LOGINAgad niyang sinara ang pinto at nilock iyon. Inayos niya ang pagkakatali ng kanyang roba, Wala na siyang oras na mag-ayos ng damit kanina dahil sa bilis ng pangyayari. Dahan-dahan siyang naupo sa sofa at napayakap sa sarili, pilit pinipigil ang panginginig ng katawan. Hindi niya alam kung alin ang mas kinatatakutan niya... ang maiwan mag-isa sa loob ng bahay… o ang isiping sa mga sandaling iyon, kasama ni Tyler si Pretzel.Mariin niyang ipinikit ang mga mata at huminga nang malalim, paulit-ulit, parang sinusubukang ikalma ang nagwawala niyang dibdib. Lumipas ang ilang minuto, pero hindi pa rin siya mapakali. Para bang bawat segundo ay lalong nagpapabigat sa pakiramdam niya.Kung hindi lang dahil kay Mayor… hindi niya papayagan si Tyler na umalis. At sa isang iglap, may sumagi sa isip niya... isang ideyang lalong nagpagulo sa kanyang utak.Paano kung… dinadahilan lang ni Pretzel si Mayor? Paano kung may ibang plano ito?Napamulat siya bigla. Hindi.... Hindi pwedeng ganoon.Tumayo siya
Kinabukasan, nagising sila sa ingay ng telepono ni Tyler. hindi ito tumitigil sa pag-ring.“Fuck. Who the hell is this? Ang aga-aga, nambubulabog!” ASIK ni Tyler saka kinuha ang kamay sa pagkakayakap sa kanya at dinampot ang cellphone sa side table.Napamulat din siya ng mata para tingnan kung sino ang tumatawag. Nakita niya sa screen ang pangalan ni Pretzel. Napasimangot siya... Alas sais pa lang ng umaga, for God’s sake!Nakita niyang sumimangot din si Tyler at muling binalik ang cellphone kung saan ito nakalagay kanina saka muli siyang niyakap.“Hindi mo ba siya sasagutin?”“No. I’ll pretend I’m sleeping,” sabi nito habang isiniksik ang ulo sa kanyang buhok.“Baka importante ang tawag…” mahina niyang sabi.“Fuck!” inis na sabi ni Tyler saka muling dinampot ang cellphone. “Hello!?” galit nitong sabi.“Tyler! Sabi mo babalik ka na dito?” narinig niya ang sinabi ni Pretzel sa kabilang linya sa lapit ng telepono ni Tyler sa kanya.“Yes, Pretzel, babalik ako. Pero alam mo ba kung anong
Ang sarap pakinggan ng sinabi nito na siya ang nagmamay-ari dito, kahit pa alam niyang mahirap iyon makuha. May isang baliw na Pretzel na gusto rin si Tyler nang buo... hindi lang siya.Natigil ang kanyang pag-iisip nang lalong bumilis ang paggalaw ni Tyler. Halos wala itong kapaguran sa paglabas-masok at pagkadyot sa kanya.“Ahh... ahhh... ahhh...” Sinasabayan niya ng ungol ang bawat galaw nito. Ang sarap ng pagkiskisan ng mga laman nila. May kaunting hapdi pa siyang nararamdaman dahil muling naunat ang kanyang kweba sa malaking alaga nitong ini-invade ang kailaliman niya.“Ahh shit, ipuputok ko na 'to sa loob, love...” paalam ni Tyler. Alam niyang delikado iyon, maaari siyang mabuntis dahil wala naman silang proteksyong gamit.Ahh... bahala na. Kung mabuntis man siya ay wala siyang pakialam. Masyado siyang mainit at malibog para mag-isip ng tama at mali.“Ahhh, fuck, fuck, fuck!” Para siyang napako sa pader sa lakas ng pag-iyot ni Tyler hanggang sa maramdaman na lang niya ang mainit
Naramdaman ni Jolisa ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso. Ang init ng katawan ni Tyler na nakadikit sa kanyang likuran ay tila mas lalong nagpapainit sa tubig na lumalabas sa shower. Hindi siya makagalaw, tila nanigas ang kanyang mga paa habang ang mga kamay ni Tyler ay dahan-dahang gumagapang mula sa kanyang bewang paakyat sa kanyang tiyan.“T-tyler... maliligo lang ako,” mahinang sabi niya, bagaman kulang sa determinasyon ang kanyang boses.“I know, love. Tutulungan lang kita,” bulong ni Tyler sa kanyang tainga. Ang mainit na hininga nito ay nagdulot ng kilabot sa buong katawan niya.Isinubsob ni Tyler ang mukha sa pagitan ng leeg at balikat niya, ninanamnam ang amoy nito na humahalo sa bango ng sabon.Humarap siya kay Tyler, balak sana niya itong itulak palayo, pero agad siyang nakulong sa pagitan ng mga bisig nito at ng malamig na tiles ng banyo. Ang kaibahan ng lamig ng pader at ng nag-aalab na balat ni Tyler ay nagpadala ng kakaibang sensasyon sa kanyang sistema.“Galit ka p
