LOGINNapabuntong-hininga siya at marahang kumalas sa pagkakahawak ni Jolie."Kanina pa kita tinatawagan," mahina ngunit malamig niyang sabi. "Pero wala kang oras para sagutin man lang ako."Nanlaki ang mga mata ni Jolie. "T-Tyler, hindi ganoon ang---""Then explain it to me!" Nanginginig ang boses niya, hindi na niya alam kung dahil ba iyon sa galit o sa sakit na nararamdaman."Explain to me why my fiancée is happily laughing with another man habang ako naman ay halos mabaliw kakaisip kung galit ka pa rin ba sa akin!"Natahimik si Jolie. Samantalang si Lewis ay nanatiling nakaupo, tahimik na pinagmamasdan silang dalawa. Sa unang pagkakataon, naramdaman niya na baka hindi si Lewis ang tunay niyang kalaban, kundi ang sarili niyang takot na baka isang araw ay hindi na siya ang piliin ni Jolie.Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ni Jolie at marahas itong hinila palayo."Aray, Tyler! Nasasaktan ako!"Pero sa sandaling iyon ay bigla ring tumayo si Lewis at hinawakan ang kabilang braso ni Jolie.
Napahigpit ang hawak niya sa manibela. Naiinis siya sa kanyang sarili. Wala namang ginagawang mali si Jolie para makaramdam siya ng insecurities. Kitang-kita naman niya kung gaano siya kamahal nito. Pero kahit anong pilit niyang pigilan, hindi niya pa rin maiwasang matakot.Pagdating sa Blacksmith Hotel, agad siyang pumarada sa nakalaang parking area para sa pamilya Blacksmith.Pagkababa pa lang niya ng sasakyan ay nagulat ang ilang security guard nang makita siya."S-Sir Tyler? Good afternoon po!"Matagal na rin kasi siyang hindi nakakabisita roon. Si Aria na ang pangunahing namamahala sa hotel, kaya bihira na siyang magpakita. At sa totoo lang, ngayong narito na siya sa Scotland, hindi pa rin niya alam kung saan siya ilalagay ng kanyang ama... sa wine distillery ba nila o sa real estate business ng pamilya."Good to see you again, Sir Tyler. It's been a long time."Ngumiti siya sa mga ito. "Yeah... it's been a long time.""Do you need anything, sir? Ihahatid po ba namin kayo sa opis
TYLER'S POV" Hindi mapakali si Tyler sa loob ng palasyo. Pakiramdam niya ay napakatahimik ng buong paligid nang wala sina Aria, Clarkson, at higit sa lahat, si Jolie. Hindi man lang siya isinama ng mga ito.Pero kung tutuusin, wala rin naman talaga siyang karapatang sumama. Siya mismo ang may kasalanan kung bakit ganoon ang nangyari.Habang tumatagal, lalo niyang nami-miss ang nobya. Ang totoo, nakita niya ang pag-alis ng tatlo kanina. Nasa silid siya ni Lolo Sebastian noon, nakatayo sa tabi ng bintana at tahimik na pinapanood ang sasakyang unti-unting lumalayo sa bakuran ng palasyo."Ano ba ang tinitingnan mo riyan? Kanina pa sila umalis."Napalingon siya kay Lolo Sebastian, na kasalukuyang nakasandal sa kama habang walang interes na nagbabasa ng magazine."H-Hindi naman sila ang iniisip ko, Lo," mabilis niyang pagsisinungaling.Napailing ang matanda at ibinaba ang hawak nitong magazine. "Wag mo na akong lokohin, apo. Ikaw itong nakipag-away sa nobya mo, tapos ikaw rin itong magmumu
Pagkaalis ni Phern ay tuluyan na siyang naiwan sa lobby. Tahimik siyang naupo sa isang komportableng sofa habang dahan-dahang humihigop ng kanyang iced coffee.Paminsan-minsan ay inililibot niya ang kanyang tingin sa napakalawak na lobby ng Blacksmith Hotel. Abala ang mga taong naglalabasan at pumapasok. May mga pamilyang masayang nagtatawanan habang bitbit ang kung anu-anong shopping bags. May mga magkasintahang magkahawak-kamay na tila walang ibang iniintindi kundi ang isa't isa. Ang ilan naman ay mga foreigners; mukhang katatapos lang mamasyal sa iba't ibang boutique sa loob ng hotel.Napangiti siya. Ang saya lang pagmasdan ng mga ito, halatang walang iniisip na problema. Nandito lang sila para magbakasyon, mamasyal, at gumawa ng masasayang alaala.Samantalang siya... Kahit nasa napakagandang lugar ay hindi pa rin lubusang matahimik ang kanyang isipan. Paminsan-minsan ay sumasagi pa rin sa isip niya ang malamig na pakikitungo ni Tyler.Napabuntong-hininga siya, sakto namang nag-vib
