เกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่

เกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่

By:  เฉียวเหมยKumpleto
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9.8
50 Mga Ratings. 50 Rebyu
255Mga Kabanata
65.9Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

จากอุบัติเหตุ ราชินีทหารรับจ้างกลายมาเป็นผู้หญิงขี้เหร่ที่มาหลอกลวงผู้คน!เพียงแค่การเกิดใหม่ ทำไมถึงตื่นมาในโหมดนรกล่ะ?ทำให้เสียโฉม ลักพาตัวไป ร่างกายอ่อนแอและพละกำลังต่ำ กรีดข้อมือฆ่าตัวตาย? เฉินมู่ตั้งท่าต่อสู้ ในโลกนี้ไม่มีอุปสรรคใดที่ฉันไม่สามารถผ่านไปได้!ต้องต่อสู้กับพ่อห่วยและแม่เลี้ยง ลงโทษชายเลวหญิงชั่ว ไม่เพียงฟื้นฟูใบหน้าให้กลับมาสวยงดงามเหมือนเดิม แต่ยังมีความแข็งแกร่ง ที่ใครก็ไม่สามารถเอาชนะได้! ไม่กี่เดือนต่อมา คุณหนูใหญ่เฉินขึ้นเป็นอันดับหนึ่งอย่างมั่นคง ชั่วชีวิตนี้ก็เตรียมตัวสง่าผ่าเผย ข่าวลือว่าหัวหน้าใหญ่ตระกูลฮั่วไม่ชอบผู้หญิง และพูดเสียงเบาว่า “ภารกิจสำเร็จแล้ว ก็ควรจะกลับบ้านไปให้กำเนิดลูกได้แล้ว”

view more

Kabanata 1

บทที่ 1

「小野さん。小野さんの退職届は社長に受理されたんですが、社長……それが小野さんのだとは気づいていないみたいで。一言伝えておきましょうか?」

電話越しに告げられたその言葉に、小野佳奈(おの かな)はゆっくりと視線を落とした。「結構です。そのままにしておいて下さい」

「でも、小野さんは4年も秘書として社長のそばにいたんですから、小野さんを一番信頼していたはずです。本当によろしいんですか?」

人事担当者がしきりに引き留めようとするが、佳奈はただ静かに微笑むだけだった。

「世の中に、どうしても一緒にいなくてはならない人なんていませんから。それに、実家の両親の体調も気になるし、お見合いの準備も進んでいるんです。このまま問題がなければ、1ヶ月後には引き継ぎが終えられるかと。お手数おかけします」

通話を終えると、佳奈は淡々と荷物の整理を再開した。

3年間この家で暮らしたが、生活必需品以外の物はほとんどない。

次第に物が無くなっていく部屋を眺めていると、昔の記憶が波のように押し寄せた。

8年前、田舎出身のどこにでもいるような女子大生だった佳奈は、H大学で東都の資産家令嬢である中川胡桃(なかがわ くるみ)と親友になった。

育った環境は違ったが、二人はすぐに打ち解け、授業も食事も買い物も、いつも一緒だった。

そうして胡桃によって彼女の暮らす世界に連れ込まれた佳奈は、胡桃の兄である中川英樹(なかがわ ひでき)と出会い、恋をした。

だが、その想いを佳奈は心の中にひっそりとしまっていた。

大学卒業後、胡桃は海外へ留学に行き、佳奈は英樹の経営する会社に就職し、秘書として彼を見守り続けた。

ある日、英樹が何者かに薬を盛られる事件が起きた。

すぐさま救急車を呼ぼうとした佳奈だったが、理性を失った英樹に壁際まで押され、深く情熱的な口づけを受けたのだった。

翌朝目を覚ますと、窓辺でタバコを燻らす英樹の孤独そうな横顔があった。

気配を察して振り返った英樹が、低く呟く。

「俺のこと、好きか?」

とっさに否定しようとする佳奈に対し、英樹は冷静に続けた。

「俺と会うたびに顔を赤くし、俺の好みを全部覚えていて、卒業と同時に秘書に応募……

偶然だとは言わせないぞ」

彼の言葉を聞いた瞬間、佳奈の顔は真っ赤に染まった。それが羞恥心からくるものなのか、自責の念からなのかは定かではないが。

沈黙の中で、英樹が一枚のカードを佳奈に差し出す。

「昨夜は事故だったし、俺には想っている相手もいる。だから君の好意には応えられないし、責任も取れない。それと、胡桃から君は経済的にあまり余裕がないと聞いている。この中には、不自由なく暮らせる分の金額は入れてある。わかるだろ?何もかも忘れろ」

