LOGINMuli niyang hinigpitan ang hawak kay Jolie. “Now let us leave.”Ilang sandaling katahimikan ang namagitan sa kanila, pagkatapos ay muling tumawa ang lalaking naka-maskara.“Hahaha… Sure, Mr. Blacksmith.” Bahagyang itinaas nito ang kamay. “You can take them home.”Parang wala lang sa tono nito, para bang hindi nito hawak ang buhay ng dalawang babae ilang minuto lang ang nakalipas.Hindi na siya nag-aksaya ng oras. “Come on.” Inakay niya si Jolie patungo sa pinto. Lumapit din siya kay Catriona at marahang hinawakan ang braso nito. “Let’s go.”Hindi nagsalita si Catriona tumango lang ito. Akmang hahakbang na sila palabas nang muli silang pigilan ng malamig na boses mula sa likuran.“And Catriona…”Biglang tumigil ang babae, maging siya ay napalingon. Tahimik na muling sumandal ang lalaking naka-maskara sa kanyang armchair. Sa kabila ng maskara, muli niyang naramdaman ang mapanganib nitong ngiti.“We’ll see each other again.”Nanigas si Catriona. At sa pagkakataong iyon, malinaw na nakita
Bahagyang tumigas ang kanyang mukha. Hindi siya sumagot, pero ang katahimikang iyon ang naging sagot niya.Napangisi ang lalaki. “Interesting.” Muli itong hinithit ang tabako.Mas lalong tumalim ang tingin ni Tyler. “Sabi ko, nasaan ang asawa ko?”Sa pagkakataong iyon, tuluyan nang nawala ang ngiti sa mukha ng lalaki. Dahan-dahan nitong ibinaba ang tabako sa isang maliit na ashtray sa tabi ng arm chair at marahan itong pumalakpak nang dalawang beses.Ang tunog ng palad nito ay umalingawngaw sa loob ng tahimik na mansion. Ilang segundo lang matapos iyon may narinig si Tyler. Isang mahinang kaluskos. Biglang kumabog nang malakas ang kanyang dibdib. Agad siyang napalingon sa direksiyon ng tunog.“Jolie?…”Muling bumaling ang kanyang tingin sa lalaking naka-maskara, sa pagkakataong iyon, mas naging malamig ang boses nito.“They’re safe.”Mariing kumislap ang mga mata ni Tyler. “Then let me see them.”Ngunit hindi agad sumagot ang lalaking naka-maskara. Sa halip, muli itong ngumiti, isang
At hindi ito basta-bastang bahay. Mula sa disenyo pa lang nito ay halatang napakamahal.What the hell…?Biglang nagkaroon ng kahulugan sa kanya ang lahat. Ang malaking bakal na gate, ang tila abandonadong bodega, ang kawalan ng ilaw sa labas... sinadya ang lahat para walang maghinala kung ano talaga ang nasa likod nito.Isang perpektong taguan, isang lugar na malayo sa mga mata ng pulis. At malamang… isang lugar kung saan matagal nang ginagawa ng grupong ito ang kanilang mga krimen.“Nasaan si Jolie?” muli niyang tanong, mas mariin na ngayon. “Nasaan si Jolie at si Catriona?”Hindi sumagot ang lalaking nasa tabi niya. Sa halip ay humakbang lang ito patungo sa bahay.“Relax, Mr. Blacksmith.”Naglaho ang anumang bakas ng pasensya sa mukha niya “Don’t tell me to relax!” singhal niya. “My wife is pregnant! Hindi ko alam kung ano ang ginagawa ninyo sa kanila!”“Pumasok ka na lang,” malamig na sagot ng lalaki.Napatitig si Tyler rito. Ayaw niyang sumunod, bawat bahagi ng kanyang katawan ay
Nanatiling nakatingin si Tyler sa madilim at tila abandonadong bodega.Mula sa loob ng sasakyan ay halos wala siyang makita sa paligid. Tanging ang maputlang liwanag ng buwan ang bahagyang tumatama sa kalawangin at napakalaking bakal na pinto ng gusali. Napapalibutan iyon ng matataas na damo at makakapal na puno, na para bang matagal nang walang taong naglalakas-loob na lumapit sa lugar na iyon. Walang ilaw, walang tunog. Masyadong tahimik. At iyon ang higit na nagpakaba kay Tyler.Mariin niyang nilunok ang namuong kaba sa kanyang lalamunan bago dinampot ang malaking bag na nasa tabi niya. Sa loob niyon ay ang isang milyong pound na hinihinging ransom ng mga dumukot kina Jolie at Catriona.Mabigat ang bag sa kanyang kamay pero hindi ang bigat ng pera ang tunay niyang nararamdaman kundi ang bigat ng responsibilidad na dala nito. Isang maling hakbang, isang maling desisyon at maaaring hindi na niya muling makita si Jolie o ang anak na dinadala nito sa sinapupunan.Mahigpit na napapikit
