LOGIN"I told you, love... we're just getting started," wika ni Tyler habang ang mga kamay ay bumababa sa pagitan ng kanyang mga hita.Sinimulang galugarin ni Tyler ang pinakasensitibong bahagi niya gamit ang daliri nito. Ang bawat paghagod ay tila musikang nagpapatalon sa puso niya.Napaangat ang kanyang katawan sa kama nang ang daliri nito ay nilalaro na ang kanyang tinggil. Sa bawat galaw ni Tyler, tila nawawala ang lahat ng pag-aalinlangan niya tungkol sa mga sinabi ni Pretzel. "Ahhh.... ahhhh.... shit!" Hindi niya napigilang bumulalas. Para itong may kinakalikot sa loob ng kanyang kweba na hindi mahanap-hanap.At ang pinakamasarap ay nilapit nito ang ulo sa pagitan ng kanyang mga hita at doon dinilaan ang kanyang hiwa. Lalo siyang nalagutan ng hininga. Para siyang namatay ng ilang segundo."Ohh... fuck...""Naaalala mo na ba, Jolisa... kung paano tayo kainit sa kama?" biro ni Tyler sa kanya."Shut up and continue what you're doing, Tyler. Don't stop... please don't stop.""Hahaha... a
At doon nakahinga nang maluwag si Tyler. "Salamat naman at nagustuhan mo.. Simula ngayon ay ako muna ang magluluto ha. Huwag ka munang magagalaw habang may sakit ka. I will take care of you, Jolisa.""Thanks, Tyler..."She appreciates Tyler's effort kahit may konti siyang pag-aalinlangan. At pinapanalangin niyang sana walang katotohanan ang mga sinabi ni Pretzel, kung hindi ay malulungkot talaga siya. Hindi niya alam ang gagawin kung mawawala si Tyler sa kanya."After nito, ano ang gusto mong gawin? Gusto mo bang mag-malling tayo? Bibili tayo ng cellphone mo?""Pagod pa ako ngayon, pwede bukas na lang? Gusto kong maglinis ng garden.""What? Huwag na.. Mapapagod ka lang." pigil ni Tyler."Hindi... hindi ako magpapagod. Gusto ko lang na makakita ng mga magagandang bulaklak."Sandaling napaisip si Tyler. "Sige, pero sasamahan kita. Baka kapag iniwan kita kung ano na naman ang gagawin mo...""Sige..." nakangiting sabi niya.Pagkatapos nilang kumain at maglinis ng kusina ay magkahawak-kama
Ang huling sinabi ni Pretzel ay tila isang malamig na babala na dumikit sa balat niya, isang paalala na hindi ito titigil hangga’t hindi siya tuluyang napapatahimik.At doon… bumalik ang lahat. Parang biglang nabuksan ang isang pinto sa isip niya na matagal nang nakasarado. Isa-isang sumiksik ang alaala, mga pira-pirasong eksenang unti-unting nagiging malinaw.Naalala niya... Naalala niya kung bakit siya napunta sa ospital, Kung bakit siya nawalan ng malay. Hindi iyon aksidente, Pinagtangkaan siyang patayin ni Jolisa!Noong mga panahong mag-isa lang siya sa bahay. Noong akala niya ay ligtas siya. Hindi niya alam na may sariling susi si Pretzel… na malaya itong nakakapasok… na matagal na pala siyang minamanmanan.Kaya pala... Kaya pala palagi itong naroroon, Kaya pala tila hindi siya iniiwan. Hindi iyon pag-aalala, binabantayan siya, naghihintay kung kailan siya makakaalala, dahil magiging delikado iyon para kay Pretzel sakaling ibunyag niya ang lahat.Humigpit ang pagkakahawak niya sa
May naisip si Jolisa... Pakiramdam niya, hindi aksidente ang lahat. May dahilan kung bakit tila si Pretzel ang palaging nasa tabi niya tuwing may kakaiba siyang nararamdaman. Parang… may koneksyon. Isang bagay na pilit niyang inaalala ngunit ayaw magpakita.At sa kaibuturan ng dibdib niya, ramdam niya na si Pretzel ang susi. Pero kasabay ng pakiramdam na iyon ay isang malamig na kaba. Parang may tinatagong hindi dapat malaman.*****“Talaga? Pwede akong tumulong?” tanong ni Pretzel, pilit pinapakalma ang sarili ngunit halatang may halong tensyon ang boses.Tumango siya ng bahagyang ngumiti. “Oo… promise ko naman, diba?”“Love…” mahina ngunit seryosong tawag ni Tyler.Napatingin siya rito.“Are you sure?” bulong nito, sapat lang para hindi marinig ni Pretzel. Ang mga mata nito’y puno ng babala.Sandali siyang natigilan. Alam niyang may mali. Ramdam ng kanyang instinct. Pero mas malakas ang kagustuhan niyang maalala ang lahat.“It’s okay,” sabi niya, pilit pinapakalma ang sarili.Hindi