呆気に取られている佳奈の脳裏に、昨晩英樹がずっと口にしていた女性の名が蘇る。

高木真白(たかぎ ましろ)。

胡桃によれば、真白は英樹が一生忘れられない初恋の相手だという。

たとえ真白が海外へ飛び去り、男を取っ替え引っ替えしていると聞いても、英樹は真白を信じ続け、その帰りを待っているのだ。

そんな英樹を、胡桃はかつてこう言っていた。

「うちの男たちは感情ってものを忘れたんじゃないかってぐらい、冷酷そのものなのに、なんでお兄ちゃんだけあんな一途なんだろうね。真白さん以外は妥協だなんて言って、本当に馬鹿みたい」

佳奈は改めてその言葉を噛み締め、立ち上がろうとする英樹の背中に叫んだ。

「お金なんていりません。だから、お願いです。チャンスをくれませんか?もし高木さんが帰って来なかったら……いや、帰ってきたとしても、まだあなたが彼女のことを忘れられないというのであれば……私は、ここから立ち去りますから」

まっすぐな愛に圧倒されたのか、英樹は数秒沈黙してから「勝手にしろ」とだけ告げて立ち去った。

それ以来、佳奈は昼間は有能な秘書として、夜は体の関係を持って、英樹を支え続けた。

社長室や高級車の中、そして邸宅の広いリビング。二人の影は数えきれないほど重なり合った。

4年が過ぎた。しかし、未だに誰一人としてこの関係を知らないまま、佳奈はただその幸せに浸りきっていた。

英樹の誕生日の前夜、佳奈はサプライズを準備して彼の帰りを待っていた。

しかし日付が変わっても帰ってこなかった英樹のインスタに、残酷な一文が投稿される。

【最愛の人が戻ってくるなんて、最高の誕生日プレゼントだ】

一度もインスタを更新したことがなかった英樹なのに、そこには花火を背景に真白とキスをする写真が載せられていた。

写真を見た瞬間、佳奈の顔からは血の気が引き、息も絶え絶えになった。

最後の希望を胸に、震える手で英樹に電話をかける。

電話はつながったが、聞こえてきたのは真白の声だった。

「ねえ英樹、小野さんって誰?英樹への電話だと思うんだけど、ずっと黙ってるの」

間もなくして、英樹の冷徹な声がスピーカーから響いた。

「どうでもいいやつだ。無視していいから。おいで、もう少し一緒に寝よう」

その瞬間、佳奈は自分が離れなければいけないことを悟った。

荷物もまとめ終わったので、この家から去ろうと思った矢先、玄関先で偶然にも英樹に鉢合わせた。

英樹とは毎日のように肌を重ねていたため、この家で暮らしていたが、真白が帰ってきた今、ここに残ることはもう許されない。

荷物を抱えた佳奈をじっと見つめ、英樹は引き止めることなく尋ねた。「家は決まったのか?」

「はい。1ヶ月だけ貸してもらえるように話をつけておきましたので、以前のアパートに戻ります」

英樹は眉をひそめた。「1ヶ月?なぜ?」

理由を言おうとした佳奈だったが、英樹はそれを聞くこともなく、素っ気なく言った。「送っていく」

断ろうとしても、英樹の意志は固かった。

「雪も酷いし時間も遅い。それに、君が何かあったら胡桃が悲しむからな」

佳奈は結局、車に乗り込んだ。

以前はあんなに求め合った場所なのに、今では別世界のようだった。

ぬいぐるみが溢れ、可愛い柄のカバーがかけられているうえに、あちこちにお菓子まで用意されている……

あの英樹が、恋人のためにこんな環境を許すなんて、佳奈は信じがたかった。

佳奈の驚きを察したのか、英樹は短く言う。

「真白の好みだ」

佳奈は少し黙ってから、消え入るような声で答えた。

「帰ってきてよかったですね。社長が嬉しそうで……何よりです」

予想外の反応だったのか英樹は目を細め、黙り込んだ。

道半ば、真白が英樹に「雪だるまを作りたい」と電話をかけてきた。

路肩でブレーキをかける英樹の目が、助手席の佳奈を見ながら迷っていた。

英樹が何に躊躇っているのか佳奈には分かっていたので、自らドアに手をかける。

「社長、私はタクシーで帰りますから」

英樹は頷くと、荷物の運び出しを手伝った。

佳奈の手が滑り、箱が落ちた。街灯の下に散らばった中身を見て、英樹は硬直する。

英樹宛ての渡せなかったラブレターの束、英樹を隠し撮りしたであろう写真、それに英樹が捨てたものまで……

これらを見られたことにより、佳奈はパニックになりながらも、それらを大急ぎで箱の中に戻した。

「すみません」

その後英樹は一言も発さず、車に乗り込んで去って行った。

極寒の夜の雪の中、タクシーは一台も捕まらない。

箱を抱えて歩き始めた佳奈だったが、不注意なバイクに撥ねられ倒れ込んでしまった。

足からは出血し、地面が赤く染まっていく。

走り去ったバイクを追いかける気力もなく、激痛と冷気の中ただ呆然と座り込んでいた。

足を引きずりながら、数時間かけてようやくアパートに辿り着いた。

処置を済ませスマホを見ると、英樹からラインが来ていた。

【誰か一人に執着するのはやめた方がいい。男なんていくらでもいるんだ。一人の男で人生を無駄にするな】

佳奈はその一文を、何度も繰り返し読んだ。

夜が明けた頃、佳奈は外に出ると、箱ごとすべての思い出を燃やした。

心を焦がし続けてきた8年分の熱い想いは、真っ白な灰へと消えていく。

英樹、あなたの望み通りにしてあげるから。
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Mga Ratings

10
88%(44)
9
0%(0)
8
2%(1)
7
2%(1)
6
4%(2)
5
0%(0)
4
0%(0)
3
2%(1)
2
2%(1)
1
0%(0)
9.8 / 10.0
50 Mga Ratings · 50 Rebyu
Sulatin ang Repaso

