로그인JOLIE'S POV:Kasalukuyan siyang nagluluto ng almusal nilang dalawa ni Tyler nang biglang mag-ring ang kanyang cellphone na nakapatong sa kitchen counter.Agad siyang napasimangot nang makita ang pangalang nakalagay sa screen.... Raquel.Simula nang makilala niya ito sa Miller Hotel ay hindi na sila muling nagkaroon ng maayos na pag-uusap. At ngayon, ito na naman ang tumatawag.Hindi na niya kailangang hulaan pa kung bakit. Siguradong tungkol iyon sa nalalapit niyang birthday party. Ngunit sa halip na ma-excite, kabaligtaran ang kanyang naramdaman. Pakiramdam niya ay sasakit na naman ang kanyang ulo.Balak sana niyang balewalain ang tawag nito, ngunit agad niyang naisip si Lola Beth. Kapag hindi niya sinagot ang tawag, siguradong magsusumbong si Raquel sa matanda. At kapag nagtanong si Lola Beth kung bakit hindi sila magkasundo, alam niyang hindi siya titigilan nito hangga't hindi niya naikukuwento ang lahat.Ayaw niyang mag-alala pa ang matanda, marami na itong iniisip at pinagdaraana
QUEENIE'S POV:Lumipas ang mga araw at unti-unti ring humupa ang kaba sa kanyang dibdib.Ang kinatatakutan niyang mangyari... na may magpadala ng mga larawan sa kanyang ama o kaya naman ay may biglang lumantad tungkol sa nangyari noong gabing iyon... ay hindi naman nangyari.Dahil doon ay nakahinga siya nang maluwag. Marahil ay isa lang talaga iyong kalokohan ng kung sinumang nakakita sa kanila noon. Posible ring isa sa mga kaibigan nila na nagpasya lang na paglaruan siya.Ang lalaking nakasama niya sa kuwarto noong gabing iyon ay hindi na rin muling nagpakita. Nag-imbestiga pa nga siya nang palihim. Nakipag-ugnayan siya sa manager ng gay bar na dati niyang kinokontak tuwing naghahanap siya ng mga lalaking maaaring i-hire para sa iba't ibang okasyon. Inilarawan niya rito ang hitsura ng lalaking hinahanap, ngunit paulit-ulit na umiling ang manager. Wala raw itong kilalang taong tumutugma sa kanyang deskripsyon.Doon niya tuluyang kinumbinsi ang sarili. Baka nga mataas lang talaga amats
Hindi niya napigilang ngumiti. Ngunit bahagya lamang. Isang pilit at tipid na ngiti, dahil sa kabila ng mga salitang iyon, hindi pa rin lubusang nawala ang bigat na nararamdaman niya.Napansin ni Tyler ang kanyang pananahimik. "Hey... May problema ba?" Marahan nitong hinaplos ang likod ng kanyang kamay.Saglit siyang natigilan. Gusto niyang sabihin ang lahat, gusto niyang ikuwento kung paano siya nilait-lait ni Raquel, kung paano nito ipinamukha na hindi siya karapat-dapat para kay Tyler, kung paano nito paulit-ulit na ipinaramdam na wala siyang halaga.Ngunit nang maisip niya si Lola Beth, agad siyang nagdalawang-isip. Sigurado siyang magkakagulo kapag nalaman ito ni Tyler, at mas siguradong masasaktan si Lola Beth. Napakalaki ng tiwala ng matanda kay Raquel, ayaw niyang maging dahilan ng panibagong problema... kaya pinili niyang manahimik."Wala naman." Umiling siya at pinilit ngumiti. "Napapagod lang siguro ako.""Don't worry mamasahein kita mamaya pagdating sa condo. Napagod ka at
Hindi naman nagtagal ay dumating na rin si Tyler. Agad na nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Raquel. Parang isang iglap lang ay nawala ang malamig at mapanlait nitong anyo at napalitan ng napakabait at propesyonal na ngiti.Kung hindi pa niya nakita kung paano ito umasta kanina, malamang ay mapapaniwala rin siyang mabait talaga ang babae."Are you done, guys?""Yes, Tyler. We're done." Si Raquel agad ang sumagot."Madali naman kausap si Miss Jolie. Ang gusto niya ay simple lang daw at ayaw niya ng masyadong maraming arte sa birthday party niya."Ngumiti si Tyler. "Yeah. Ganyan nga palagi ang sinasabi niya."Napatingin si Jolie kay Raquel. Wala naman silang napag-usapan. Sa katunayan, puro pang-iinsulto lang ang ginawa nito sa kanya mula nang umalis si Tyler. Pero ngayon ay para bang matagal silang nagkaroon ng maayos na pag-uusap."Pero ayoko ng simple lang, Raquel," sabi ni Tyler. "I want the best for her. Dapat bongga ang party niya. Iyon din ang gusto nina Lola para sa kanya.""Per
