Mag-log inElise Reyes, 26, Fine Arts graduate sa PUP. P2.3 milyong utang sa ospital. Nanay na may sakit sa bato na kailangan ng dialysis. Anton Villarica, 34, billionaire CEO ng Villarica Land Corp. May-ari ng kalahati ng BGC. Cold, suplado, at hindi na marunong ngumiti simula nang mamatay ang fiancée niya. Magkaibang mundo. Pero pinagtagpo ng isang kasinungalingan. Nagsinungaling si Elise sa resume para makapasok bilang EA na may P80,000 na sweldo. Nahuli siya ni Anton sa loob ng 30 segundo. Pero imbes na sibakin, inalok siya ng trabahong hindi niya inasahan — maging pekeng asawa niya sa loob ng 30 araw kapalit ng P3 milyon. Kailangan ni Anton ng asawa para manahin ang 200 ektarya ng lupa sa Batangas ng lolo niyang may sakit. Kailangan ni Elise ng pera para mabuhay ang nanay niya. Pumirma sila ng kontrata. Rule #1: Bawal mainlove sa CEO. Rule #2: Bawal makialam sa buhay ng isa't isa. Rule #3: Bawal humalik sa labi kung hindi kailangan. Akala ni Elise, madali lang magpanggap. Ngumiti sa harap ng lolo, humawak ng kamay, matulog sa iisang bubong sa hacienda sa Batangas habang umuulan. Pero paano kung yung pekeng tawa ni Anton sa harap ng lolo niya, nagiging totoong tawa na pag silang dalawa na lang? Paano kung yung paghawak niya sa kamay ni Elise para magpanggap, ayaw na niyang bitawan pag wala nang nanonood? At paano kung malaman ni Elise na alam na pala ni Anton simula pa lang na nagsinungaling siya — at ang P3 milyon ay hindi kabayaran, kundi simula ng paniningil ng puso? Isang kontrata. Tatlumpung araw. At isang kasalanan na hindi nila mapigilan — ang mahulog sa taong bawal nilang mahalin. *Hindi kasalanan maging CEO. Pero kasalanan ba ang mahalin siya?*
view moreAng Interview Na Hindi Ko Dapat Pinasukan
Hindi ako dapat nandito sa 45th floor ng Villarica Tower. Alas-otso pa lang ng umaga pero basang-basa na ng pawis yung likod ko. Hindi dahil mainit — yung aircon dito sa loob, parang nasa loob ka ng ref ng SM. Pawis dahil sa kaba. Pawis dahil sa blazer na hiniram ko sa pinsan kong si Trina na dalawang size na mas malaki sa akin kaya mukha akong batang naka-costume na pang-corporate. At pawis dahil sa resume na hawak ko na kung titingnan mo, parang pang-Miss Universe ang credentials pero ang totoo, lahat gawa lang sa Photoshop sa computer shop sa Quezon City. Elise Reyes. 26 years old. Cum Laude, BS Business Management, Ateneo de Manila University. Fluent in Mandarin, Spanish, and French. 3 years experience as Executive Assistant to the CEO of a multinational company in BGC. Ang totoo: Elise Reyes, 26, Fine Arts graduate, PUP Sta. Mesa. Walang honors. Hindi marunong mag-Mandarin. Ang alam ko lang sabihin na Mandarin ay "wo ai ni" na natutunan ko sa T****k. Ang experience ko bilang EA, nag-assist ako sa tita kong nagtitinda ng fishball sa kanto para hindi maubos ang suka. Pero kailangan ko ng P80,000 na sweldo. Hindi P20,000. Hindi P35,000. P80,000. Si Mama nasa NKTI, Room 302. Tatlong beses sa isang linggo ang dialysis. P2,317,502.13 na ang utang namin as of kahapon. Sabi ng accounting, pag hindi kami nakabayad ng P500k bago mag-30, tatanggalan na siya ng slot. At pag natanggalan siya ng slot, hindi na siya aabot ng isang buwan. Kaya kahit alam kong impyerno ang papasukan ko, pumasok ako. "Ms. Elise Reyes?" tawag ng receptionist. Maganda, makinis, parang hindi kumakain ng kanin at puro black coffee lang ang iniinom. "Si Sir Anton, ready na. First door to the left. And please, don't be late. He hates late people more than he hates liars." Late na ako ng 2 minutes. Tumakbo ako pero yung elevator ng Villarica Tower, mas mabagal pa sa pag-ibig ni crush. Binuksan ko yung malaking p***o na kahoy. At doon ko siya nakita. Malaki yung office, pero mas malaki yung presensya niya. Anton Villarica. 