RebyuMore

Nira Ho
Nira Ho
ไม่เคยจะเขียนจบสักเรื่อง
2024-07-12 03:42:49
0
0
Liew Tatsanaviriyaporn
Liew Tatsanaviriyaporn
ถึงตอนที่ 255 เขียนว่าเสร็จเรียบร้อยนึกว่าจบตายแล้วค้างตึงว่าอย่างนี้ใครอย่าเข้ามาดูนะคะเสียเงินไปฟรีเลยนึกว่าจบแล้วเซ็งมาก
2024-04-21 00:29:34
0
0
Bb3 Gfn
Bb3 Gfn
ไม่มีอัพเดทต่อเหรอะคะ รอค่ะ หายไปนานมากเลย
2023-08-01 10:59:01
0
0
รัตนฤดี จุ้ยเจริญ
รัตนฤดี จุ้ยเจริญ
รออ่านตอนต่อไปจนหมดอารมณ์แล้วค่ะ
2023-07-29 22:04:47
0
0
พรทิพย์ หะพินรัมย์
พรทิพย์ หะพินรัมย์
น่าสนใจแต่ชาติหนึ่งแล้วยังไม่จบถามหน่อยมีเรื่องไหนที่สนุกแล้วจบบ้างคะเฮ้อ
2023-06-25 20:06:22
2
0
255 Kabanata
บทที่ 1
“เฉินมู่ ทำไมคุณยังไม่ไปตายล่ะ!”“น่าเกลียด! ต่อให้คุณตายก็คงไม่มีใครสนใจหรอก”“ไร้ยางอาย! คุณมันก็แค่หมาตัวหนึ่งของตระกูลเฉิน”เป็นเสียงแห่งการสาปแช่งที่ไม่มีที่สิ้นสุด หญิงสาวคิ้วละมุนละไมนอนเอนกายบางอยู่บนเตียงใหญ่ของโรงแรมอย่างเหนื่อนอ่อน พร้อมอดทนต่อความไม่สบายกายใจนี้อยู่พักหนึ่ง ก่อนตัดสินใจกรีดข้อมือของตัวเองโดยไม่ลังเล…โลกนี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน เธอแทบจะทนไม่ไหวแม่คะ มันเกินจะรับไหวแล้ว…เวลาแปดโมงเย็น ณ โรงแรมตี้หาวฉินมู่เปิดตามองไปยังห้องที่ไม่คุ้นเคยตรงหน้าตน พร้อมก่นด่าในใจว่า “นี่ฉันทะลุมิติมาใช่ไหม?”แต่ทะลุมิติเหรอ? ไม่สิ ถ้าจะให้พูดให้ถูก เธอมาเกิดใหม่แล้วต่างหากสมาชิกองค์กรฆาตกร เคโจว—ฉินมู่ ทำภารกิจระดับเอสล้มเหลว และความลับก็รั่วไหลทว่าขณะรอคอยการพิจารณาคดีรุนแรงที่เกิดขึ้น วินาทีถัดมา หัวใจของเธอก็สั่น และตื่นขึ้นจากเตียงขนาดใหญ่ที่แปลกประหลาดนี้ฉินมู่ยืนขึ้น พบว่าข้อมือของเธอเจ็บ มือเรียวอีกข้างจึงฉีกผ้าปูที่นอนมาพันรอบข้อมือของตัวเองกรีดข้อมือ เสียเลือดมาก ถูกขังอยู่ในห้อง และไม่มีที่พึ่ง!แขนขาอ่อนแรงจนสลบไสล ถ้าจะบอกไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็โ
Magbasa pa
บทที่ 2
