MasukMay naisip si Jolisa... Pakiramdam niya, hindi aksidente ang lahat. May dahilan kung bakit tila si Pretzel ang palaging nasa tabi niya tuwing may kakaiba siyang nararamdaman. Parang… may koneksyon. Isang bagay na pilit niyang inaalala ngunit ayaw magpakita.At sa kaibuturan ng dibdib niya, ramdam niya na si Pretzel ang susi. Pero kasabay ng pakiramdam na iyon ay isang malamig na kaba. Parang may tinatagong hindi dapat malaman.*****“Talaga? Pwede akong tumulong?” tanong ni Pretzel, pilit pinapakalma ang sarili ngunit halatang may halong tensyon ang boses.Tumango siya ng bahagyang ngumiti. “Oo… promise ko naman, diba?”“Love…” mahina ngunit seryosong tawag ni Tyler.Napatingin siya rito.“Are you sure?” bulong nito, sapat lang para hindi marinig ni Pretzel. Ang mga mata nito’y puno ng babala.Sandali siyang natigilan. Alam niyang may mali. Ramdam ng kanyang instinct. Pero mas malakas ang kagustuhan niyang maalala ang lahat.“It’s okay,” sabi niya, pilit pinapakalma ang sarili.Hindi
Maagang nagising si Jolisa.Hindi pa man sumisikat ang araw ay gising na ang diwa niya. Bigla agad siyang nakaramdam ng gutom. Gusto niyang magluto ng tuna pasta na kagasbi pa niya kini-crave. Tahimik ang buong bahay, at tanging mahihinang huni ng hangin sa labas ang maririnig.Sumulyap siya sa kama. Mahimbing pa ang tulog ni Tyler sa tabi niya. Ang mukha nito’y payapa, tila walang iniintinding problema. Magkatabi silang natulog, isang bagay na hindi niya inaasahan na magbibigay sa kanya ng ganoong klaseng kapanatagan. Maingat si Tyler sa kanya, hindi siya nakaramdam na nag-take ng advantage ito sa kanya.Sa bisig nito, nakaramdam siya ng kakaibang seguridad… isang pakiramdam na matagal na niyang hindi naranasan. O baka… hindi na niya maalala kung kailan huling nangyari.Dahan-dahan siyang bumangon, maingat na hindi magising si Tyler. “Magluluto na lang ako…” bulong niya sa sarili.Gusto niya sa paggising ni Tyler ay nakaluto na siya. Kahit sa ganitong paraan masuklian man lang niya
Nang matapos siya sa paglinis ng kusina, ay magkasama silang pumunta ni Tyler sa sala. At nagulat sila nang naubos kaagad ni Pretzel ang isang bote ng wine.“Pretzel… nagpapakalasing ka ba?” kunot-noong tanong ni Tyler.“I just want to unwind. Sa wakas kasi ay nakalabas na si Dad sa ospital,” nakangising sabi nito.“Ang mabuti pa, umuwi ka na. Baka hinahanap ka na ng daddy mo.”“Pwede bang dito na lang ako matutulog? Antok na kasi ako. Hindi ko na kayang maglakad.”“No. Hindi ka pwedeng matulog dito,” matigas na sabi ni Tyler.“Pero sabi ni Dad, alagaan mo ako, ’di ba?” sumimangot ito na may halong pagpapacute kay Tyler.“Halika, ihahatid na lang kita. Baka kung saan ka pa mapunta.”Ngumiti si Pretzel na para bang nanalo ito sa bangayan kay Tyler. Lumapit si Tyler kay Pretzel para alalayan itong tumayo. Pero sa pagtayo nito ay agad na natumba sa bisig ni Tyler.“Oops… hihi… sorry. Masakit kasi ang ulo ko. Napadami ata ang inom ko.”Lihim siyang napasimangot. Kahit hindi pa niya naaala
JOLISA'S POV:Aaminin niyang medyo nalungkot siya nang iwan ni Tyler doon. Hindi naman sa nag-iinarte, pero kakagaling lang niya sa ospital. Wala pa siyang naaalala, hindi pa siya pamilyar sa lugar, at higit sa lahat, takot siyang mag-isa. Tapos iiwan pa siya?Napabuntong-hininga siya. Pero naalala niya ang sinabi ni Tyler, mabilis lang daw ito. Kaya pinilit niyang kumalma at maghintay.Para malibang ang sarili ay tinuon ang sarili sa pagluluto. Nang matapos ang ulam at kanin, maingat niya itong inihanda sa mesa, para pagdating ni Tyler ay kakain na lang sila. May nakita rin siyang juice sa pantry kaya agad siyang nagtimpla.Napatingin siya sa paligid ng kusina. Sa dami ng laman ng pantry, napangiti siya. Unti-unti na siyang nagpaplano kung ano ang mga lulutuin niya sa mga susunod na araw.“Bukas… magluluto ako ng pasta,” mahina niyang sabi sa sarili.Nakita niya ang tuna at pasta sa isang shelf, at parang bigla siyang natakam. Hindi niya alam kung paborito niya iyon, pero tila iyon a