34 years old. CEO ng Villarica Land Corporation. May-ari ng kalahati ng BGC, buong Batangas, at ng mga condo na hindi ko kayang tignan lang sa picture. Naka-black suit, sleeves nakatupi hanggang siko, kita yung ugat sa braso at yung mamahaling relo na siguro kasing presyo ng bahay namin sa Tondo. Nakaupo sa dulo ng mahabang mesa na narra. Hindi man lang tumingala nung pumasok ako. Nakatutok lang sa MacBook niya. "You're late by two minutes and forty-one seconds," sabi niya. Boses na mababa, malamig, pagod na pagod pero may authority na parang kaya kang sibakin sa isang tingin lang. "Sit." Naupo ako. Yung bag kong sira na may safety pin sa zipper, nahulog sa sahig. Lahat ng laman — pulbo, suklay, at Sky Flakes — kumalat. Pinulot ko agad. Pulang-pula na ako. "You claim to be efficient and time-conscious in your resume, Ms. Reyes. You're failing your first test." "Sorry po, Sir Anton. Na-traffic po kasi sa—" "I don't accept traffic as an excuse. I accept results. Let's start." Binasa niya yung resume ko. Yung pekeng resume ko. "Fluent in Mandarin, Spanish, and French. Impressive. Ni hao ma?" Tumingin siya sa akin. Doon ako kinabahan. "Wo... wo ai ni?" sagot ko. Tumaas ang kilay niya. "Wo ai ni means I love you. Are you confessing your love to me, Ms. Reyes, on our first meeting? That's against company policy." "Ah! Hindi po! I mean... wo ai... wo..." "Como estas?" tanong niya ulit, Spanish naman. "Como estas... ano po..." "Comment allez-vous?" French naman. Wala na. Laglag na ako. "You don't speak any of those languages. You graduated from PUP, Fine Arts, batch 2022. Your mother is in NKTI, Room 302. Your debt is P2,317,502.13. And you forged this resume in a computer shop in Project 8 for P150. Tama ba?" Parang binuhusan ako ng yelo. "Paano niyo po nalaman lahat—" "I'm Anton Villarica. I know everything about everyone who steps inside my tower. Especially liars who waste my time. So why did you lie?" Tumayo na ako. Nanginginig. "Sorry po. Aalis na po ako. Sorry po sa abala." Kinuha ko yung bag ko. Lalabas na sana ako nang bigla siyang nagsalita. "What do you see in that painting behind me?" May malaking painting sa likod niya. Abstract. Orange, black, white. Malaki, halos isang metro. May pirma na Joya. Tumingin ako. Kahit nanginginig ako, yung mata ko na pang-Fine Arts, gumana. "Peke po," sabi ko, mahina. "What?" "Peke po yung painting, Sir. Hindi po yan original ni Jose Joya. Print lang po yan na pinatungan ng acrylic para magmukhang may texture. Pero halata po. Yung stroke sa baba, kaliwete po gumawa. Si Joya po, kanan. Tapos yung pirma, masyadong malalim yung ukit, parang pinipilit na paniwalaan. Yung totoong Joya po, magaan lang pumirma. Confident po." Tahimik. Sobrang tahimik na naririnig ko yung aircon. Dahan-dahang tumayo si Anton. Lumapit sa painting. Hinawakan yung gilid. "This painting costs P12 million. Three art experts from Leon Gallery said it's original." "Peke pa rin po, Sir. Kahit P12 million pa yan. Kahit sampung expert pa ang magsabi. Peke pa rin po." Lumingon siya sa akin. Tinitigan ako nang matagal. Mula ulo hanggang paa. Hanggang sa mata ko. Tapos, sa unang pagkakataon na pumasok ako, ngumiti siya. Hindi yung ngiting pilit pang-business. Yung ngiting totoo na umabot sa mata niya na may malalim na eyebags. "Finally. Someone honest." Bumalik siya sa mesa. May kinuha siyang itim na folder na may tatak na CONFIDENTIAL. Binuksan. Tinulak palapit sa akin. "You're hired. Not as my Executive Assistant." Binasa ko yung nasa loob. Isang kontrata. *CONTRACT OF MARRIAGE* _This contract is entered into by Anton Luis Villarica and Elise Reyes for a period of thirty (30) days as fake husband and wife in exchange for Three Million Pesos (P3,000,000.00)_ Nabitawan ko yung folder. "Po?!.Ang Klinika Na Walang PilaIsang taon ang nakalipas mula nang maitayo ang unang silid-aralan na anim by limang metro na yari sa kawayan sa gitna ng dating palayan na may pangalawang poso.Walang