ฉินมู่สัมผัสร่างกายของฮั่วหยุนเซียวแล้วตัวแข็งทื่อราวกับว่าเธอติดอยู่บนน้ำแข็งอย่างไรอย่างนั้นเธออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา พลันใช้ปฏิกิริยาโต้ตอบผลักฮั่วหยุนเซียวออกไปทันที มือบางจับผนังห้องน้ำแล้วหอบหายใจแรงให้ตายเถอะ ตอนที่เธอเป็นนักฆ่าชั้นยอด ยังไม่เคยถูกทรมานแบบนี้เลย!ทันใดนั้น เธอก็เห็นมีดผลไม้บนโต๊ะกาแฟ ฉินมู่รีบวิ่งเข้าไปคว้ามีดแล้วบีบมือข้างหนึ่งลงบนใบมีดอย่างไม่ลังเล เลือดสีเข้มพุ่งออกมา ความเจ็บปวดเริ่มทำให้จิตใจของเธอสงบลงทางด้านฮั่วหยุนเซียวที่เห็นว่าฉินมู่ไม่ลังเลใจทำร้ายตัวเองเพื่อดึงสติกลับมาก็ขมวดคิ้ว ก้าวเท้าฉับ ๆ เดินไปหยิบมีดออก ก่อนจะคว้าตัวเธอเข้ามากอดทันที!ขณะที่เพลิดเพลินกับความรู้สึกที่ถูกชายคนหนึ่งโอบกอด อีกใจฉินมู่ก็รู้สึกรังเกียจกับรูปร่างหน้าตาอันน่าเกลียดของตัวเอง เธอกัดฟันพูดเสียงเบา “คุณกล้าแตะต้องตัวฉัน ฉัน…”“ตึกตึก” เสียงหัวใจที่กำลังเต้นแรง พร้อมร่างบางของฉินมู่ที่ถูกโยนลงไปในอ่างอาบน้ำเย็นเฉียบโดยชายคนนั้น...อากาศเย็นพัดผ่านร่างกายของเธอ ทำเอาฉินมู่แทบไม่อยากลืมตาขึ้นเลยลักษณะใบหน้าของหยิงสาวนั้นงดงาม ใบหน้าของเธอเป็นสีแดงอมชมพู ผมและค
Magbasa pa
บทที่ 3
“คุณหนูใหญ่...คุณกลับมาแล้ว...” คนรับใช้เห็นเฉินมู่ที่ประตูด้วยท่าทางหงุดหงิดก็เอ่ยเรียกเฉินมู่พยักหน้า ยกเท้าขึ้น และก้าวเดินเข้าไปข้างใน แต่คนรับใช้ก็วิ่งไปดึงตัวเฉินมู่มาอย่างแรงจนร่างนั่นเดินโซเซ หล่อนตะโกนว่า “คุณเข้าไปไม่ได้!”ใบหน้าของเฉินมู่เย็นชาจนน่ากลัว “หลีกไปให้พ้น”เธอรู้ว่าตอนที่เฉินมู่อยู่ในตระกูลเฉินมีแต่คนรังแก แต่ก็คิดไม่ถึงว่าคนรับใช้ที่กวาดน้ำอยู่จะกล้าทำเช่นนี้กับเธอ!จู่ๆ คนรับใช้ก็ยกมือขึ้นชี้หน้าเฉินมู่เชิงไม่ยอมให้เธอก้าวเข้าไป “คุณหนูใหญ่ถูกคุณหนูสามสั่งห้ามไว้แล้ว คุณเข้าไปไม่ได้!”พลันคนรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ อีกคนก็เอ่ยหัวเราะเยาะ “ปล่อยเธอเข้าไปเถอะ! ยังไงซะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของเรื่องแบบนี้ คนในตระกูลของคุณชายลู่ไม่ต้องการเธอ เธอคงรีบเข้าไปใกล้ชิด!”“โห มอง ๆ ดูแล้วมันน่าเกลียดมาก ถ้าเป็นเราตอนที่ยังเด็กล่ะก็ เราคงต้องโดนคนด่าลับหลังกันแน่!”“นี่จำไม่ได้จริง ๆ เหรอว่าคุณหญิงที่เสียชีวิตได้สั่งสอนเธอว่ายังไงบ้าง ท่านสอนเธอไปแล้ว ทำไมยังไร้ยางอายอยู่อีกล่ะ?”คนรับใช้เหล่านี้ที่ทำงานในตระกูลเฉินมาหลายปีและคุ้นเคยกับพวกเขามานาน เวลาที่พวกหล่อน ๆ เบื่อมั
Magbasa pa
บทที่ 4