Maagang nagising si Jolisa.Hindi pa man sumisikat ang araw ay gising na ang diwa niya. Bigla agad siyang nakaramdam ng gutom. Gusto niyang magluto ng tuna pasta na kagasbi pa niya kini-crave. Tahimik ang buong bahay, at tanging mahihinang huni ng hangin sa labas ang maririnig.Sumulyap siya sa kama. Mahimbing pa ang tulog ni Tyler sa tabi niya. Ang mukha nito’y payapa, tila walang iniintinding problema. Magkatabi silang natulog, isang bagay na hindi niya inaasahan na magbibigay sa kanya ng ganoong klaseng kapanatagan. Maingat si Tyler sa kanya, hindi siya nakaramdam na nag-take ng advantage ito sa kanya.Sa bisig nito, nakaramdam siya ng kakaibang seguridad… isang pakiramdam na matagal na niyang hindi naranasan. O baka… hindi na niya maalala kung kailan huling nangyari.Dahan-dahan siyang bumangon, maingat na hindi magising si Tyler. “Magluluto na lang ako…” bulong niya sa sarili.Gusto niya sa paggising ni Tyler ay nakaluto na siya. Kahit sa ganitong paraan masuklian man lang niya
Nang matapos siya sa paglinis ng kusina, ay magkasama silang pumunta ni Tyler sa sala. At nagulat sila nang naubos kaagad ni Pretzel ang isang bote ng wine.“Pretzel… nagpapakalasing ka ba?” kunot-noong tanong ni Tyler.“I just want to unwind. Sa wakas kasi ay nakalabas na si Dad sa ospital,” nakangising sabi nito.“Ang mabuti pa, umuwi ka na. Baka hinahanap ka na ng daddy mo.”“Pwede bang dito na lang ako matutulog? Antok na kasi ako. Hindi ko na kayang maglakad.”“No. Hindi ka pwedeng matulog dito,” matigas na sabi ni Tyler.“Pero sabi ni Dad, alagaan mo ako, ’di ba?” sumimangot ito na may halong pagpapacute kay Tyler.“Halika, ihahatid na lang kita. Baka kung saan ka pa mapunta.”Ngumiti si Pretzel na para bang nanalo ito sa bangayan kay Tyler. Lumapit si Tyler kay Pretzel para alalayan itong tumayo. Pero sa pagtayo nito ay agad na natumba sa bisig ni Tyler.“Oops… hihi… sorry. Masakit kasi ang ulo ko. Napadami ata ang inom ko.”Lihim siyang napasimangot. Kahit hindi pa niya naaala
Pagdating nila sa store ay nagulat ang lahat sa pagsulpot niya, lalo pa’t malaki ang tiyan niya."Ma'am Lilly, is that you? Oh my God, wala kaming alam na buntis ka, Ma'am!" sabi ng manager ng store niya na si Lala. "Welcome back po. You're gorgeous as ever kahit pa buntis ka, Ma'am!"Napangiti siy
Tumayo lang pala ito para maghubad ng damit. Napangisi siya. Pagkatapos nitong maghubad, siya naman ang hinubaran nitoUmupo si Finn sa kama habang nakasandal sa headboard.“Do the honor, baby. Ride me…” wika nito saka tinulungan siyang umupo sa kandungan nito.Nagtataka siya.“Ito ang sabi ni doc
“O bakit parang malungkot ka?” sabi ni Clarkson habang nakaakbay sa kanya. “Wala. Napapagod na kasi ako,” pagdadahilan niya. “Sige, maligo ka na tapos balikan na lang kita dito sa kwarto mo ha. Maliligo din ako.” Ito na ang nagbukas ng pinto ng kwarto niya, ginulo muna nito ang buhok niya bago
Pagkalipas ng tatlong araw sa ospital ay puwede na silang umuwi. Nag-ayos na rin ng papeles si Finn para sa discharge niya at ni baby Nathaniel. Naayos na din nito ang mga gamit ni Nathaniel, nakalagay na iyon lahat sa bag. Wala siyang ginawa kundi mahiga lang doon. Si Finn lahat ang gumagawa para