Nanikip ang kanyang dibdib. Hindi puwede... Hindi puwedeng malaman ni Jolie. Hindi ngayon, hindi sa ganitong sitwasyon.“Because...” pilit niyang hinanap ang tamang salita. “Because kailangan nila ng pera. Iyon naman ang dahilan kung bakit nila tayo dinukot, hindi ba? Kapag nakuha na nila ang ransom, wala na silang dahilan para hawakan pa tayo.”Tahimik na tinitigan siya ni Jolie. Pero imbes na gumaan ang pakiramdam niya, lalo lang siyang kinabahan. Parang may kung anong hinahanap si Jolie sa kanyang mukha. Parang may napapansin itong hindi niya kayang itago.“Catriona...” mahinang tawag nito.Napatingin siya. “May tinatago ka ba sa akin?”Biglang natigilan ang kanyang paghinga. Dumagundong ang katahimikan sa pagitan nila. Mabilis niyang iniling ang ulo at pilit na umiwas sa mga matang tila unti-unting nakakabasa sa kanyang konsensiya.“W-Wala,” sagot niya, kahit nanginginig ang boses. “Wala akong tinatago.”Ngunit sa kaibuturan ng kanyang puso, alam niyang hindi iyon totoo. At habang
Paulit-ulit na inangkin ni Arthur ang kanyang katawan, tila wala itong kapaguran. Bawat paggalaw nito ay paalala ng kanyang kawalan ng laban, hanggang sa marinig ang malakas at sunod-sunod na katok sa pintuan na siyang nagpapatigil sa nagbabagang sandali."Boss, dumating na si Mr. Blackwood," bungad ng tinig mula sa labas.Nanlaki ang kanyang mga mata at parang tumigil ang ikot ng kanyang mundo. Talaga bang dumating si Tyler? Dala ba talaga nito ang pabuya na isang milyong piso?Sa halip na makaramdam ng ginhawa o tuwa, tila may matalim na saksak na pumilit sa kanyang dibdib. Isang matinding kurot ng inggit at sakit. Ganoon pala katindi ang pagmamahal ni Tyler kay Jolie… handa nitong ialay ang buong kayamanan, maging ang sariling buhay, maipagtanggol at mailigtas lang ang babaeng mahal.Habang siya... eto, nag-iisa sa dilim, pinagsamantalahan at nilapastangan ng lalaking ni minsan ay hindi niya hinangad.Kung ako lang ba ang kinidnap at hindi kasama si Jolie, may mag-aabala kaya na tu
“Lola?”“Apo… andito ka na ba sa Pilipinas?”“Opo, Lola. Bakit ka po napatawag? Gabi na, hindi ka pa ba natutulog?” nagtatakang tanong niya“Ah hindi kasi kami makatulog ng lolo mo. Para kasing may kaluskos kaming naririnig sa labas. Wala pa naman ang Tito Toto mo dito.”“Kasama ko po si Tito ngayo
Kinabukasan ay maaga siyang naligo at nag-prepare. Pupunta siya sa ospital para umpisahan ang pagpapagamot kay Doc JM. Naalala niya ang bangayan nila ni Vicky kagabi. Kung hindi man siya nito samahan kay JM ay okay lang.Matapos siyang magbihis ay lumabas na siya ng cottage. Sa kanyang pagkagulat ay
“Hi Aria! It’s good to see you again!” nakangiting bati ni Doc Vicky sa kanya. Mukhang sincere naman si Vicky na masaya itong makita siya... pero siya?...Nagpalipat-lipat siya ng tingin sa dalawa. May mga tao naman doon maliban kay Clarkson at Vicky pero sa dalawa lang natuon ang atensyon niya...
Hindi niya mapigilang ngumiti habang nakasakay sa elevator papunta sa kanyang opisina. Hanggang ngayon ay tila kinikiliti pa rin ang petchay niya sa pang-aakit ni Clarkson sa kanya. She can’t wait na matulog sa suit nito mamaya.Pagpasok niya ng opisina ay hindi pa rin napalis ang ngiti sa kanyang