ลู่ซีเจ๋อตกใจเล็กน้อย “อะไรนะ คุณพูดว่าอะไร เฉินมู่ จะมาล้อเล่นกับผมไม่ได้นะ!”ถ้าเป็นเมื่อก่อน เฉินมู่คงร้องไห้อย่างขมขื่นทันทีที่ได้ยินคำว่า “ถอนหมั้น” และแสดงท่าทางที่ไม่พอใจจนทำให้เขาหมดความอดทนอย่างไรก็ตาม แม้ว่าเธอจะมีบุคลิกที่ขยันดูอ่อนแอ แต่เธอก็ปฏิเสธที่จะยอมแพ้ให้กับลู่ซีเจ๋อนอกจากนี้ แม่ของทั้งสองคนยังเคยเป็นเพื่อนสนิทกัน ไม่ว่าจะพูดอะไรแม่ของลู่มักคัดค้านการปฏิเสธของชายหนุ่มเสมอ จึงทำให้งานแต่งที่ว่านี้ยืดเยื้อมาหลายปีจนสรุปผลอย่างเป็นทางการไม่ได้สุดท้ายเฉินมู่ก็สบตาชายหนุ่มอีกครั้ง “คุณหูหนวกเหรอ? มีประโยคไหนของฉันที่บอกว่าล้อเล่นบ้างล่ะ หรือว่าตอนบ่ายคุณชายลู่ไม่ว่าง? งั้นพรุ่งนี้ก็ได้นะ ฉันได้หมด ถ้าคุณว่าง”เฉินชิงเสวี่ยตกตะลึงกับคำที่เฉินมู่ดุกล่าวลู่ซีเจ๋อว่าหูหนวกจริงเหรอ?ยัยนี่เป็นเฉินมู่ตัวจริงหรือเปล่าเนี่ย?ลู่ซีเจ๋อชะงักค้างอย่างกับถูกเฉินมู่ตบหน้าเป็นครั้งแรกในชีวิตของเขา ผู้หญิงคนนี้...ทำไมถึงก่อกวนเขาไม่หยุด?“เฉินมู่ คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไรออกมา” ลู่ซีเจ๋อถามเฉินมู่พยักหน้าอย่างเฉยเมย “ฉันรู้ ถอนหมั้นไง ยกเลิกการแต่งงานของเรา แปลว่ามัน
Magbasa pa
บทที่ 5
เฉินมู่หันไปมองอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่แยแส “เธอพูดว่าอะไรนะ?”“ฉันบอกว่า ตราบใดที่พี่ไปงานเลี้ยง คนอื่นก็จะเห็นรอยแผลเป็นบนใบหน้าของพี่ อย่าว่าแต่งานเลี้ยงเลย พี่จะต้องถูกหัวเราะเยาะทุกครั้งที่พี่ออกไป พี่น่าจะชินกับมันนานแล้วนะ!” เฉินชิงเสวี่ยหัวเราะเยาะ ดวงตาของเธอแพรวพราวมากด้วยความขันเฉินชิงเสวี่ยมีใบหน้าที่สวยงามซึ่งไม่เป็นอันตรายต่อมนุษย์และสัตว์ แต่การเสียดสีในดวงตาของเธอมีพิษราวกับงูจะบอกว่าไม่เถียงก็ได้ แต่ด้วยรูปลักษณ์ที่เย่อหยิ่งของเฉินมู่วันนี้ ทำให้เธอไม่ยอมอยู่เฉยให้คนในบ้านของตระกูลเฉินกดขี่ตลอดไปหรอกนะ! เธอจะสู้!เฉินมู่ยกมือขึ้นตบคนน้องเสียงดัง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พูดอีกรอบสิ?”“แก!” เฉินชิงเสวี่ยกรีดร้องเมื่อถูกตบหน้า“เสี่ยวมู่! เธอตบชิงเสวี่ยทำไมล่ะ?” ซู่หรูหลานแผดเสียงทันที “ตอนนี้ลูกรักของพ่อเธอคือชิงเสวี่ยนะ ทำแบบนี้ไม่กลัวพ่อเธอโกรธหรือไง?”ขณะเดียวกัน เฉินลี้ซานก็เดินเข้ามาโดยบังเอิญ เสียงเข้มถาม “ทะเลาะอะไรกันอีกเนี่ย?”เฉินชิงเสวี่ยรีบวิ่งแจ้นเข้าไปร้องไห้ในอ้อมแขนของเฉินลี้ซานทันที “พ่อ…”ซู่หรูหลานถอนหายใจอย่างเจ็บปวด ก่อนตอบ “คุณสามี เป็นเพราะฉั