"Halika!" Hinila siya ni Aria papunta sa café. "Tikman mo ang sikat nilang hot chocolate.""Libre ba 'yan?" biro niya"Hahaha!" natawa si Aria. "Siyempre! Pamilya ka na."Napailing na lang siya habang napapangiti."Pagkatapos nito ay pupunta tayo sa opisina ko. Doon muna tayo sandali, tapos mamaya ay gagala na naman tayo. Gusto mo bang mag-shopping?" masayang tanong ni Aria.Ngumiti siya at marahang umiling. "Kahit ako na lang, Ate Aria. Nakakahiya naman sa'yo. May trabaho ka pa tapos uubusin mo ang oras mo sa akin. Ako na lang ang maglilibot dito sa hotel. Para na rin naman itong mall. Sigurado akong hindi ako mabo-bored."Natawa si Aria. "Are you sure?""Oo naman, Ate. Kapag napagod ako, pupunta na lang ako sa office mo.""Tamang-tama."Lumingon ito sa babaeng papalapit sa kanila at agad itong kinawayan. "Phern!"Mabilis na lumapit ang babae. Nakasuot ito ng maayos na corporate attire, at agad na yumuko bilang paggalang."Good morning, Ma'am Aria."Ngumiti si Aria bago siya itinuro.
JOLIE'S POV:Pagkatapos nilang mag-almusal ay nagpaalam siyang bumalik sa kanilang kuwarto upang magbihis para sa pagpunta nila sa Blacksmith Hotel.Sa totoo lang, excited siya. Matagal na niyang gustong makita nang personal ang hotel na iyon. Madalas kasi itong ikuwento ni Kuya Clarkson sa kanya.Simula nang umalis ito ng Iloilo at lumipat sa Scotland, halos doon na umikot ang buhay ng mag-asawa. Noong una ay si Ate Aria ang namahala sa buong operasyon ng hotel habang abala si Kuya Clarkson sa iba nitong negosyo. Ngunit nang tuluyan na itong dumating sa Scotland, sabay na nilang pinatatakbo ang Blacksmith Hotel. Kaya naman naging isa iyon sa pinakamatagumpay nilang negosyo.Pagpasok niya sa kanilang silid ay agad niyang napansing walang tao. Tahimik ang buong kuwarto. Awtomatiko niyang hinanap ng tingin si Tyler, pero wala ito.Bahagya siyang nagtaka. "Nauna siyang umakyat... Saan kaya siya nagpunta?"Akala pa naman niya ay maaabutan niya itong nagpapahinga o naghihintay sa kanya. Na
Habang binabaybay niya ang kalsada, ramdam niya ang pagdaloy ng dugo mula sa kanyang dibdib. Sumasakit na ang ulo niya at medyo lumalabo ang paningin, pero pinipilit niyang mag-focus sa daan. Hindi siya pwedeng mawalan ng malay sa gitna ng kalsada, lalo na ngayon na hawak niya ang ebidensyang magpa
Abala siya sa pagtatrabaho nang hindi napansin ang oras. Kinatok siya ni Willow sa opisina niya. "Ma'am Rosabel, hindi ka pa ba uuwi? 6 PM na po." "Huh? Ganoon ba?" Marahil ay wala nang tao sa labas ng opisina. Naawa siya kay Willow, naghihintay ito malamang na makauwi na siya para makauwi na ri
ROSABEL DIMAKULANGAN's POV:Sakay siya ng bus papuntang Manila, galing siyang Baguio. Pinapapapunta siya ni Mam Jenna sa mansion sa hindi niya alam na kadahilanan. Mayordoma sa mansion ng mga Enriquez ang nanay niya. Ang mga Enriquez din ang nagpapaaral sa kanya sa kolehiyo at nagpapasalamat siya d
Si Hazel ang nag-order ng kape nila. Hinintay niya na lang ito sa pangdalawahang upuan doon. Ang mga empleyado na napapadaan sa kanila ay pinapansin naman siya pero may kakaibang tingin na hindi niya mawari.“Ma’am Fe, eto na ang kape natin.” Umupo ito sa tabi niya saka nilapag ang kape. May dalawa