bagong titulo na pinamigay. Walang bagong parol na isinabit. Walang bagong watawat na itinayo. Tahimik ang buong walong libong ektarya.Si Lola Ising, labing-walo noon, labing-siyam na ngayon, nasa ikalawang taon na ng kolehiyo sa kursong Edukasyon. Hindi na siya ang tagabantay ng listahan ng kandila o watawat. Isa na siyang ganap na guro ng dalawang daang bata na dati ay may hawak na pala, ngayon ay may hawak na lapis na mongol at notebook na may punit na pahina. Ang eskwelahan niya na maliit ay may karugtong na ngayon na isa pang silid, gawa rin sa kawayan, donasyon ng mga magulang na marunong nang magbasa dahil sa kanya.Si Kambal na Ising at Ricardo, dalawampu't-apat dati, dalawampu't-lima na ngayon. Si Ising, nasa Batangas, nagtuturo ng pananahi ng puting uniporme para sa mga bata. Si Ric
Ang Paaralan Sa Gitna Ng BukidIsang taon ang nakalipas mula nang maitirik ang walong libong kandila na may mitsa sa labing-isang poso at sa pitumpung libong metro na daan at sa pitong libong ilog.Tahimik na ang bukid.Si Lola Ising, labing-pito noon, labing-walo ngayon, kolehiyo na sa kursong Edukasyon sa Los Baños. Hindi na niya hawak ang talaan ng parol o watawat o kandila. Ang hawak niya ngayon ay isang lumang aklat ng alpabeto, punit na ang pabalat, at isang kahon ng chalk na puti na binili niya mula sa sariling ipon na baon.Si Kambal na Ising at Ricardo, dalawampu't-tatlo dati, dalawampu't-apat na ngayon, tapos na sa pag-aaral. Si Ising ay nagtuturo na ng wikang Filipino sa Tondo, sa ilalim ng bubong ng Building 3. Si Ricardo ay nasa Quezon, nagtuturo ng pagkukumpuni ng makina ng patubig. Pareho silang pagod, pero masaya.Si Andrea, limampu't-isa, CEO pa rin ng labing-isang poso na may tig-sampung gripo at ng walong libong ektarya na libre. Pero ngayong umaga, wala siyang dala
Ang Walong Libong Kandila Na PulaIsang taon ang lumipas pagkatapos maitayo yung 7,000 watawat na pula na may bato na pula sa gitna na may tatak na I - R 1970 na may 2 metro na kahoy na pula na hawakan na 1 metro kada watawat na nakatayo sa isang daan na pula na 60,000 metro at sa 6,000 ilog at sa labing-isang poso.Si Lola Ising na 16 dati, 17 years old na ngayon at Grade 12 na sa school sa Building 11 na 11 floors at graduating na next month na siya na may hawak ng listahan ng 8,000 kandila na pula na may bato na pula sa gitna na may tatak na I - R 1970 na may 10 inches na kandila na pula na may mitsa na pula.Si Kambal na Ising at Ricardo na 22 dati, 23 years old na at graduate na ng college na may kursong Agriculture at Business at Law at Education at may masteral na sa UP Los Baños at BGC at sila na may hawak ng 7,000 watawat na pula na may 2 metro na kahoy at may dagdag na 8,000 kandila na pula na may bato na pula sa gitna na may tatak na I - R 1970 na may 10 inches na kandila n
Ang Pitong Libong Watawat Na PulaIsang taon ang lumipas pagkatapos isulat yung 6,000 aklat na pula na may bato na pula sa cover na may tatak na I - R 1970 na may 100 pages kada aklat na may kwento ng poso na may gripo na pula na 600,000 pages na total na isinulat ng 6,000 bata sa 50,000 metro na daan na pula.Si Lola Ising na 15 dati, 16 years old na ngayon at Grade 11 na sa school sa Building 11 na 11 floors na siya na may hawak ng listahan ng 7,000 watawat na pula na may bato na pula sa gitna na may tatak na I - R 1970 na may 2 metro na kahoy na pula na hawakan na may 7,000 watawat na pula na 1 metro kada watawat.Si Kambal na Ising at Ricardo na 21 dati, 22 years old na at fourth year college na at graduate na next month na may kursong Agriculture at Business at Law at Education at sila na may hawak ng 6,000 aklat na pula na may 100 pages at may dagdag na 7,000 watawat na pula na may bato na pula sa gitna na may tatak na I - R 1970 na may 2 metro na kahoy na pula na hawakan.Si A






Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.