LOGINHindi naman nagtagal ay tuluyan na silang nakarating sa estate ng mga Blacksmith.Pagkapasok pa lang ng kanilang sasakyan sa malawak na bakuran ay agad nang napansin ni Lewis ang kakaibang sigla sa buong bahay. Maraming tao ang naroon, may mga nag-uusap sa veranda, may ilang abala sa garden, at may mga kasambahay na pabalik-balik sa paligid.Napangiti siya nang bahagya. Mas buhay ang bahay na ito kumpara sa bahay nila. Sa kanila kasi, halos mabibilang lang sa daliri ang mga taong madalas niyang nakakasama. Tahimik, maluwag, at minsan ay halos walang marinig sa laki ng bahay nila.Hindi niya maiwasang isipin si Jolie. Paano nga naman magiging malungkot ang kapatid niya rito? Sa dami ng taong nakapaligid dito, imposibleng maramdaman nitong nag-iisa.Habang dahan-dahang umaandar ang kanilang sasakyan papunta sa harapan ng bahay, napansin niyang nasa garden si Jolie kasama si Tyler at ang ilan pang miyembro ng pamilya. Nakaupo ang mga ito sa paligid ng isang mahabang mesa habang nagpapaha
Napatawa si Lewis. “Dad, ilang araw pa lang ako sa Paris. Miss mo na agad ako?”Humalakhak ang kanyang ama bago siya tuluyang binitawan. “Of course! Ikaw lang naman ang only son ko.”“Dad…” Napailing si Lewis habang natatawa. “You treat me like a boy!”“Eh ano naman?” nakangiting sagot nito. “You’re my boy forever.”Napailing na lang siya. “Cheesy.”“Hayaan mo na ako. Matanda na ako. Karapatan kong maging cheesy.”Lalong natawa si Lewis. Sa kabila ng lahat ng pinagdaanan nila nitong mga nakaraang panahon, nakakagaan sa loob na makauwi siya at muling makasama ang kanyang ama. Sa simpleng usapan at mga biro nito, ramdam niya ang pangungulila nito sa kanya.Pinaandar na ng kanyang daddy ang sasakyan at unti-unti silang lumabas ng airport. Habang nasa byahe, napatingin siya sa kanyang ama.“How’s Jolie, Dad?” tanong niya. “Umuwi ba siya sa atin?”Hindi agad sumagot ang kanyang ama. Sa halip, nanatili itong nakatingin sa daan. Ngunit napansin niya ang bahagyang pagbabago sa mukha nito. Naw
"Are you still there, sweetheart?""Don't call me that, Arthur!" singhal niya, bagaman halata ang panginginig sa kanyang boses."Hahaha... But why?" Malamig at nanunukso ang tawa sa kabilang linya. "Nakalimutan mo na ba kung paano ka nagmakaawa sa akin noon na angkinin ka? Na bilisan ko pa... na idiin ko pa?""Stop!"Hingal na hingal niyang sigaw, bakas ang matinding galit at panginginig ng buong katawan. Naningkit ang kanyang mga mata at nanindig ang balahibo niya sa matinding pagkamuhi, at sa katotohanang ibinabalik ng lalaki sa kanyang alaala.Napapikit siya nang mariin, pilit na ibinabaon sa limot ang gabi na iyon, pero tila masamang panaginip itong paulit-ulit na ipinapamukha sa kanya ni Arthur."Isa kang demonyo, Arthur! Hindi na mauulit 'yun!""Hahaha! Nakalimutan mo na ata ang sinabi ko?...Ako ang nasusunod. Ako ang magsasabi kung kailan tayo matatapos at kung kailan hindi. Tandaan mo, Catriona... hawak ko ang buhay mo."Tila tumaaas ang kanyang dugo sa kanyang mukha at naniga
Kinabukasan, maagang nagising si Catriona. Halos hindi siya nakatulog buong gabi. Paulit-ulit na bumabalik sa kanyang utak si Lewis.Napakagat siya sa labi habang bumabangon mula sa kama. Hindi siya susuko. Kung hindi man siya nagtagumpay kagabi, sisiguraduhin niyang hindi na makakawala sa kanya si Lewis ngayong araw.Nangako itong babalik sa apartment para samahan siya, kaya maaga siyang bumangon upang maghanda ng pagkain. Gusto niyang maging maayos ang lahat. Gusto niyang maging espesyal ang umaga nila. At higit sa lahat, gusto niyang magkaroon ng pagkakataon na makausap si Lewis.Pumunta siya sa kusina at isa-isang inilabas ang mga sangkap. Tahimik siyang naghanda ng almusal. Ngunit habang abala siya sa pagluluto, may kinuha siyang isang maliit na pakete ng puting pulbos mula sa kanyang bag. Matagal niya iyong tinitigan, pampatulog iyon.Kahapon pa niya iyon pinag-iisipan. Hindi niya gustong gamitin iyon, pero sa isip niyang desperado na siya. Kung makakain iyon ni Lewis at tuluyan