Magbasa pa
บทที่ 6
ทันทีที่ฮั่วหยุนเซียวและโอวจินเดินเข้ามายังประตูด้านหน้า พวกเขาต่างก็ได้รับความสนใจอย่างนับไม่ถ้วนแม้ว่าหลายคนอยากได้ยศถาบรรดาศักดิ์ของตระกูลฮั่ว แต่ฮั่วหยุนเซียวนั่นเป็นคนแปลกที่แค่ได้ยินชื่อเสียงก็ไม่มีใครกล้าที่จะออกมาพูดคุยด้วยฮั่วหยุนเซียวเดินตรงไปที่เฉินลี้ซาน พร้อมเอ่ยเรียก “คุณเฉิน”เพียงประโยคนี้ประโยคเดียวเท่านั้น ก็สามารถดึงดูดสายตานับไม่ถ้วนจากผู้คนได้แล้วตัวตนของฮั่วหยุนเซียวเป็นยังไงน่ะเหรอ? เขาไม่เคยปรากฏตัวในงานเลี้ยงทั่วไปเลยสักครั้ง ทว่าเขาในตอนนี้กลับเข้าไปทักทายเฉินลี้ซานเป็นการส่วนตัวด้วย นี่ถือว่าเป็นสัญญาณที่ดีเลยทีเดียว!“คุณฮั่ว...บอสฮั่วมาแล้วเหรอ!” เฉินลี้ซานประหลาดใจมาก เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นฮั่วหยุนเซียว ออร่าของชายหนุ่มคนนี้ช่างน่ากลัวจริงๆฮั่วหยุนเซียวพยักหน้าเล็กน้อย “เรื่องครั้งก่อน ผมต้องขอบใจคุณเฉินมากสำหรับการช่วยเหลือพิเศษ”“ไม่เป็นไร มันง่ายจนแทบไม่ต้องออกแรงเลย!” เฉินลี้ซานพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณทำตัวตามสบายเลยนะ ผมขอตัวไปหาคุณปู่ที่ด้านหลังก่อน”“เชิญครับ”หลังจากที่เฉินลี้ซานออกไป ฝูงชนก็ร้องอุทานออกมา ฮั่วหยุนเซียวและโอวจินเบนสายตาตาม
Magbasa pa
บทที่ 7
จากนั้นก็ทำท่าทางกระแอมไอออกมาเป็นเชิงเข้าใจสถานการณ์ของเพื่อน “ขอโทษที ผมไม่รบกวนดีกว่า! เชิญพวกคุณทำต่อเถอะ…”“เฮ้ ไม่ใช่นะ เดี๋ยวก่อนสิคุณ!” เฉินมู่ยังไม่ทันได้คลี่คลายการเข้าใจผิดนั่น โอวจินกลับวิ่งหนีไปไปในพริบตาเสียอย่างนั้น เธอพูดอย่างหมดกำลังใจ “ทำไมคุณถึงไม่เรียกให้เขาหยุด!”ฮั่วหยุนเซียวคลายมือออก “แก้ออกแล้วล่ะ”ในที่สุดเฉินมู่ก็ได้รับอิสรภาพ เธอยืนตัวตรงและหวีสางผมให้เรียบ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นบนแก้มขวาของเธอ ฮั่วหยุนเซียวมันมองอีกครั้งแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อยพลันเฉินมู่ก็แต่งทรงผมปิดรอยแผลเป็น “คุณฮั่ว คุณแน่ใจเหรอว่าต้องการออกไปทานข้าวข้างนอกกับฉัน ใบหน้าฉันไม่ได้งดงาม หรือเปลี่ยนเป็นให้ของขวัญคุณแทนดีกว่าไหม?”