าไปหาร่างสูงใหญ่ ช่วยเขาถอดชุดเกราะออก แล้วหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้เขาเปลี่ยน จางเลี่ยงหวงใบหน้าร้อนผ่าวทุกครั้งที่ต้องขยับเข้าไปช่วยถอดเสื้อให้เขา แม้ว่าเขาจะถอดกางเกงเองและลงไปนั่งหันหลังอยู่ในอ่างไม้ แต่การเข้าใกล้ร่างกายของเขาก็ทำเอานางปั่นป่วนหัวใจจนบอกไม่ถูกนางเริ่มชินกลิ่นของคนผู้นี้ทั้งยามก่อนอาบน้ำที่คลุ้งไปด้วยเหงื่ออับชื้นและหลังอาบน้ำที่หอมกรุ่นด้วยกลิ่นน้ำอบที่ผสมในอ่างอาบ ร่างกายของเขาสูงใหญ่กำยำล่ำสัน นางพยายามไม่หันไปมองเพราะเกรงว่าตนเองอาจจะเผลอจ้องจนเขาจับได้ แต่นางก็รู้สึกว่าตนเองเป็นห่วงเขานักตอนกลางคืนเขานอนไม่ค่อยสะดวก เขาจึงสั่งคนมาเลื่อนเตียงเล็กของนางให้ไปติดอยู่กับเตียงของเขาด้วยข้ออ้างที่ไม่ต่อต้านไม่ได้ “เตียงเจ้าควรอยู่ติดกับเตียงข้า ตกข้างคืนหากข้าต้องการความช่วยเหลือจะได้สะดวก” จางเลี่ยงหวงได้แต่ทำตาปริบๆ นางพยายามประท้วงแล้วแต่เจ้าหมีป่าก็ไม่รับฟัง ทีแรกก็เหมือนนาง

คุณหนูจางรีบช่วยแม่นมเจียงถอดเสื้อให้ชายหนุ่ม นางทำหน้าที่เช็ดเลือด ห้ามเลือด เมื่อขยับไปมองด้านหลังนางจึงได้เห็นรอยแผลเป็นจากคมอาวุธจำนวนมากอยู่เต็มแผ่นหลัง“ท่านมีแผลเป็นมากเหลือเกิน”“มีทั้งรอยดาบ หอก ทวน ธนู ข้าอยู่ในสนามรบนับสิบปีเรื่องพวกนี้ธรรมดาไปเสียแล้ว”“ท่านเจ็บมากหรือไม่ ”“นี่เนื้อหนังคนนะ ย่อมเจ็บปวดเป็นธรรมดา หากคิดจะเป็นนักรบเรื่องพวกนี้ล้วนเกิดขึ้นได้เสมอ”จางเลี่ยงหวงนึกถึงเรื่องเล่าเกี่ยวกับกองทัพพยัคฆ์เหินที่เคยได้ยินได้ฟังมา มู่หลี่เฉียงเป็นรองแม่ทัพคู่พระทัยของจวิ้นอ๋อง คนทั้งสองคงจะลุยการรบมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เจ้าหมีป่าผู้นี้ในการศึกคงจะดูน่าเกรงขามนักนางลอบมองใบหน้าครั่นคร้ามของบุรุษตรงหน้า ใบหน้าของเขาดูบึกบึนอย่างคนสู้ศึกมาทั้งชีวิต หญิงสาวกลืนน้ำลายอีกคราหนึ่ง ตั้งแต่รอดชีวิตมาได้ นางก็ยังใจไม่ค่อยดีเพราะไม่รู้ว่าเขาจะลงโทษนางอย่างไรบ้าง ชายหนุ่มหลับตาลง เขารู้สึกว่านางเงียบงันไป แต่จะปล่อยให้นางไร้สำนึกเช่นนี้ไม่ได้ เห็นทีคงต้องสั่งสอนนางให้รู้ว่าคนอย่างเขาไม่ได้มีความอดทนมากพอที่จะให้นางแอบทำผิดซ้ำได้อีก“ต่อไปเจ้าต้องคอยอาบน้ำให้ข้า”“เอ๋ ”“ข้าช่วย