Napahinto sandali ang kanyang mga hakbang. Hindi niya alam kung sinasadya ba iyon ni Catriona o wala itong ibang maisuot, pero sa dami ng damit na puwedeng gamitin, bakit ang T-shirt pa niya? Ano ba talaga ang ibig ipahiwatig ng babaeng ito?Napailing siya at nagpasyang huwag na lang iyong bigyan ng kahulugan. Hindi niya kailangan ng panibagong problema.Diretso siyang naglakad patungo sa pinto habang hinihila ang kanyang maleta. Ngunit bago pa niya tuluyang mabuksan ang pinto, tumayo si Catriona mula sa sofa.“Lewis…”Hindi siya lumingon. Maya-maya, naramdaman niyang lumapit ito sa kanya.“Lewis… aalis ka? Iiwan mo ako dito?”Napahinto siya nang maramdaman ang pagkapit nito sa kanyang braso. Pumikit sandali si Lewis at humugot ng malalim na hininga. Hindi niya gustong makipagtalo, hindi niya rin gustong saktan si Catriona, pero kailangan niyang magtakda ng hangganan.“Doon muna ako sa hotel.”“What?” Halatang nabigla ito. “But why?”Ngayon ay tuluyan na siyang lumingon. “You know why
Napabalikwas ng bangon si Lewis. Agad niyang hinawakan ang kanyang ulo nang biglang kumirot ang sentido niya. Para bang may mabigat na bagay na paulit-ulit na humahampas sa kanyang bungo. Kumurap-kurap siya, pilit inaayos ang malabong paningin.Ngunit nang mapatingin siya sa sarili, tuluyan siyang natigilan. Bukas ang kanyang pantalon at wala siyang saplot na pang-itaas. Nanlamig siya, mabilis niyang inayos ang suot at saka napalingon sa paligid. Saka lang niya napansin ang isang presensiya sa kabilang bahagi ng kama.Si Catriona… Nakaharap ito sa kanya, nakaupo sa kama at tila hindi man lang nag-abala na takpan ang sarili. Nakasuot lang ito ng bra at panty. Nakayuko ito at mahigpit na nakakapit ang mga kamay sa kumot, tila hindi rin alam kung ano ang dapat sabihin.Napatitig si Lewis dito, sandali siyang hindi nakapagsalita. Ano ang nangyari kagabi? Bakit narito si Catriona at bakit ganoon ang kalagayan nilang dalawa?Napahawak siyang muli sa kanyang sentido habang pilit binabalikan
“H-hi bunso…”“H-hi kuya Clarkson…”Gusto niyang maiyak. Babalik ba sila sa dati?... sa pagiging magkapatid?“K-kamusta ka na? Ano na ang balita sa’yo?” tanong nito bagamat nahihiya. Halatang naghahanap ng paraan na makausap siya.“I’m okay… ako ang nagma-manage ng Blacksmith Hotel. Thanks sa exper
“Babe…”Sambit ni Madison saka kumapit sa braso niya pero iwinaksi niya iyon.“Paano nangyaring buntis ka, Madison? We haven’t had sex lately?” singhal nya“What do you mean? We have sex countless times! Kanino pa ba ang batang ito, eh ikaw ang boyfriend ko?”“Tama na yan!” sigaw ng dad niya.Napasa
ARIA'S POV: Nakasimangot siya habang nakasakay sa kotse ni Clarkson, nasa front seat siya at ito ang nagda-drive. Pauwi na silang dalawa sa bahay nito. Ang kuya Tyler niya ay nagpaiwan dahil may imi-meet pa daw itong mga kaibigan. Hanggang ngayon ay masama pa din ang loob niya nang malaman na ma
Pagkatapos ng ilang oras ay natapos na ang photoshoot. She was exhausted, but satisfied.“Great job, everyone!” sigaw ni Kelly. “This is going to be amazing!”“Thank you, Kelly. I’m so glad you liked it.” nakangiting sabi nya sa kaibigan“Liked it? I loved it! This is going to be the talk of the to