***Kinaumagahan ay umuwi na rin sila sa Manila. Gusto pa sana ni Jolie na manatili pa sila nang ilang araw sa resort, ngunit tumawag si Raquel, ang manager ng Miller Hotel. May ilang detalye raw itong kailangang isangguni sa kanya tungkol sa nalalapit niyang birthday celebration.“Don't worry, love. Pwede naman tayong bumalik dito anytime you want.” Malumanay na sambit ni Tyler nang mapansin ang lungkot sa kanyang mukha.“This place is already ours, remember?”Napangiti siya. Sabagay, tama naman ito.Pagdating nila sa Manila ay dumiretso agad sila sa Miller Hotel. Pagdating pa lang nila sa lobby ay sinalubong na sila ng isa sa mga guwardiya.“Good afternoon, Mr. Tyler. Miss Jolie.”Ngumiti sila at magalang na tumango bilang tugon.“Nasa opisina po si Ma'am Raquel. Hinihintay po niya ang pagdating ninyo.”“Thanks, Kuya,” sagot ni Tyler.Agad silang nagtungo sa opisina ng manager. Pagdating doon ay kumatok muna sila bago pumasok. Ang sekretarya ni Raquel ang nagbukas ng pinto.Ngunit b
Nang matapos ang kanilang usapan ay pinatay na ni Jolie ang tawag at ibinalik ang cellphone sa kanyang bag. Napansin niyang tahimik na nakatingin sa kanya si Tyler. May kakaiba itong ngiti sa labi. Iyong tipong ngiti na alam na alam na niya ang ibig sabihin.“Would you like to stay here for a night, love?” Mahina at malambing ang boses nito.Agad siyang napatitig rito. Ayan na naman, kabisado na niya ang tonong iyon. Sa tuwing ginagamit ni Tyler ang ganoong boses, siguradong may binabalak ito. At kadalasan, wala iyong kinalaman sa negosyo.Bahagya siyang napailing habang pilit na pinipigilan ang pag-init ng kanyang mga pisngi.“Tyler...”Napangiti lamang ito. “Ano?”“Alam ko ang tingin na 'yan.”“Anong tingin?”“'Yong tingin na parang may masama kang balak.”Napatawa si Tyler. “Masama agad?”“Huwag mo akong lokohin!”Mas lalo lang itong natawa. Sa totoo lang, wala naman siyang nakikitang masamang dahilan para tumanggi. Malapit nang lumubog ang araw at nagsisimula nang dumilim ang kala
Kinabukasan ay hinatid siya ni Aria sa airport. Hindi na ito masyadong malungkot dahil nakapag-usap na sila nang masinsinan kagabi.As usual, they made love… hindi iyon mawawala. He wants to assure Aria na babalik siya at iparamdam sa nobya na siya lang ang mahal nito.Pagdating sa Manila ay naghin
Nag-inat si Aria at muling bumagsak sa kama pagkatapos umalis ni Jolisa.“Ang ingay ng umagang ’to…” reklamo nito, saka hinila ang unan at tinakpan ang mukha.Lumapit siya at naupo sa gilid ng kama. Hinaplos niya ang buhok nito na sabog pa. “Buti nagising ka. Kung hindi ay baka sinugod ka ni Jolisa
Bumaba sila ng hagdan at agad silang sinalubong ng masiglang tugtog ng banda. May ilang bisita ang napalingon sa kanya, may mga ngiti, may mga bulungan, at may ilan na napapahinto sa pag-uusap. “Grabe… lahat yata napatingin sa’yo...” bulong ni Phern sa tabi niya.Hindi siya sumagot. Mas abala ang
ARIA’S POV:Pagkatapos ng mainit na gabi nila sa kwarto ni Clarkson ay hinatid siya nito sa kwarto niya. Nag-aalala siya baka sa umaga ay mahuli sila ng mga magulang nila.“Can I stay for a while?” malambing na sabi ni Clarkson.“Sige, pero maya-maya ay lumabas ka na ha. Lumipat ka na sa kwarto mo.







