A Deal with the Billionaire

Tahimik ang buong palapag ng gusali. Sa labas ng malalaking salamin ng opisina, kumikislap ang mga ilaw ng lungsod na parang maliliit na bituin sa gitna ng gabi.

Nakatayo si Lena Cruz sa gitna ng opisina, mahigpit ang hawak sa strap ng kanyang bag. Ang kanyang dibdib ay mabigat, parang may kung anong nakadagan sa kanya habang hinihintay ang susunod na sasabihin ng lalaking nasa harap niya. Sa likod ng malaking mesa ay nakaupo ang lalaking kilala ng buong mundo ng negosyo.

Adrian Valdez.

CEO ng Valdez Holdings. Billionaire. Isa sa pinakamakapangyarihang lalaki sa bansa. At ang boss niya. Tahimik lamang itong nakatingin sa kanya, ang mga mata ay tila sinusuri ang bawat galaw niya. Hindi iyon bastos na tingin—ngunit may lalim na hindi niya maintindihan. Parang matagal na siyang pinag-aaralan. Sa loob ng ilang segundo, walang nagsalita. Tanging ang mahina lamang na ugong ng air conditioner ang maririnig sa loob ng opisina.

“Your mother is in the hospital.” Napakurap si Lena. Parang biglang bumagsak ang hangin sa paligid niya.

“Sir…?” mahina niyang sagot. Hindi gumalaw si Adrian. Bahagya lamang siyang sumandal sa kanyang upuan, ang mga daliri ay magkasalubong sa ibabaw ng mesa.

“Your mother is in critical condition, right?” patuloy nito, parang nagbabasa lamang ng isang ulat

Unti-unting nanlamig ang buong katawan ni Lena. Tatlong linggo na siyang halos hindi natutulog. Tatlong linggo na siyang tumatakbo mula sa trabaho papuntang ospital, pero kahit anong gawin niya, hindi sapat. Hindi kailanman sapat.

“Magkano ang kailangan?” tanong ni Adrian. Napayuko si Lena. Nahihiya siya sa halaga. Nahihiya siyang sabihin iyon sa kahit kanino.

“…Seven million,” mahina niyang sagot.

Halos pabulong. Tahimik ang opisina. Sa labas, patuloy ang galaw ng lungsod. Ang mga sasakyan ay dumaraan sa malayong kalsada, ang mga ilaw ay kumikislap sa dilim. Ngunit sa loob ng silid na iyon, parang huminto ang oras. Ngumiti si Adrian. Hindi iyon ngiti ng awa. Isang ngiti ng lalaking sanay makuha ang gusto niya.

“Maliit na halaga, Lena.” Napatingin si Lena. Hindi siya makapaniwala sa narinig.

“Sir…?” Dahan-dahang tumayo si Adrian mula sa kanyang upuan. Ang tangkad nito ay mas lalong nagmukhang dominante habang lumalakad papalapit sa kanya.

Sa bawat hakbang nito, mas nararamdaman ni Lena ang presensya nito. Ang kapangyarihan. Ang kontrol. Huminto si Adrian ilang hakbang lamang mula sa kanya.

“Seven million is nothing to me,” sabi nito nang mahinahon. Tinitigan niya si Lena nang diretso sa mata.

“But to you…that’s your mother’s life.” Napakagat si Lena sa labi. Ramdam niyang bumibilis ang tibok ng puso niya. Hindi niya alam kung saan papunta ang usapan na ito. At iyon ang nakakatakot.

“Sir… kung may extra work po—” pinutol ni Adrian ang salita niya.

“Lena,”  Mababa ang boses nito, ngunit sapat na iyon para mapatahimik siya. 

“I'm not offering work.” May kung anong kumirot sa dibdib ni Lena. Lumapit pa si Adrian nang bahagya. Hindi siya hinawakan, ngunit sapat na ang lapit nila para maramdaman ni Lena ang init ng presensya nito.