จวิ้นอ๋องมิได้ส่งผู้ใดมาเยี่ยมรองแม่ทัพคู่พระทัยเพราะทรงทราบว่ามู่หลี่เฉียงแอบซ่อนจางเลี่ยงหวงบุตรสาวของเสนาบดีฝ่ายขวาเอาไว้ หญิงสาวผู้นั้นฮองเฮาทรงต้องการให้อภิเษกสมรสกับพระองค์ แต่จวิ้นอ๋องมิได้ปรารถนาองครักษ์เงาที่เข้าไปสืบมาคุกเข่ารายงานตั้งแต่หลายวันก่อน การหายตัวไปจากงานเลี้ยงของคุณหนูจาง จวิ้นอ๋องทรงเชื่อว่าคงจะเป็นฝีมือของคนใกล้ตัวและก็เป็นจริงเช่นนั้น“ในเมื่ออยู่กับมู่หลี่เฉียงก็ดีเหมือนกัน นางจะได้ปลอดภัย อีกอย่างหากเกิดเรื่องขึ้น เขาก็รับผิดชอบนางได้” จวิ้นอ๋องยิ้มกว้าง รู้สึกพอพระทัยที่สหายร่วมรบเดือดเนื้อร้อนใจแทนตนจึงได้จับจางเลี่ยงหวงไปขังไว้“เจ้าไปดูอาการของรองแม่ทัพมู่ให้ข้าที!”องครักษ์เงาฉินหวังหย่งกระโจนแวบหายออกไปจากห้องทรงพระอักษร แฝงกายเข้าไปในเรือนท้ายจวนของรองแม่ทัพมู่อย่างเงียบเชียบ เขาแฝงกายอยู่นานนับชั่วยามจนเห็นว่าอาการของมู่หลี่เฉียงไม่สาหัส ซ้ำยังมีคุณหนูจางคอยดูแลอย่างใกล้ชิด ตกดึกนางยังนอนหลับในอ้อมกอดของรองแม่ทัพหนุ่ม จึงกลับไปถวายรายงาน“อืม...มู่หลี่เฉียง! ดูเหมือนว่าจะกลายเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงามไปเสียแล้ว”“พะยะค่ะ กระหม่อมดูแล้ว คุณหนูจางเองก็เห

ร่างของเขาถูกหามมาในชุดเกราะที่เปรอะเปื้อน ที่แขนมีผ้าเช็ดหน้าของนางมัดอยู่บนบาดแผล เลือดซึมผ่านผ้าจนแทบจะไม่เห็นสีเดิม จางเลี่ยงหวงเห็นเช่นนั้นก็หน้าซีดเผือด นางแทบจะหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจ“เขา เขาบาดเจ็บหนักหรือ” น้ำตาอุ่นๆ ค่อยๆ ไหลรินออกมา หญิงสาวสะอื้นฮักๆ อยู่ข้างร่างสูงใหญ่ที่ถูกถอดเสื้อเกราะออกหมอทหารที่เดินตามมาช่วยกันตรวจร่างกายและทำความสะอาดแผลที่มีอยู่หลายแห่ง เสร็จเรียบร้อยก็หันมาบอกกับหญิงสาวสองคนที่ยืนหน้าซีดเซียวอยู่ด้านหลัง“พวกท่านวางใจได้ ท่านรองแม่ทัพไม่ได้บาดเจ็บมากหรอกขอรับ พวกข้าช่วยกันทำให้แผลให้แล้ว ที่เหลือก็ต้มยาให้ดื่มและบำรุงร่างกายให้มาก ไม่นานก็แข็งแรงดังเดิมแล้วขอรับ”แม่นมเจียงที่เห็นสภาพของคุณชายของตนก็อดไม่ได้ที่จะโวยวายออกมา “นี่หรือ บาดเจ็บไม่หนัก ท่านหมอ เลือดเต็มเสื้อผ้าจนแทบจะไม่มีที่ว่างเว้นแล้ว”จางเลี่ยงหวงก้มลงเก็บเสื้อผ้าที่ขาดหวิ่นบนพื้นช่วยแม่นมเจียง นางแอบซับน้ำตาขณะเก็บเศษผ้าที่เปื้อนเลือดพวกนั้นท่านหมอยิ้มน้อยๆ “เลือดที่พวกท่านเห็น ไม่ใช่เลือดของท่านรองแม่ทัพทั้งหมดหรอก เป็นเลือดของผู้อื่นด้วยน่ะ”หญิงทั้งสองพลันชะงัก หมอทหารจึงอธ