“แล้วแต่คุณเลย” ฮั่วหยุนเซียวพูดเฉินมู่ไม่รู้ว่า “แล้วแต่คุณ” ที่เขาหมายถึงคืออะไร ดังนั้นใบหน้าสวยจึงพยักหน้าตอบ “งั้นฉันขอตัวไปก่อนนะ”ทว่าขณะที่เธอหันกลับไป ชายที่อยู่ข้างหลังก็โพล่งเอ่ยบางอย่างจนเฉินมู่หยุดยืนนิ่งชั่วคราว “คำว่ามู่ ที่มาจากการโค่นล้มสามราชวงศ์ใหญ่อย่างเฉา ฉิน ฉู่ สมัยจ้านกั๋วสินะ”เฉินมู่ได้แต่คิดในใจ ชื่อของเธอในตอนนี้นั้นดีกว่ามาก ฉินมู
Magbasa pa
บทที่ 8
โอวจินเห็นการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ของเฉินมู่ ก็รีบปิดริมฝีปากของตัวเองเงียบ ๆ อยู่ด้านหลังฮั่วหยุนเซียว “ฉันขอพนันร้อยหยวน เฉินชิงเสวี่ยลูกสาวผู้มีชื่อเสียงที่ได้รับการฝึกฝนเรื่องมารยาท เดิมทีจะไม่มีวันล้ม”เฉินชิงเสวี่ยไม่ได้ล้ม แต่ชุดของเธอก็หลุดออกไปเธอชะงักไปครู่หนึ่ง และเสียงกรีดร้องก็ดังก้องไปทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยง!“กรี๊ด—”เธอกอดชุดขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก แล้ววิ่งไปที่ประตูหลังผ้าม่านทันที...ผลลัพธ์ก็คือ เธอบังเอิญเหยียบชายกระโปรงตัวเอง และล้มไปที่เค้กบนโต๊ะอาหารโดยไม่ได้ตั้งใจ“ชิงเสวี่ย!” ลู่ซีเจ๋อรีบวิ่งไปหาเธอทันที และมือที่เหยียดออกของเขาหยุดค้างอยู่ในอากาศอย่างเชื่องช้าตอนแรกที่มีคนเห็นเฉินชิงเสวี่ย บางคนก็ผิวปากแซว ทว่าไม่นานต่างก็เงียบเสียงลงไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรกับผู้หญิงคนนี้ที่ตกลงไปในเค้กงานเลี้ยง ซู่หรูหยุนจ้องมองชุดของเฉินชิงเสวี่ยที่หลุดออกมา ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เหตุการณ์นี้น่าจะเกิดขึ้นกับเฉินมู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมมันถึงกลับกันล่ะ?เฉินมู่แค่อยากจะทำให้เธออาย ซึ่งเธอไม่คิดว่าเฉินชิงเสวี่ยจะจบลงด้วยครีมและผลไม้บนไหล่ของเธอ ร่างเล็กอ้าปากกว้
Magbasa pa
บทที่ 9