“I’ll pay for the surgery, hospital bills, medication, everything.” sabi nito. Tahimik ang opisina. Nanlaki ang mga mata ni Lena.

“But first…there’s a condition,” dagdag ni Adrian. Pagkatapos ay ngumiti ito nang bahagya. Naramdaman ni Lena ang panlalamig sa kanyang sikmura.

“Ano pong kapalit?” mahina niyang tanong. Hindi agad sumagot si Adrian. Sa halip, pinagmasdan muna niya si Lena. Mula sa simpleng blouse nito. Sa pagod na mga mata. Sa mga kamay na halatang nanginginig. Matagal na niya itong napapansin. Tahimik at masipag. Palaging nagmamadaling umuwi pagkatapos ng trabaho. At sa bawat araw na dumadaan, mas lalo siyang nagiging interesado dito.

“One night.” Napatigil si Lena. Hindi niya agad naintindihan.

“…Sir?” Lumapit pa si Adrian ng isang hakbang. Ngayon ay halos magkatapat na sila.

“I want one night with you, and everything—your debts, your life—will be secured.” Parang biglang umikot ang mundo ni Lena.

“W-what?” Mahinahon pa rin ang boses ni Lena. Para bang hindi makapaniwala sa mga nangyayari.

“Spend the night with me,” ulit niya. Tahimik ang opisina. Sa loob ng ulo ni Lena, parang nagkakagulo ang lahat. Ang ospital. Ang nanay niyang nakahiga sa kama. Ang mga doktor na nagsasabing kailangan ng operasyon. Ang mga bill na patuloy na dumarami araw-araw. Wala siyang ganung pera. Wala siyang paraan.

“Bakit ako?” mahina niyang tanong. Ngumiti si Adrian nang bahagya.

“I've been watching you.” Nanlaki ang mga mata ni Lena. “For months,” dagdag nito.

Dahan-dahan nitong inilagay ang isang kamay sa mesa sa tabi niya, halos kinukulong siya sa espasyong iyon.

“You work harder than anyone in this building,” sabi nito. Ang mga mata nito ay hindi umaalis sa kanya.

“And you look at me like you're afraid.” Mahinang napalunok si Lena. “I like that.” Parang bumibigat ang dibdib niya sa bawat segundo.

“Think about your mother, her surgery, her life.” bulong ni Adrian. Unti-unting bumagsak ang balikat ni Lena. Hindi niya gusto ang alok na ito. Hindi niya gusto ang sitwasyon. Pero mas ayaw niya ang isang bagay—ang mawalan ng nanay.

Dahan-dahan siyang napapikit. Isang luha ang gumulong sa kanyang pisngi.

Pagkaraan ng ilang segundo, muling nagbukas ang kanyang mga mata.

“At pagkatapos ng gabing iyon… tapos na?” mahina niyang tanong. Tumango si Adrian.

“Yes, and everything will be paid,” Tahimik si Lena. Parang pinipiga ang puso niya sa loob ng dibdib niya. Pagkatapos ay mahina siyang tumango.

“I’ll accept…for my mother’s sake,” Isang mabagal na ngiti ang lumitaw sa labi ni Adrian. Ang ngiti ng lalaking nakuha na ang gusto niya.

“Good.” Kinuha niya ang coat niya mula sa likod ng upuan. Pagkatapos ay tumingin ulit kay Lena. 

Nanlamig ang katawan ni Lena habang sumusunod siya sa kanya palabas ng opisina.

Sa sandaling iyon, alam niyang may binuksan siyang pinto sa buhay niya. Isang pinto na maaaring hindi na niya maisara. At hindi niya alam, na para kay Adrian Valdez,

ang isang gabi ay simula pa lamang ng lahat.

“Then come with me, tonight.” at hindi niya alam, na para kay Adrian Valdez,

ang isang gabi ay simula pa lamang ng lahat.