Hey.... pukaw ni Tyler sa pananahimik niya. Hinawakan nito ang kanyang kamay at dinala sa labi nito saka hinalikan.Napatingin siya kay Tyler. Kawawa naman ito kapag mapunta kay Pretzel. Siguradong hindi titigil si Pretzel kapag hindi makuha si Tyler. At siguradong nasa panganib din ang buhay nito. Baliw si Pretzel kaya lahat ay kaya nitong gawin na walang kinatatakutan.Napagdesisyunan niyang poprotektahan si Tyler. Walang ibang poprotekta dito kundi siya lang. Siya lang ang nakakalam ng tunay na ugali ni Pretzel.“Love... bakit ang tahimik mo? Galit ka pa rin ba sa akin?” malumanay na tanong ni Tyler.“Hindi na...” tipid na sagot niya. Hindi siya galit. Sa katunayan ay naaawa siya kay Tyler.These past few days ay nakikita niya ang vulnerability ni Tyler. Kapag silang dalawa lang ay sobrang lambing nito kahit pa galit siya. Sinusuyo siya nito palagi. Ang pagiging seloso nito ay natural lang naman siguro dahil sa pagiging possessive nito. Wala din itong palya sa pagtawag sa kanya ng
Dahan-dahan niyang ipinikit ang mga mata habang yakap siya ni Tyler. Ngunit sa halip na guminhawa ang pakiramdam niya, mas lalo lamang bumigat ang dibdib niya. Parang may mabigat na batong unti-unting dumidiin sa kanyang puso.Hindi dahil sa nangyari kay Mayor… kundi dahil sa katotohanang siya lang ang nakakaalam kung gaano kapanganib ang babaeng nakatayo sa harapan nila.“Let’s eat first,” masiglang sabi ni Tyler habang inaabot ang mga pagkaing binili nito. “Kailangan niyo ng lakas.”Tumango si Pretzel at agad na umupo, parang walang nangyari. Kinuha nito ang pagkain at nagsimulang kumain, tila ba normal lang ang lahat, parang wala itong tinatagong madilim na lihim.Siya naman… nanginginig pa rin ang kamay habang hawak ang pagkain. Hindi niya alam kung gutom ba siya o takot ang nangingibabaw sa kanya.“Jolisa?” muling tawag ni Tyler, bahagyang nag-aalala ang tono. “Sure ka bang okay ka lang?”Napatingin siya rito. Gusto niyang magsalita. Gusto niyang isigaw ang lahat, ang pagbabanta,
Pagdating nila sa bahay ay inihatid niya agad ito sa kwarto ng dalaga. Si Mang Berting na ang bahala sa mga bagahe nila. "Hey, are you okay?" tanong niya nang lalong uminit ang katawan nito. Hindi na nakasagot si Rosabel at parang kandila na lang itong nauupos sa bisig niya... "Babe?.. Babe?..."
ROSABEL'S POV: Oo, at nakapikit na siya... ang akala ni Gray ay nakatulog na siya, pero ginawa lang niya iyon para makapag-isip-isip. Hanggang ngayon ay natatakot pa din siya. Kanina, nang umpisahan siyang hawakan ni Gray, ay naalala niya ang pangmomolestya ni Lindy kay Gray sa harap niya mismo.
JONIE'S POV:Habang nasa biyahe sila pauwi ni Ken, ay napapaisip siya kung tama ba ang desisyon nilang paghiwalayin na naman si Gray at Rosabel.Well, hindi naman paghihiwalayin sa relasyon nila kundi sa trabaho lang. Sa tingin niya ay mas maganda pa din kapag hindi magkasama ang mga ito sa iisang
Hindi nya na napigilang umiyak. Unang pag-ibig niya pero ito pa ang nangyari. Ni hindi man lang sila nagkapag-usap ni Finn ng maayos tungkol sa status nila. They never got a chance to tell each other how much they loved each other.Nakita niyang napayuko din si Finn at pilit na tinatago ang emosyon