เฉินมู่ผลักเธอออกไป ใบหน้าของเฉินชิงเสวี่ยถูกบีบด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรง เฉินชิงเสวี่ยไม่กล้าหาเรื่องเธออีกต่อไป แต่เธอไม่อยากจากไปด้วยความอับอายเช่นนี้ เธอจึงเดินไปหา แล้วพูดเสริม “เฉินมู่ ไม่ว่าเธอจะดีแค่ไหน! ซีเจ๋อก็ไม่ต้องการสัตว์ประหลาดที่น่าเกลียดอย่างเธอหรอก!”“เธอเองก็ไม่ส่องกระจกหรือไงกันนะ! จะมีใครบ้างที่อยากเห็นรอยถลอกบนหน้าของเธอ! รอให้ถึงวันแต่งงานของฉันกับซีเจ๋อก่อน เธอได้ร้องไห้แน่!”เฉินมู่หัวเราะเยาะ “ก็แค่เธอคนเดียวที่ชอบขยะ ไม่ใช่ทุกคนจะชอบเหมือนเธอ การที่เธอเป็นคนยังไง มันมีค่าสำหรับฉันงั้นเหรอ?”หากเป็นเมื่อก่อน แค่ใช้เงินก็สามารถพบเจอฉินมู่ได้ ทว่าเนื้อแท้นั้น ฉินมู่ค่อนข้างจะซ่อนตัวอยู่ในเคโจวและหนานเคอ ขี้เกียจเกินกว่าที่จะออกไปข้างนอก นับประสาอะไรกับลู่ซีเจ๋อแค่คนเดียว?เฉินชิงเสวี่ยหน้าแดง เธอพยายามรั้งไว้เป็นเวลานานเพียงเพื่อสาปแช่งด่าทอ “น่าเกลียด! ในชีวิตนี้เธอคงไม่สามารถแต่งงานได้อีก!”พูดจบก็รีบวิ่งออกมาทันที ราวกับว่ากลัวว่าเฉินมู่จะทำร้ายเธออีกเฉินมู่ปิดประตู นั่งหน้ากระจก เมื่อพูดถึงเคโจว เธออดไม่ได้ที่จะคิดถึงภารกิจที่ตามหลอกหลอนราวฝันร้ายอ
Magbasa pa
บทที่ 10
เฉินมู่พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าคุณสามารถกินอะไรก็ได้ อาหารเช้าแบบด่วนที่นี่สดใหม่มาก!”ผลของการมโนธรรมที่ชัดเจนและเที่ยงตรง! พอเจ็ดโมงตรงเรียกคนให้ออกมา มันก็ยังมีร้านที่สะอาดอย่างเคเอฟซีไหมล่ะ?ฮานเฉิงนั่งอยู่ในรถเบนท์ลีย์ด้านนอกประตูร้าน เขารอเจ้านายพลางฟังเสียงหัวเราะของโอวจินทางโทรศัพท์ไปด้วย “นายพูดว่าอะไรนะ? ฮั่วหยุนเซียวทานข้าวกับผู้หญิงเป็นครั้งแรก! แล้วก็กินเคเอฟซีด้วยเหรอ? กินพาอะไรนะ?”“อาหารเช้าพานินี่ ที่มีชีสและซี่โครงหมู...” ฮานเฉิงตอบอย่างเงียบ ๆโอวจินตบโต๊ะ ตะโกนลั่น “ถ้าฮั่วหยุนเซียวกินเสร็จแล้วบอกฉันด้วย! ไอ้อาการแบบนี้ ฉันต้องไปที่บริษัทฮั่วเพื่อหัวเราะเยาะเขาเป็นการส่วนตัวแล้วล่ะ!”ตัดภาพมาที่ร้านอาหาร ฮั่วหยุนเซียวไม่รำคาญ แถมยังถามต่อ “เหตุผลล่ะ”ชายในชุดสูทที่สั่งตัดราคาแพงมากนั่งอยู่ในร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งนี้ แสดงให้เห็นว่าเขาถูกบังคับให้มาทันใดนั้นเฉินมู่ก็รู้สึกว่ามันน่าเบื่อ ฮั่วหยุนเซียวเป็นมังกรในหมู่คน เธอหลอกลวงคนอื่นเพียงครั้งเดียว เท่านั้น แต่เธอไม่สามารถหลอกพวกเขาได้ตลอดเฉินมู่เคี้ยวแฮมในปากของตัวเอง ก่อนจะค่อย ๆ พูดอ
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status