Habang nasa harap siya ng lababo, nakatayo lang din si Tyler sa tabi niya, parang ayaw siyang hiwalayan.“Pwede bang doon ka na lang? Hindi ako makagalaw nang maayos kung nakaharang ka sa daanan ko…”“Hahaha… dito lang ako. Gusto kong makita na normal ka na ulit. Hindi pa rin ako makapaniwala na sa ilang araw mo sa ospital, nakahiga ka lang na unconscious… pero ngayon, eto ka na, nagluluto para sa akin.”Umiwas siya ng tingin. Pakiramdam niya kasi ay mahal na mahal siya ni Tyler. Pero bakit ang hirap niya itong maalala?“Nasaan nga pala ang cellphone ko?” nagtatakang tanong niya. Baka doon may maalala siya.“Hindi ko rin alam, love. I’m trying to call your phone pero naka-off. Posibleng nandito lang sa bahay o di kaya ay nawala. But don’t worry, bibilhan na lang kita bukas.”Nanghinayang siya.“Pangalawang bili ko na ng cellphone sa’yo,” natatawang sabi ni Tyler.“Bakit? Binilhan mo ba ako dati?”“Yes. Ako ang bumili nung naiwala mo. Paano kasi basag-basag na ang cellphone mo, pero hi
Habang nasa biyahe pauwi sa bahay ni Tyler, mariin niyang tinititigan ang mga daan. Pilit niyang inaalala ang kung anong dapat ay pamilyar na sa kanya, pero wala pa ring pumapasok sa isip niya.Maya-maya ay umakyat ang kotse sa mataas na bahagi ng lugar. Para itong nasa tuktok ng bundok. Presko ang hangin at napakaganda ng tanawin. Malalaki ang mga bahay, halatang pagmamay-ari ng mga mayayaman.Hindi rin basta-basta makakapasok doon, may dadaanan pang malaking gate ng subdivision. Siguradong mga residente lamang ang pinapayagang makapasok.Kung doon ka nakatira… siguradong ligtas ka. …Ligtas nga ba?“Here we are, love,” wika ni Tyler nang tuluyang huminto ang kotse sa harap ng isang malaking bungalow.Napatitig siya rito. “This is your house?” mahina niyang tanong.“Our house, love,” agad nitong pagtatama. “This is our house.”Napakunot ang noo niya. “Bakit ‘our’? Kasal na ba tayo?”Ngumiti si Tyler, saka marahang pinisil ang kanyang ilong. “Soon. Pero kung gusto mo na, pwede naman.”
Pagdating niya sa mansion ay agad siyang pinapasok ng guard.“Good evening, Lieutenant,” sabi ng guard at nagsalute pa sa kanya. Nag-salute siya pabalik at ngumiti. Mga tao niya ang nagtatrabaho doon. Habang papalapit sa bahay ay nakita na niyang nakaabang na si Lilly sa main door. Naka-oversized
Dinala siya ni Dylan sa isang mamahaling restaurant. Pinili nilang umupo sa private area para makaiwas sa mata ng publiko. Ang mga bodyguard niya ay nasa kabilang table at nagbabantay pa rin sa kanya. Kabilin-bilinan ni Finn na huwag siyang iwan kahit saan siya magpunta.“Lilly, I know hindi ako pa
FINN'S POV: Maaga siyang nagising. Nakita niyang mahimbing pa ang tulog ni Lilly sa kanyang tabi. Napangiti siya at inayos ang buhok nitong nakakalat sa mukha. Napakaganda talaga ng nobya niya. Ang swerte niya dahil bukod sa mahal niya ito ay maganda din siya. Bonus na lang na birhen ito at siya an
FINN'S POV:"Boss, galing sa bahay ni Rogelio ang mga tao natin. Mukhang hindi na doon nakatira ang lalaki. Wala din ang kotse na gamit nito." Report ni Bert sa kanya.Napabuntong-hininga siya, mukhang nakatunog si Rogelio na papa-imbestigahan na nila ito.“Sige. Huwag mong hayaang walang magbabant







